Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

: En garda contra a farinxite

O paracetamol e mais o ibuprofeno son, xunto cos tradicionais remedios caseiros, como facer gargarexos e as cataplasmas, os remedios máis eficaces para combatela

Cada outono repítese o mesmo ritual: os escotes e mais as tiras danlle paso á chaqueta, os pantalóns curtos aos longos e as sandalias aos zapatos. Pero a chegada do frío non só afecta ao fondo de armario. Coa baixada das temperaturas, as persoas tórnanse máis susceptibles ao arrefriamento das vías aéreas onde os virus que as afectan aniñan con máis facilidade, en especial en ambientes cargados onde se favorece a transmisión de infeccións. É daquela cando todo un clásico das enfermidades fai acto de presenza: a farinxite. Por fortuna, xunto ao convencional tratamento antibiótico, na actualidade hai dispoñibles numerosos produtos que alivian os síntomas, sen esquecer os tradicionais remedios caseiros.

Infeccións víricas ou bacterianas

A farinxite é unha inflamación da farinxe que pode ser de orixe alérxica ou irritativa -causada por unha excesiva sequidade do ambiente por mor da exposición ao aire acondicionado, da calefacción e do fume do tabaco- ou ben de orixe infecciosa. Neste último caso, a farinxite pode ser de dous tipos: vírica -a máis numerosa- e bacteriana -que adoita atacar as amígdalas localizadas na mesma gorxa-. Cada unha precisa cadanseu tratamento.

As infeccións víricas da farinxe predominan nos meses de outubro e novembro. Sandan en poucos días e o seu tratamento consiste en aliviar os síntomas, como a dor de gorxa, a tose, a comechón, a febre, a conxestión nasal e a mucosidade. Os nenos adoitan sufrir entre seis e oito episodios ao ano de rinofarinxite ou de farinxite, nos que a dor da gorxa se manifesta xunto a síntomas nasais, sobre todo nos primeiros dous anos de idade e coincidindo coa asistencia á gardería.

Agora ben, as farinxites causadas por infeccións de orixe bacteriana son máis comúns nos meses de febreiro e marzo (aínda que durante todo o ano coexisten ambos os dous tipos). O xerme culpable máis habitual é o estreptococo que aniña nas amígdalas e, a diferenza das víricas, non se acompañan de síntomas nasais nin de bágoas nos ollos, senón que se caracterizan por unha exudación esbrancuxada nas amígdalas e mais por unha inflamación dos ganglios do pescozo (adenopatías). Estas infeccións combátense con tratamento antibiótico. Afectan, sobre todo, aos nenos a partir dos 2 anos, e déixanse de sufrir a medida que se cumpren anos.

Das pistas ao diagnóstico preciso

Todas esas diferenzas entre as farinxites de tipo vírico e as bacterianas axudan a que os médicos diagnostiquen a súa causa nas consultas para establecer o tratamento axeitado, xa que as infeccións bacterianas cómpre tratalas con antibióticos, pero as víricas non.

Non obstante, para non errar no diagnóstico, tamén se realizan outras probas complementarias. Entre elas figuran os tests rápidos, como o chamado test de detección do antíxeno do estreptococo. Esta proba consiste en tomar unha mostra arredor das amígdalas e comprobar, mediante reactivos, se o estreptococo foi o patóxeno responsable da infección para iniciar un tratamento antibiótico. Tamén é posible illar a bacteria e realizar un cultivo no laboratorio, aínda que o médico só o solicita en casos de farinxite reincidente ou crónica. O principal motivo é que é unha proba cara e que se dilata no tempo (entre catro e cinco días).

Para rematar, en casos moi selectivos tamén se pode realizar unha análise de sangue para detectar a presenza das antiestreptolisinas, anticorpos que demostran que se padeceu unha infección de estreptococo e que aparecen arredor de dúas semanas despois de sufrila. Esta proba é útil para descubrir infeccións estreptocócicas anteriores ou para detectar a febre reumática (pouco común na actualidade), que se caracteriza, entre outros síntomas, pola dor nas articulacións. Para chegar a ese diagnóstico precísanse outras análises complementarias.

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións