Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

: Non sempre o caseiro é mellor que o industrial

MOITAS VECES RELACIÓNASE “PROCESADO” CON PREXUDICIAL, PERO HAI CASOS NOS QUE NON É ASÍ. NO SUPERMERCADO PÓDESE ATOPAR GRAN VARIEDADE DE PRODUTOS INDUSTRIAIS QUE NON SÓ NOS FAN A VIDA MÁIS FÁCIL, SENÓN QUE TAMÉN NOS AXUDAN A LEVAR UNHA DIETA SAUDABLE E SEGURA.

O caseiro, con matices

Caseiro non sempre é sinónimo de seguro, pero, poderiamos dicir que é sinónimo de san? Non, sen analizar o alimento en cuestión. “Se caseiro é que as croquetas as fas ti, que o polo o rebozas ti ou que o brownie o fas ti, pois pouca diferenza hai desde o punto de vista nutricional co produto industrial equivalente. Se hai máis agarimo, e o agarimo é moi importante, pero nutricionalmente non hai diferenzas significativas”, expón García Bello. Neste sentido, preguntarse, por exemplo, se hai un zume caseiro mellor que un industrial é, en realidade, un falso dilema porque non hai “zume bo”: ao espremer a froita, esta perde toda a súa fibra, e os azucres presentes transfórmanse en azucres libres, pouco interesantes para a saúde. O mesmo pasa coa bolaría, que seguirá sendo pouco recomendable por moito ferro que lle engada a industria ou moito amor que lle poñamos nós.

Con todo, na casa podemos elixir os ingredientes e, ademais, temos control absoluto sobre o tipo de alimentos que empregamos. E isto si que pode supoñer unha mellora (de sabor e aspecto, desde logo que si), aínda que, segundo a experta, hai que matizar. “Se vas enfornar unhas galletas integrais pero as enches de azucre, pouco importa que a túa fariña sexa integral. Unha dieta saudable non se constrúe a partir de alimentos concretos consumidos de forma illada, senón que o que ten valor é toda a alimentación no seu conxunto”, fai fincapé.

Hai algo no que poidamos marcar unha diferenza substancial? “Se falamos de procesos de cociñado que facemos na casa, si que podemos facer distincións”, responde García Bello. Por exemplo, en xeral, vai ser mellor cocer ou enfornar un alimento ca fritilo, e esa é unha decisión que tomamos no fogar. Se facemos a masa de pizza caseira, si que podemos escoller ingredientes de calidade e saudables, como fariña integral e aceite de oliva virxe. “Esa oferta tamén a podemos atopar en produtos industriais, así que non é tanto o que fagamos na casa, senón que sexamos conscientes da salubridade do que comemos, elaborémolo nós a ou o fabrique a industria”, conclúe.

Coidado cos erros na cociña

Coñecer as malas prácticas na manipulación dos alimentos pode axudar a evitar problemas indesexados. Estas son algunhas das máis comúns:

  • Servir a tortilla no prato que usamos para darlle a volta. Este costume pode axudarnos a aforrar tempo ao fregar, pero tamén aumenta considerablemente o risco de salmonelose, debido aos restos de ovo cru presentes no prato.
  • Desconxelar alimentos a temperatura ambiente ou con auga quente. As bacterias séntense moi cómodas entre 4 e 60 ºC, polo que este costume fai que unha contaminación sexa máis probable. Por iso, non debe deixarse comida sobre o mesado.
  • Lavar o polo antes de cociñalo. Aínda que poida parecer hixiénico, ao pasalo por auga facilitamos que se propaguen microbios pola cociña. Para estar seguros, o mellor é cociñalo ben (que non quede cru).
  • Gardar xuntos alimentos crus e cociñados. É fácil que os produtos se toquen e se contaminen uns con outros. Verduras, carnes ou peixes crus poden entrar en contacto entre eles ou con alimentos xa cociñados, e intercambiar toxinas. Estes últimos poden volver contaminarse, e quentalos no microondas non será suficiente para hixienizalos de novo.
  • Probar alimentos para comprobar se aínda están en bo estado. Non todos os patóxenos se aprecian na primeira ollada ou a través do sabor, polo que os sentidos non son ferramentas fiables para valorar a idoneidade do seu consumo. Se queremos evitar unha toxiinfección alimentaria, o mellor é extremar as precaucións no manexo e a conservación dos alimentos.

Atención aos ingredientes

  • Considérase que un alimento contén moito sal se leva 1,25 g (ou máis) por cada 100 g de produto. Recorda que o límite máximo de sal recomendado por AESAN é de 5 g ao día (a cantidade que conteñen 100 g de xamón curado).
  • A inxesta de azucres libres non debería superar o 10 % da inxesta calórica total. En concreto, non deberiamos consumir máis de 25 g de azucre libre ao día, recorda a OMS. Nunha soa lata de refresco hai entre 26 e 35 g.
  • O consumo de graxas saturadas non debería superar o 10 % da inxesta calórica diaria: isto é, uns 50 g ao día. Un cruasán de 100 g contén 9,9 g de graxa saturada

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións
Fundación EROSKI

Validacións desta páxina

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto