Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

: Vía libre

Aire zabalean, jende pilaketarik gabe. Segur aski, horrelako aukeren bila gabiltza gutako asko egun hauetan. Garai bateko trenbideak zeharkatzea izan daiteke irtenbide bat, aski osasungarri, seguru eta jasangarria gainera. 3.000 kilometro eskaintzen dizkigute naturbideek edo bide berdeek. Ongi etorri oinezkoak eta txirrindulariak.

Unha vía verde é un itinerario que discorre sobre antigas infraestruturas ferroviarias e que se diferencia doutros camiños pola súa orixe, vinculada ao tren, e pola súa accesibilidade. Todos estes carreiros, que en España suman case 2.900 quilómetros, foron acondicionados para ser percorridos a pé, en bici ou con patíns por adultos e nenos, así como para que as persoas con discapacidade poidan gozar deles. Agora que a covid-19 modifi cou o turismo tal e como o coñeciamos ata a data, estes fermosos camiños perfílanse como unha interesante opción para respirar aire puro e desfrutar do verán sen aglomeracións. Transitalos con prevencións está permitido desde a fase 1, pero sempre respectando as medidas establecidas polas autoridades sanitarias –tardaremos en esquecelas – e gardando a distancia de seguridade. Entre unha bici e un peón, por exemplo, o recomendable é deixar 10 metros. Entre dous ciclistas, 20. “É posible que en xullo e agosto haxa máis afl uencia da habitual debido ás previsións de incremento do turismo de interior, rural e de proximidade ”, aventura Arantxa Hernández, xefa da área de Vías Verdes da Fundación de Ferrocarriles Españoles (FFE), institución que rexistrou a marca en 1994. Segundo ela, a seguridade está garantida. xa que se trata de espazos con baixa densidade de uso, “especialmente os situados na chamada España baleirada”. Aínda así, apela á responsabilidade individual e colectiva. “Lanzarse a descubrir estes camiños tras a crise sanitaria non só é unha alternativa sensata, senón tamén un xeito de mitigar o défi cit de natureza derivado do confi namento e de axudar á economía local das zonas que atravesan”, sinala. 

Cada tren, unha historia

Na actualidade, existen no noso país 120 vías verdes. Empezaron a recuperarse en 1993 polo Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente da época, unha tarefa na que hoxe participa o Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, principal inversor en infraestruturas, pero tamén Adif, gobernos autonómicos, deputacións e concellos, así como distintos grupos ciclistas, ecoloxistas e colectivos cidadáns. Na web www.viasverdes.com poden consultarse os detalles de todos os itinerarios dispoñibles, repartidos por case todas as Comunidades Autónomas. Cada ruta conta cunha fi cha na que se especifi ca a lonxitude, o tipo de superfi cie, as infraestruturas, os accidentes xeográfi cos ou o patrimonio cultural distribuído polo carreiro ou a historia da ruta. A app móvil Vías verdes y Red Natura 2000 (para Android), que xeolocaliza calquera punto das rutas, e a canle de YouTube Vive la vía tamén son boas ferramentas para decidirse por unha ou outra. Hainas para todos os gustos: de montaña, chaira, de costa, de interior, de bosque, de campiña, mediterráneas, atlánticas… “Se algo teñen en común, é a súa combinación de maxia e natureza”, asegura Hernández.

Os nenos, máis ca benvidos... incluso en carros

En xeral, os itinerarios son fáciles, accesibles e seguros e, polo tanto, perfectos para menores. A pendente máxima adoita roldar o 3-4% de desnivel, pero se se vai con nenos quizais unha boa idea sexa escoller unha ruta con predominio de baixada. No entanto, todo dependerá da idade dos menores e do afeitos que estean a pedalear. Cando se saia en familia, desde Vías Verdes recomendan acudir sen unha meta concreta, posto que seguramente os nenos se entreterán con cada cousa que encontren ao seu paso. “Vale a pena deixan que desfruten do camiño ao seu propio ritmo. Mellor ir con espírito relaxado, e non para devorar quilómetros”, sinala Sharon Martínez de Eguílaz, de Vías Verdes. Outro bo aliciente, aseguran pode ser escoller unha ruta que teña antigas estacións de ferrocarril recuperadas “para facer unha parada, tomar algo e deixar que os nenos xoguen soñando con vellos trens”. Nos trazados é habitual ver a familias usando cadeiriñas de paseo e carros para transportar os nenos pequenos. Tamén sistemas como barras de remolque ou outros trebellos que permiten remolcar bicis infantís en caso de fatiga. Todos están permitidos.

Paginación dentro de este contenido

  •  No hay ninguna página anterior
  • Estás en la página: [Pág. 1 de 3]
  • Ir a la página siguiente Coa bici ás costas? »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións