Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

: Nin caprichosos nin egoístas... só fillos únicos

A condición de fillo único non é nin unha vantaxe nin un inconveniente en si mesma, todo depende do tipo de educación, de valores e de actitudes que os pais fomenten neles

/imgs/20090701/informe1.jpg
Pouco ou nada queda xa daquelas fecundas familias que recibían premios en concursos de natalidade envolvidos xa en brumas de alcanfor. Co cambio de século, o fillo único erixiuse en protagonista de máis do 30% dos fogares españois. As estatísticas non enganan: segundo datos do Instituto de Política Familiar (IPF), os fogares españois teñen cada vez menos membros, 2’9, e as familias con cinco ou máis membros pasaron de representaren o 29% en 1980 a non superaren o 7% no 2007, cunha caída do 75% en algo menos de tres décadas. Na sociedade actual, un de cada cinco fogares compóñeno parellas sen fillos, seguido das familias formadas por unha parella e mais un fillo. Pola contra, as parellas que teñen tres fillos case non chegan ao 4%. As causas desta mingua familiar e da supremacía do fillo único hai que buscalas nun ritmo de vida que apenas deixa tempo para compatibilizar familia e traballo, nunha tardía maternidade, nos matrimonios que rompen cada vez máis axiña e nos gastos que implica ter un fillo. Todo iso contribuíu a que en España os fillos únicos deixasen de ser unha rareza dende o punto de vista sociolóxico. Son máis, polo tanto, os pais e nais que se enfrontan acotío á ardua tarefa de educar uns nenos catalogados tradicionalmente como egoístas, malcriados e caprichosos.

Só na casa

Cando hai 30 anos se lle preguntaba a unha parella cantos fillos quería ter, as respostas máis habituais eran: “os que Deus queira” ou “os que veñan”. Tres décadas despois, os máis dos futuros pais considera que “con un abonda”, aínda que tamén hai quen se atreve a ir pola “parella”. Segundo a macroenquisa “Fecundidade e Valores na España do século XXI” do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) de marzo do 2007, o núcleo familiar ideal dos españois é o formado por un matrimonio e dous fillos, aínda que son cada vez máis os condicionantes e obstáculos para acadar tal obxectivo, e os estudos demostran que na práctica se impón a tendencia ao fillo único. Os últimos datos que manexa o Instituto Nacional de Estatística (INE) indican que un 57% das mulleres que xa foron nais rexeita a posibilidade de ter máis descendencia.

O atraso na idade da maternidade -as españolas (30’9 anos) son, a carón das italianas (30’8) e das holandesas (30’6), as mulleres da UE que máis tarde teñen o seu primeiro fillo-, os problemas económicos, as dificultades para conciliar vida persoal e laboral, os matrimonios que cada vez duran menos, o individualismo e o aumento das familias monoparentais conseguiron en España o que en China custou 30 anos de medidas drásticas de control da natalidade. Segundo se desprende do Informe Evolución da Familia en Europa 2008, do Instituto de Política Familiar (IPF), a baixa natalidade en España, 1’39 fillos por muller (2007), é un dos índices máis baixos da Unión Europea, cun 1’5 de media, e está moi por baixo do nivel de substitución xeracional (2,1 fillos por muller).

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións