Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

Doazón de órganos : Aumenta-las doazóns, necesidade urxente

O ano pasado morreron 271 persoas en lista de espera e o 20% dos escasos cadáveres aptos para a doazón non se utilizan porque os familiares se negan

O informe de CONSUMER

Logo de falar cun decena de asociacións que promoven e facilitan a doazón de órganos e despois de estudiar a fondo a normativa sobre o particular, CONSUMER realizoulles unha enquisa a 407 persoas, 50 delas doantes de órganos.

Segundo esta enquisa, só un 12% dos españois se declara doante de órganos e, destes últimos, nove de cada dez posúen o carné oficial que os acredita como tales. Pero a realidade non é tan deprimente como semella: outro 64% dos enquisados asegura estar disposto a que se empreguen os seus órganos con este propósito solidario, unha vez acontecida a súa defunción. Xa que logo, pode considerarse que o 68% dos españois maiores de idade é doante de órganos. En realidade, como se adiantou xa, todos o somos por lei, salvo negativa expresa dos familiares que actuarían como transmisores da vontade máis recente do defunto.

Dos que non se declaran doantes (aínda que, como se viu, a maioría se amosan dispostos a selo), algo máis da metade recoñecen que nunca pensaron nesa posibilidade. Preguntados polos motivos que explican esta actitude pasiva ante unha necesidade social urxente, un 19% alude á falta de información en xeral e a non saber a onde cómpre dirixirse para concreta-lo compromiso. Pero hai datos menos compracentes: case o 40% recoñece que a razón para non se facer doante é o “abandono”, e un 28% manifesta a súa negativa a que órganos do seu cadáver se empreguen en transplantes que permitan darlles vida a outras persoas. Esta negativa é máis común (37%) na franxa de idade superior ós 45 anos, e notablemente menor (19%) na de 18 a 44 anos. Outros motivos aducidos son o medo ou rexeitamento a estes temas (11%), a idade inapropiada (9%), estar enfermo ou tomando medicación (5%) e a convicción (errada, por certo) de que facerse doante “require moito tempo” (4%). Só o 4% dos non doantes (o 6% nos maiores de 45 anos) di que non o é por non causarlle problemas ou desgustos á súa familia.

Volvendo á información sobre as doazóns de órganos, chama a atención o moi secundario papel que xogan os medios de comunicación como axentes promotores, ou cando menos divulgadores, desta iniciativa tan conveniente e altruísta. Só o 8% de quen se declara doante recibiu a información que o levou a se converter en doante da televisión, da radio, dos xornais e doutros medios de comunicación. O 28% asegura que esta posibilidade lle foi transmitida por médicos ou no hospital, mentres que para o 22 a fonte de información foi a do seu contorno familiar e a dos seus amigos. As campañas das asociacións pro-doazón (6%) e as farmacias foron as outras fontes máis comúns. Para concreta-la decisión e darlle formato oficial, o 36% dos doantes acudiu a médicos ou hospitais e o 32% dirixiuse ás asociacións de doantes.

Preguntóuselles tamén ós doantes polas razóns que os moveran a da-lo paso de se converteren nun deles. Salienta por riba de todas (60%) a solidariedade e a posibilidade de salvar vidas, aínda que tamén son relevantes outras dúas motivacións: unha pragmática: “unha vez mortos, os órganos non nos serven para nada” (18%); e outra máis relacionada co contorno: vivir de preto o que significa a necesidade dun transplante e o que representa para o enfermo a dispoñibilidade de órganos que permitan efectualos (14%).

Tamén reviste interese o feito de que os doantes informen ós seus familiares directos, porque no momento clave serán os que tomarán a decisión de se os órganos do finado se doan ou non. Segundo o que afirman na enquisa, a inmensa maioría (o 96%) de quen se declara doante é consciente da importancia crucial desta iniciativa, ás veces tan difícil de tomar: case todos lles comunicaron expresamente ós seus familiares a súa decisión de que se falecen os seus órganos sexan doados, naturalmente sempre que sexan aptos para lle seren transplantados a outra ou a outras persoas. Pero as cousas non son tan sinxelas: un de cada 12 doantes recoñece que as súas familias manifestaron o seu desacordo con esta decisión solidaria. Por outra banda, nove de cada dez doantes consideran necesaria unha maior concienciación social sobre a necesidade da doazón, e a metade pensa que a información que reciben os que están valorando a posibilidade de se converteren en doantes non é abonda. Agora ben, practicamente tódolos consultados coincidiron en que resulta moi sinxelo facerse doante.

O que din os non doantes

Amais do xa comentado, a enquisa realizada á poboación xeral permítenos achegarnos con detalle ás opinións dos non doantes. Por exemplo, case oito de cada dez asegura que non recibiu información sobre este tema. Isto explica moitas cousas e indica que a primeira iniciativa para que aumente o número de doantes é mellorar cuantitativa e cualitativamente a información que sobre a doazón de órganos chega ó gran público. O escaso número de persoas necesitadas de transplante tamén pode xogar en contra da concienciación social ante a doazón de órganos: sete de cada dez non doantes asegura que non coñece a ninguén que precisara un transplante. Ademais, case a metade dos enquisados afirma que non se promove de xeito eficaz a doazón.

Por outra banda, hai case unanimidade (94% de apoio) no criterio, establecido pola lei, de que non se poida cobrar pola doazón de órganos. Só o 1% dos non doantes cre que sería conveniente o cobro. Outro tanto acontece cando se pregunta se se debería pagar pola recepción de órganos: o 96% dos non doantes opina en contra. ¿Coñecémo-la dimensión real do problema que sofre quen agarda un transplante de órganos? A resposta é non. Só un 10% dos non doantes di coñecer aproximadamente o número de persoas que permanecen en lista de espera para a recepción de órganos, que en España é, este ano, de 5000 persoas.

Xa noutro tema, o 93% dos non doantes que declara que se prestaría a doar órganos amosouse disposto a doa-la totalidade dos seus; o resto, prefería doar só certos órganos, fundamentalmente os riles e o corazón. E un de cada dez (un de cada 6 dos maiores de 65 anos) recoñece que de se converter en doante non llo comunicaría á súa familia.

Compróbase novamente un déficit de información cando o 2% dos non doantes di que a relixión que profesa non ve con bos ollos a doazón de órganos, cando tanto a igrexa católica coma outras moitas confesións non se opoñen á doazón.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións