O queixo de sempre, pero máis cómodo
Bocadillos, hamburguesas, sándwiches… O queixo en liscos é cómodo, versátil e está listo para consumir. Agora ben, existen grandes diferenzas segundo o tipo de leite, o grao de maduración ou a cantidade de sal. Para saber que estamos a comprar, convén comezar pola variedade do queixo. Nalgúns produtos esta información destácase, o que nos orienta sobre as súas características: O Havarti (Arla) adoita ser cremoso e suave; o Edam (Eroski) presenta un sabor delicado; o Gouda (Oro de Holanda) resulta algo máis aromático e o Cheddar (Président) destaca polo seu sabor máis intenso e a súa característica cor alaranxada. A variedade Havarti de Arla conta ademais con Indicación Xeográfica Protexida (IXP), que vincula algunha fase da súa produción cunha zona determinada, neste caso Dinamarca. No resto –Pastor, El Ventero, García Baquero, Lacturale e Pambre– non se destaca ningunha variedade concreta de queixo.
A maduración marca o sabor
A denominación de venda, que adoita aparecer xunto á lista de ingredientes, pode indicar o grao de maduración. A normativa española (RD 1113/2006) establece uns tempos mínimos para utilizar termos como “tenro”, “semicurado”, “curado”, “vello” ou “anello”. Por exemplo, un queixo de ata 1,5 kg debe madurar polo menos 7 días para considerarse tenro e 20 para ser semicurado; en pezas de maior peso, os prazos aumentan.
Entre os analizados atopamos queixos tenros (El Ventero), semicurados (Pastor, Arla e Lacturale) e curados (Gran Capitán). Esta información oriéntanos sobre as súas características: en xeral, a medida que avanza a maduración, a textura faise máis firme e os aromas e sabores, máis complexos.
Mais non sempre se especifica o grao de maduración. Produtos como García Baquero, Oro de Holanda, Pambre e Eroski indican simplemente “queixo madurado”, mentres que Président utiliza a denominación da variedade: “queixo Cheddar”.
Para realizar esta guía seleccionáronse dez queixos en liscos, elaborados por marcas líderes, nos que se analizou principalmente:
- Puntuación Nutri-Score. A valoración co algoritmo actualizado en 2024 vén determinada pola achega calórica, as graxas saturadas e o sal.
- Ingredientes. Para coñecer a calidade comercial do produto, especialmente no que respecta ao tipo de leite e á súa proporción.
- Información comercial.Analizamos se proporciona información valiosa, se pode ser confusa ou enganar o consumidor.
- Prezos Recollidos en xullo de 2026. Non foi un criterio para avaliar a calidade, ben que no ránking se tivese en conta a a relación calidade-prezo.
- Etiquetaxe. Analizouse se cumpre a lexislación vixente.
Catro ingredientes, mil queixos
A maioría dos queixos elabóranse basicamente con catro ingredientes: leite, fermentos lácticos, callo e sal. Entre os analizados, as principais diferenzas son o betacaroteno do Cheddar, que lle achega a súa característica cor alaranxada, e o cloruro cálcico de Pastor, El Ventero e Gran Capitán, utilizado para favorecer a coagulación do leite.
Como se conseguen queixos tan diferentes? As principais diferenzas veñen determinadas polo tipo de leite e polo proceso de elaboración. En termos xerais, para facer queixo engádense fermentos e callo ao leite para formar a callada, que se corta para retirar o soro. Despois introdúcese en moldes, prénsase e déixase madurar. Algunhas variedades incorporan pasos diferentes. No Gouda e no Edam, por exemplo, tras formar a callada retírase parte do soro e engádese auga quente, un proceso que contribúe a conseguir as súas características particulares.
Vaca, ovella ou cabra
O tipo de leite é outra das claves que explica as diferenzas entre queixos. En xeral, o de vaca dá lugar a aromas e sabores máis suaves ca o de ovella ou cabra, debido ás diferenzas na súa composición, especialmente de graxas e proteínas. A maioría dos produtos analizados están elaborados con leite de vaca (Arla, Lacturale, Oro de Holanda, Pambre, Président e Eroski), aínda que tamén os hai de ovella (García Baquero) e de mestura: El Ventero combina vaca, cabra e ovella, mentres que Pastor e Gran Capitán conteñen vaca e ovella.
Nos queixos de mestura convén comprobar as proporcións. Gran Capitán contén polo menos un 40 % de leite de ovella, fronte ao 5 % de Pastor. El Ventero declara un 61 % de vaca, un 12 % de cabra e un 12 % de ovella. Estas diferenzas tamén poden influír no prezo. Os leites de ovella e cabra adoitan ser máis caros porque se producen en menor cantidade. Ademais, o de ovella ten un maior contido de proteínas e graxas, o que aumenta o seu valor económico.
O queixo en liscos elabórase da mesma forma e cos mesmos ingredientes ca o seu equivalente sen cortar: leite, callo, fermentos lácticos e sal. A idea de que se trata dun produto diferente débese, en parte, a que pode confundirse con outros de aspecto semellante.
O máis coñecido é o queixo fundido, que acostuma venderse en liscos envoltos individualmente e fúndese con facilidade. Trátase dun produto elaborado con ingredientes lácteos –como leite, soro, manteiga ou queixo– e outros como amidón e sales fundentes.
Tamén existen preparados lácteos cun aspecto semellante, pero elaborados con ingredientes como queixo, leite, soro ou proteínas lácteas, ademais de amidón ou graxas vexetais.
O queixo fundido e os preparados lácteos adoitan ser máis baratos e teñen menor interese nutricional e gastronómico. Para distinguilos, abonda con consultar a denominación de venda: alí debe indicarse se se trata de “queixo”, “queixo fundido” ou “preparado lácteo”.
O leite e maduración
O tipo de leite tamén inflúe na composición nutricional do queixo. O de vaca contén arredor dun 3,3 % de proteínas e dun 3,6 % de graxa. O de cabra achega unha cantidade similar de proteínas (3,3 %), pero máis graxa (4 %), mentres que o de ovella presenta valores superiores de ambas: preto dun 5 % de proteínas e dun 6 % de graxa. Isto axuda a explicar que García Baquero, elaborado con leite de ovella, teña os valores máis altos de graxa (37 %) e proteínas (26 %) entre os analizados.
O tipo de leite non é o único factor que determina a composición nutricional. Tamén inflúen a elaboración e, sobre todo, o grao de maduración. Co tempo, o queixo perde auga e aumenta a concentración relativa de graxas e proteínas. Isto axuda a explicar que El Ventero, un queixo tenro, teña o menor contido de proteínas (21 %) e que Gran Capitán, curado, sexa un dos que máis graxa presenta (35 %).
As cantidades finais dependen tamén da composición do leite, da elaboración, do tempo de maduración ou do tamaño da peza. Por iso, queixos aparentemente similares poden amosar diferenzas importantes. Arla e Pastor, por exemplo, son semicurados e teñen ingredientes semellantes –o primeiro leva leite de vaca e o segundo, vaca e un 5 % de ovella–, pero Arla contén un 26 % de proteínas, fronte ao 22 % de Pastor.
- É queixo? Comproba a denominación de venda para distinguilo do queixo fundido e dos preparados lácteos.
- Variedade. Havarti, Edam, Gouda ou Cheddar teñen perfís de sabor e textura diferentes. Elixe segundo as túas preferencias.
- Maduración. Os queixos tenros adoitan ser máis suaves, mentres que os curados presentan sabores máis intensos e unha textura máis firme.
- Tipo de leite. O de vaca adoita dar lugar a sabores máis suaves; o de ovella, a queixos máis intensos. As mesturas sitúanse nun punto intermedio.
- Sal. Todos os analizados conteñen bastante sal. É mellor darlle prioridade aos que achegan menos.
- Prezo. Os produtos máis caros non son necesariamente mellores. Compara o tipo de leite, a maduración e o prezo por 100 g.
- Ración. Un ou dous liscos adoitan ser suficientes para unha ración habitual; as calorías, a graxa e o sal dependen da cantidade consumida.
Proteínas, graxas e calorías
Os queixos achegan cantidades importantes de proteínas e graxas, aínda que existen diferenzas apreciables entre produtos. Nos analizados, o contido de proteínas oscila entre o 21 % e o 26 %, mentres que a graxa varía entre o 24 % e o 37 %. Estas diferenzas explícanse principalmente polo tipo de leite e o grao de maduración.
En xeral, os queixos con máis graxa adoitan ofrecer sabores máis intensos e unha textura máis cremosa, mentres que os que conteñen menos graxa resultan algo máis lixeiros. García Baquero presenta o maior contido de graxa (37 %), mentres que Eroski Edam e Arla Havarti amosan os valores máis baixos (24 % e 26 %, respectivamente).
Polo seu contido en graxas e proteínas, todos os queixos analizados teñen unha achega enerxética considerable. Os valores oscilan entre as 316 kcal por 100 g de Eroski Edam e as 442 kcal de García Baquero. Porén, convén interpretar estes datos con cautela, xa que a cantidade habitual de consumo adoita ser menor ca os 100 gramos utilizados como referencia na etiquetaxe nutricional. Ademais, o peso dos liscos varía notablemente entre produtos. Así, 100 g equivalen aproximadamente a cinco liscos de Président, pero a unhas dúas ou tres liscos de Eroski. Por iso, á hora de comparar o consumo real, hai que ter en conta o tamaño das porcións que adoitamos consumir. Unha ración habitual pode situarse arredor dos 20-30 g, equivalentes aproximadamente a unha ou dous liscos, segundo o produto.
O sal pasa factura
O queixo adoita conter unha cantidade considerable de sal, polo que convén consultar a etiqueta. Considérase que un alimento ten moito sal cando supera o 1,25 %, un valor que sobrepasan todos os produtos analizados. Os contidos oscilan entre o 1,4 % de El Ventero e Oro de Holanda e o 2 % de Eroski Edam.
Todos os queixos obteñen ademais un D en Nutri-Score, debido sobre todo ao seu contido en sal e graxas saturadas e á súa elevada achega enerxética.
Que estamos a pagar?
As diferenzas de prezo son importantes: desde 0,69 euros/100 g de Eroski ata 3,56 euros de Gran Capitán. O prezo deste último podería explicarse por tratarse dun queixo curado e conter un 40% de leite de ovella. Porén, estes factores non sempre son determinantes: García Baquero, elaborado integramente con leite de ovella, custa 2,39 euros, e El Ventero, cun 12 % de ovella e un 12 % de cabra, 2,14 euros. No resto dos produtos, o prezo non parece responder claramente ao tipo de leite, á orixe ou á maduración.
Tamén pagamos pola comodidade. O queixo en liscos en bandexas adoita ser máis caro ca compralo en pezas enteiras ou en liscado a granel: a diferenza pode acadar 2–3 euros por quilo (20–30 céntimos por cada 100 g) ou mesmo máis.
O queixo en liscos non ten por que ser diferente do queixo vendido en peza. Cando se trata de queixo, ambos comparten os mesmos ingredientes básicos e o mesmo proceso de elaboración. A principal diferenza é a comodidade de uso.
Entre os produtos analizados, as maiores diferenzas veñen polo tipo de leite utilizado e polo grao de maduración. Estes factores inflúen en aspectos como o sabor, a textura e a composición nutricional. Tamén existen diferenzas importantes de prezo, aínda que non sempre están relacionadas de forma clara co tipo de leite ou a maduración. Ademais das características do produto, parte do prezo responde a factores como a marca ou o formato.
Todos os produtos achegan cantidades significativas de proteínas, pero tamén de sal, graxas saturadas e enerxía. Por iso, convén consumilos con moderación dentro dunha alimentación equilibrada.
Sen considerar o prezo, os mellor valorados son Gran Capitán, Lacturale e El Ventero. Pola súa relación calidade-prezo destacan Eroski, Pastor e Lacturale.