Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

EN IMAXES : O ocaso dun oficio

Non quedan muleiros en Gredos. Estas imaxes son a captura do ocaso dun oficio. Daquel que levaba a homes rexos a subir cabo dos seus animais escarpados cumios para retirar os troncos caídos, piñeiros que ás veces chegaban a pesar unha tonelada. Agora as máquinas substituíron as mulas, e os muleiros son tristes testemuñas do progreso. Chegaban máis alto e máis lonxe, por camiños naturais, pero non poden competir coa rapidez dos motores. E, ao final, hai que chegar á poxa da madeira. Isto era un oficio, e non folclore.

Animais obedientes e fortes

Amence na Serra. A néboa está baixa. O frescor morno anuncia un día de moita calor. As mulas agardan nerviosas o axuste da xunta. O seu amo guíaas por camiños estreitos, inventados tempo atrás. Estas mulas son obedientes e fortes, pero nada que ver con aquelas do Val de Arán, que desapareceron. Nin sequera na Feira de Santo Andrés, en León, se atopan xa. Se aínda hai mulas é porque serven para tirar dos carros de El Rocío. Se non, se cadra xa só se verían nas fotos.

Recolección no cumio

Hai que chegar ata a parte alta da serra, deixar o outeiro atrás e subir unha das moles de granito, pina, na que os troncos caeron forzados pola chuvia, polo vento e polo paso dos anos. Hai que chegar antes de que comecen a podrecer e sirvan só para leña. O labor non é doado. As máquinas levaron a madeira de abaixo e as do linde do camiño. As boas de acceder a elas.

Descenso con toneladas ás súas costas

Rodeado de caídas fatais, o muleiro selecciona o tronco e amárrao ás cadeas ligadas ao xugo. Algúns superan os 7 metros, ríxidos, e as mulas, encirradas polo amo, tiran deles para sacalos ao camiño. Volverán repetir a operación ata limpar a zona. Os muleiros veteranos lembran que cando non había loita por chegar abaixo, pelábanse os piñeiros e abandonábase a codia para o humus.

No descenso do camiño, desniveis de varios graos obrigan as bestas a frear. Hai que compensar a inercia que as empurra cara a abaixo e a forza de centos de quilos que as frea. A técnica apréndese mirando. O oficio pasou de pais a fillos durante xeracións, e os nenos non preguntaban cando de madrugada cargaban o carro e se dirixían ao monte. Só miraban, e aprendían o que logo lles tocaría a eles ensinar.

A sostibilidade non se valora

Dez troncos é o froito dunha xeira. Agora é un tractor, non o carro, o que leva a carga ata o lugar da poxa. Esta madeira ten que axustarse ao prezo de mercado. Que se obtivera a base de esforzo, de sabedoría, de respecto ambiental, que a súa presenza garanta a limpeza dos cumes, a prevención de incendios e o saneamento do chan non suma enteiros. É un valor que non cuantifica.

Xa non quedan muleiros en Gredos. O seu oficio non lles dá para gañar a vida. Despedíronse das súas mulas. Dos seus cumes. Das madrugadas de ir a por piñeiros. Estas imaxes son testemuño doutro tempo. Non son folclore. Ser muleiro era un oficio.

Paginación dentro de este contenido

  •  No hay ninguna página anterior
  • Estás en la página: [Pág. 1 de 1]

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións
Fundación EROSKI

Validacións desta páxina

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto