Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Alimentación

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

: Dó en tempos de pandemia: despedirse na distancia

A praga do coronavirus xerou un contexto insólito de illamento que impediu acompañar os enfermos terminais e velar os defuntos de forma presencial. Elaborar un dó san tras unha morte próxima pola covid-19 é máis difícil ca facelo en circunstancias normais, pero non imposible.

Se enfrontarse á morte dun ser querido é un transo de seu duro, ter que facelo en circunstancias de urxencia sanitaria e confinamento engádelle dificultade e dor. A pandemia da COVID-19 non só acabou coa vida de decenas de miles de persoas no noso país. Tamén xerou un contexto insólito de illamento que impediu acompañar os enfermos terminais, velar os defuntos e celebrar rituais fúnebres como se viña facendo ata a irrupción do coronavirus. Quen perdeu un amigo ou familiar debe encarar un dó particularmente complicado, que o Ministerio de Sanidade cualifica “de risco” pola “natureza traumática de todo o que acompañou á morte” e os “déficits de apoio social”. 

Sen contacto, sen probas, sen ritos 

O pasado 30 de marzo, velorios e cerimonias fúnebres prohibíronse para evitar a expansión do virus. O estado de alarma estableceu que tan só tres achegados puidesen asistir aos enterros e incineracións para despedir o corpo que, no caso da COVID-19, debía meterse ademais dentro dunha bolsa estanca e ataúde pechado. Os doentes que deixou a pandemia tampouco puideron estar preto dos seus seres queridos nas súas últimas horas nin ter contacto físico non eles, o que lles xerou perdas secundarias, como a imposibilidade de dicir adeus, acompañar, coidar, aclarar asuntos pendentes, agradecer ou preguntar. 

Ao ser vetada a súa presenza no hospital, tampouco saben como foi o final da persoa falecida, o que lles xerou incerteza sobre que pasou, como foi atendida e que sentiu en realidade durante as súas últimas horas, ademais de pensamentos catastrofistas e moita culpa. A todo iso súmase o reto de asumir e xestionar os tempos da COVID-19, moito máis curtos que os doutras enfermidades mortais. Tamén a dificultade de vivir o proceso da morte desde unha soidade extra, sen o apoio presencial de achegados, recoñecemento social nin ritos funerarios, que no fondo son xeitos de expresar coidados polo falecido, resaltan os profesionais. 

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións