Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

: ‘Apps’ de escaneo de alimentos: o experto do móbil non é tan fiable

FACER A COMPRA CO MÓBIL PARA COMPROBAR A CALIDADE NUTRICIONAL DOS ALIMENTOS ANTES DE METELOS NO CARRO É UNHA MODA CADA VEZ MÁIS ESTENDIDA. COA AXUDA DUN EQUIPO DE NUTRICIONISTAS E TECNÓLOGOS, AVALIAMOS A EFICACIA DESTAS FERRAMENTAS.

As aplicacións para coñecer o perfil nutricional dos alimentos envasados irromperon con forza no mercado. Con millóns de descargas en poucos meses e centos de miles de produtos catalogados, estas apps forman parte dun novo modo de entender a alimentación… Ou, mellor dito, de tentalo. Porque, como sinala a doutora Alba Santaliestra Pasías, presidenta do comité científico da Academia Española de Nutrición y Dietética, o seu éxito “é consecuencia da nula ou limitada educación alimentaria que ten a poboación, unida á grande oferta de opcións que hai nos lineais dos supermercados e ás campañas de márketing de produtos pouco saudables, que dificultan a posibilidade de coñecer a mellor opción de forma sinxela”.

Os trucos da etiqueta

Como resume Santaliestra, estas apps ofrécenlle ao consumidor “información traducida” sobre aqueles produtos que ten previsto adquirir. Pero, necesitamos realmente un tradutor nutricional? Seica a etiquetaxe non é o suficientemente clara? “A información nutricional é clara, pero existen datos adicionais que dificultan as eleccións, fan fincapé en aspectos moi pouco relevantes desde o punto de vista nutricional e impídenlle ao consumidor prestarlle atención á información relevante”, responde. Entre os elementos que distraen atopamos os reclamos de saúde, as palabras que espertan evocacións (como “natural”, “artesán” ou “da avoa”), as imaxes atractivas dos envases e, por suposto, o feito de que a información importante moitas veces se presente en letra pequena e con palabras técnicas. O exemplo máis flagrante é a gran cantidade de sinónimos que se utilizan para substituír a palabra azucre: dextrosa, frutosa, glicosa, maltosa ou sacarosa (hai que prestarlle atención ás palabras que acaban en -osa). Ante esta opacidade, as aplicacións preséntanse como unha ferramenta de apoderamento para o consumidor. Un simple clic co móbil permítelle ao usuario abrirse paso entre as imaxes coloridas, os eufemismos descoñecidos, as tipografías diminutas ou as promesas de saúde, e quedar coa información que de verdade lle interesa. Isto é, saber se un produto é saudable ou non. En contrapartida, depender dun algoritmo para tomar decisións alimentarias podería entenderse como unha perda de poder, máxime cando non todas as apps analizan e puntúan os produtos do mesmo xeito e, a maioría, non o fai da forma correcta. E é que, como veremos a continuación, as principais apps do momento teñen os seus trazos propios. “Fan un servizo, pero deberían estar avaladas por entidades ou sociedades libres de conflito de interese de ningún tipo”, advirte Alba Santaliestra.

Diferentes formas de valorar

A falta de consenso é un aspecto que hai que analizar destas aplicacións. E hai outro non menos importante: o tipo de información que ofrecen. “A app que che indica se un alimento é saudable ou non debe ser 100 % fiable e, a día de hoxe, sabemos que non hai ningunha perfecta, porque non existe un criterio único para determinar se un alimento é saudable ou non”, observa Alma Palau Ferré, presidenta do Consello Xeral de Colexios Oficiais de Dietistas-Nutricionistas. Máis da metade das aplicacións, segundo ela, son de moi baixa calidade. “Unha aplicación non pode suplir a educación alimentaria, nin tampouco a información da etiquetaxe nutricional, que se aprende a interpretar con educación”. Ademais, só valoran produtos de forma individual, e non a compra no seu conxunto, polo que, o menú completo pode ter carencias e non seguir unha dieta equilibrada.

En opinión de Manuel Moñino, vicepresidente da mesma institución e delegado na Federación Europea de Dietistas-Nutricionistas (EFAD), aínda que as novas apps son unha ferramenta máis para interpretar a etiquetaxe nutricional, non constitúen a clave, pois córrese o risco de simplificar en exceso o valor nutricional dun alimento”. Para entender esta idea, Moñino desenvolve a seguinte reflexión: “Algunhas penalizan o procesado de alimentos a favor da comida real, cando a dieta mediterránea, ademais de produtos frescos, integra a numerosos procesados como, por exemplo, o pan, as conservas de peixes ou as legumes cocidas”. Para el, o uso destas aplicacións “pode facilitar a elección de alimentos saudables, pois nalgúns casos aplican perfís nutricionais que están consolidados, como o Nutri-Score. Pero, aínda así, poden dar valores que sorprendan ao consumidor, por exemplo, puntuar de forma negativa alimentos cuxa achega graxa parta do aceite de oliva e non sexan fonte de azucre ou sal”.

Á súa vez, “a penalización dalgunhas en canto ao contido en aditivos non contribúe á educación en materia de alimentación, pois hai produtos saudables que conteñen aditivos, cuxa comercialización segura non sería posible sen eles”, observa Moñino. A clave parece estar en aprender a comer ben e a recoñecer os produtos que son sans por nós mesmos–. Respecto diso, Alba Santaliestra sostén que é esencial investir en educación nutricional de forma global. “Estas ferramentas son utilizadas por grupos de poboación interesados pola saúde, por mellorar os seus hábitos alimentarios e, en xeral do seu estilo de vida, pero hai moitos outros grupos poboacionais –por exemplo, aqueles cun nivel socioeconómico menor–, nos que será necesario educar para potenciar as boas eleccións”, razoa. “Un punto débil destas ferramentas é que se centran na identificación e clasificación de alimentos procesados; e débense facer todos os esforzos para encamiñar a poboación aos produtos frescos e minimamente procesados”. É dicir, os que non levan etiquetas.

Paginación dentro de este contenido

  •  No hay ninguna página anterior
  • Estás en la página: [Pág. 1 de 6]
  • Ir a la página siguiente Yuka »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións