Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

: Un verán, con deberes?

Cun novo curso condicionado polo virus que rompeu o ritmo do anterior, familias, educadores e alumnado collen o verán como un escenario de transición. Agora ben, como deben ser estas vacacións?

Xogar mentres aprenden

Aprender é unha aventura que vai máis aló de abrir un libro, tomar apuntes nunha aula ou presentarse a un exame de avaliación. Por iso, a propia Unesco (Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura) anima a familias e profesorado a “ir máis aló do ensino e a aprendizaxe formal e considerar tamén a educación informal”. Débese motivar o máis posible ao estudantado para que xogue e participe en actividades de aprendizaxe entretidas que lles permitan levantar o ánimo en tempos de crises e aumentar a súa motivación por aprender. E máis se estamos de vacacións. 

É certo que os cadernos de verán resumen os contidos principais de cada materia e intentan facelo dun xeito máis lixeiro que os libros de texto habituais; con todo, moito alumnado adoita considerar que son “máis do mesmo”. “As tarefas estivais terían que ser moitísimo máis lúdicas. Contamos con internet –unha valiosa ferramenta para os educadores– onde hai miles de páxinas que resultan moito máis atractivas que as fi chas ou o caderno que toque”, aconsella a pedagoga. “Trátase de que os deberes estivais sexan motivadores, porque lle des dámos o mesmo ca no inverno, non conseguiremos nada, só potenciaremos a súa frustración”. Toda actividade que aos nenos e nenas lles pareza útil e teña que ver co seu mundo será un recurso moi apropiado: materiais en liña que lles permitan interactuar, redactar un caderno de bitácora do verán, escribir as súas propias historias, así como outras experiencias que no inverno, por falta de tempo, non se poden levar a cabo. Cristian Olivé engade outras vivencias, como establecer o diálogo interxeneracional, ler e escribir as súas propias refl exións ou debater temas de actualidade cos adultos. 

Despois do longo encerro desta primavera na casa, as actividades deberían ter lugar ao aire libre: no monte, na rúa, na praia… ou nun parque. E sempre en compañía de máis nenos porque, como apunta Yolanda Domínguez, “relacionándose con outros é como máis e mellor aprenden, aínda que sexa gardando distancias e con máscaras”. E se este ano renunciamos a un campamento de verán (algúns hai, suxeitos á nova normativa de seguridade e hixiene), a mellor solución é establecer redes de adultos –outros familiares ou pais de amigos, se os propios están traballando– para permitirlles saír o maior tempo posible da casa. 

Por un novo curso sen traumas

Igual que o teletraballo dos maiores se revelou como ferramenta eficaz nesta etapa, parece claro que no próximo curso a educación en liña vai convivir en maior ou menor medida coa presencial, segundo os expertos. “Durante as semanas de confinamento, alumnado e profesorado tiveron que desenvolverse como nunca dentro dunha contorna dixital, así que deberiamos aproveitar todo o que aprenderon e potencialo a partir de agora”, apunta Cristian Olivé. Pero a próxima volta ao cole non estará só marcada polos contidos que os estudantes deban aprender, polo xeito de impartilos ou polas normas sanitarias que determinan a nova normalidade nos centros educativos. Tamén será preciso que profesorado e familia reforcen a parte emocional do alumnado, tal como afi rma Cristian Olivé: “Non deberiamos lanzar a teoría como unha metralleta para intentar recuperar o perdido, senón ver durante o próximo curso o que gañamos e fortalecelo. Será necesario moito traballo en equipo entre alumnado e moita atención individualizada. A escola é un espazo de encontro e debate, de autocoñecemento e reflexión. Se cremos que a educación supón só transmitir coñecementos, temos os días contados”. 

O confinamento da primavera foi duro; nenos e adolescentes sufriron unha carga emocional forte e cada un soportouna como puido, dependendo en especial da súa situación familiar. “Non podemos aparentar que non pasou nada, hai que traballar eses sentimentos durante o curso”, recomenda Yolanda Domínguez. Como? Potenciando as titorías, non só en grupo, senón tamén a título persoal. Porque os menores teñen que falar da covid-19, de como a viviron eles, expresar como cada un queira (e poida) as súas vivencias. E para alcanzar ese obxectivo é preciso que existan espazos na propia escola nos que poidan contar as súas preocupacións emocionais e sociais, non só as educativas.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións