Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

: Dereito a reparar: o fin do usar e tirar?

Europa ponse á fronte da loita contra a obsolescencia programada cun plan para impulsar a reparación dos dispositivos tecnolóxicos. España dá un paso máis cunha nova norma que amplía a garantía destes produtos. Pero, que supoñen estas novas medidas para os consumidores? Afecta a todos os produtos? Repasamos todo o que implica esta nova normativa e o que queda por facer.

O teléfono móbil ou esa lavadora de última xeración que compramos non duran tanto como esperabamos? A resposta está nunha lámpada. Concretamente, nunha de 1924, ano en que se reuniron os principais fabricantes destes produtos –entre eles, Osram, Philips ou General Electric– para atopar unha forma de incrementar os seus beneficios económicos. A solución: un documento no que se comprometían a limitar conscientemente a vida útil dos seus produtos a 1.000 horas, en lugar das 2.500 horas que alcanzaban entón. Así naceu o que hoxe coñecemos como obsolescencia programada, o proceso polo que se dita de forma intencionada o fin do ciclo de vida dun ben de consumo electrónico. Este fenómeno rexeu o contexto de consumo de electrodomésticos e tecnoloxía, fomentando o consumo rápido e ese patrón de “usar e tirar” que a Axenda 2030 espera diluír nas próximas décadas.

Decenas de organizacións internacionais e gobernos levan tempo intentando loitar –sen éxito– contra a obsolescencia programada, que fai que os consumidores rompan a cabeza, xa que se atopan, dun día para outro, con aparellos que deixan de funcionar e con reparacións extremadamente caras.

Garantías de tres anos

Un novo cambio na actual normativa de consumo española deu un paso máis no principio do fin da obsolescencia programada. A partir do 1 de xaneiro 2022, ampliarase a garantía obrigatoria para calquera ben de consumo duradeiro –como os móbiles, ordenadores, tabletas, neveiras, lavadoras– de dous a tres anos. Isto quere dicir que o consumidor terá un ano máis para que o fabricante repare calquera avaría sen un custo adicional. Ademais, tamén estará obrigado, por lei, a manter dispoñibles as súas pezas de reposto durante dez anos (o dobre ca antes), co obxectivo de facilitar a reparación.

A reforma da lei de consumidores aprobada a finais de abril inclúe outro novo fito: a regulación sobre contidos dixitais. Ante o auxe do comercio en liña en España, especialmente no último ano, o Goberno decidiu tomar cartas nos servizos dixitais (como as apps, os xogos, as plataformas de música ou os libros electrónicos), ampliando tamén a garantía deses produtos a dous anos e marcando que “teñan as calidades de durabilidade, accesibilidade, continuidade, compatibilidade e seguridade”. Ademais, o fabricante deberá avisar o consumidor das correspondentes actualizacións para garantir a súa seguridade.

Produtos que duran máis 

“Parécenos todo un acerto. Esta reforma incorpora a durabilidade dun produto como un criterio obxectivo para que o consumidor avalíe se está conforme coa compra, de tal modo que, cando un artigo rompa mentres estea en garantía, o cliente poderá elixir entre reparalo ou substituílo (unha decisión que, ata agora, tomaba o fabricante)”, explica Alicia García-Franco, directora da Federación Española de Recuperación y Reciclaje. “O que o Ministerio busca con estes cambios na duración das garantías é incrementar a durabilidade dos bens na loita contra a obsolescencia e reducir o seu impacto ambiental”. No entanto, aínda non queda claro se estas medidas serán de carácter retroactivo ou ben se aplicarán a partir do momento en que a lei entre en vigor.

Por que deixan de funcionar?

Obsolescencia funcional (ou incorporada). Provoca que o produto falle de xeito predeterminado polo fabricante. É a máis coñecida. Este sería o caso dunha impresora que tras facer 2.000 copias deixa de funcionar.

Obsolescencia de deseño (ou psicolóxica). Converte un produto en obsoleto cando deixa de estar de moda. O mellor exemplo é o da roupa: as marcas xeran novas coleccións cada 15 días, invitándonos a deixar de lado a roupa adquirida hai un mes e comprar esa nova. Tamén ocorre no caso dos smartphones e dos seus novos modelos.

Obsolescencia tecnolóxica. Fai que o produto deixe de funcionar ou vaia moito máis lento porque a tecnoloxía que incorpora de fábrica está desfasada. Por exemplo, un teléfono móbil que deixa de funcionar aos tres anos porque o seu fabricante xa produciu tres modelos novos e decide deixar de actualizar o software dos anteriores.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Páx. 1 de 5]
  • Ir á páxina seguinte Un proxecto europeo »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións