Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

: Queixiños: merenda en porcións

Entre os populares ‘queixiños’ podemos atopar opcións que non sempre son o que parecen. Non só en canto aos seus ingredientes, senón tamén nas súas propiedades nutritivas. Vexamos que hai dentro do envoltorio.

Os queixos en porcións, coloquialmente coñecidos como queixiños, son desde sempre protagonistas habituais de moitos xantares e merendas infantís. Adoitan ser facilmente aceptados polo seu sabor e textura e percibidos como produtos nutritivos, económicos e cómodos de transportar e consumir. Pero ás veces non son como pensamos. Á primeira vista todos os queixos en porcións poden parecer iguais, pero existen diferenzas entre eles que nalgúns casos son moi notables. Para saber o que realmente estamos comprando, o primeiro que deberiamos facer é consultar a etiqueta e, máis concretamente, a denominación legal de venda, que se adoita situar ao lado da lista de ingredientes. Así, poderemos observar que non todos estes produtos son realmente queixo. Non se trata dun engano. O que ocorre é que neste tipo de alimentos existen dúas grandes categorías (Real decreto 1113/2006): queixo e queixo fundido.

Queixo. Obtense a partir da coagulación do leite, xa sexa fresco ou madurado, sólido ou semisólido. Na súa elaboración pódense utilizar diferentes lácteos, como leite total ou parcialmente desnatado, nata, soro de manteiga ou unha mestura de todos estes produtos. O máis habitual é que o queixo se elabore a partir de leite, ao que se lle engaden fermentos lácticos e callo para que coagule. Despois engádese sal e déixase un tempo en condicións controladas de humidade e temperatura para que madure ata o punto desexado. Entre os produtos analizados soamente hai dous queixos: Mini Babybel e Cheestrings.

Queixo fundido. Elabórase a partir dunha ou máis variedades de queixo, ás que se poden engadir outros ingredientes, como leite, lácteos e outros produtos alimenticios permitidos. Por iso o aspecto do queixo e do queixo fundido adoita ser parecido, ata tal punto que moitas veces os confundimos. Con todo, trátase de produtos distintos e considérase que o primeiro é dunha maior categoría comercial e gastronómica. A principal diferenza é que o queixo fundido se obtén mediante un proceso que consiste en triturar o queixo de partida, engadir sales fundentes e quentar a mestura mentres se axita. Así se consegue romper a rede de proteínas que daba estrutura ao queixo e fórmase unha emulsión de graxa en auga, é dicir, unha mestura.

Deste xeito pódese lograr que o queixo fundido teña unhas características concretas, dependendo dos ingredientes que se utilicen e dos parámetros que se apliquen no proceso de elaboración. Por exemplo, pódense obter queixos fundidos que se comporten de forma adecuada cando se quentan, como os que utilizamos para elaborar pizzas ou pasta, onde se funden sen queimarse e sen que se separe a graxa do resto do produto. Tamén se poden conseguir queixos fundidos que sexan brandos ou untables, como moitos dos que analizamos nesta guía. En principio, entrarían dentro desta categoría o resto de produtos (menos Mini Babybel e Cheestrings). Pero para que un queixo fundido se poida vender como tal, a lexislación establece que debe conter un mínimo do 35% de extracto seco. O extracto seco dun queixo é o que queda unha vez que retiramos toda a auga, é dicir, fundamentalmente graxa, proteínas, hidratos de carbono e minerales.

Podemos facer un cálculo aproximado a partir da información nutricional que se indica na etiqueta, de maneira que o extracto seco dos queixos fundidos sería o seguinte : Kiri (42%), El Caserío (38%) e La vaca que ríe (35%). El Caserío light (32 %) e La vaca que ríe light con queso azul (30 %) terían menos dun 35 % de extracto seco, pero poden venderse como “queixo fundido para untar” debido a que o seu extracto seco é do 30 % ou máis. Nestes casos a lexislación permite un menor extracto seco, ou o que é o mesmo, un maior contido en auga, porque esta condición é necesaria para conseguir que sexa untable. Esta denominación comercial é a que mostra La vaca que ríe light con queso azul, pero El Caserío light véndese como “queixo fundido con fibra alimentaria”, así que en principio parece non cumprir coa denominación legal (Real decreto 1113/2006), un extremo que habería que confirmar con análises químicas. O produto Eroski Sannia contén un 27% de extracto seco, de modo que non chegaría ao mínimo requirido para denominarse “queixo fundido”, o que explica que se comercialice como “especialidade de queixo fundido”.

Análise

Para realizar esta guía de compra seleccionáronse queixos en porcións elaborados por marcas líderes no mercado, nos que se analizou principalmente:

  • Puntuación Nutri-Score. A valoración débese á cantidade de proteínas, graxas e sal.
  • Os ingredientes. Atención especial ao contido de leite.
  • A información comercial. Analizamos se proporcionan información de valor ou se esta pode resultar confusa ou levar a engano ao consumidor.
  • Prezo. Non foi un criterio para avaliar a calidade do produto, pero a calidade/ prezo débese ter en conta para as posicións da clasificación.
  • O etiquetado. Analizouse se cumpre coa lexislación vixente.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións