Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

Os españois pagamos 265 euros de impostos ao ano para tratar os problemas de saúde xerados pola obesidade e o sobrepeso, segundo datos da OCDE. Un custo para os nosos petos que seguirá medrando se non se reducen as alarmantes cifras de obesidade infantil. : Canto nos custa a obesidade?

Que se fai noutros países?

Fóra das nosas fronteiras existen diversos exemplos de estratexias para combater a obesidade infantil. En Europa, a Organización Mundial da Saúde puxo en marcha unha serie de estratexias de actividade física, alimentación e nutrición destinadas tanto a adultos como a nenos para educar e deter o aumento de sobrepeso, obesidade e malnutrición. Con todo, estes plans non son obrigatorios, senón que recoñecen e respectan a liberdade de acción dos estados.

Malia a non esixencia, moitos gobernos contan cos seus respectivos plans para abordar os problemas da obesidade, segundo o estudo Euro Health. O primeiro país en incluír a obesidade dentro do seu programa de saúde nacional co obxectivo de deter o seu aumento foi Moldavia, en 2014. Dous anos despois, o Reino Unido puxo en marcha o seu plan de acción contra a obesidade infantil. Tamén no Reino Unido, a Ofcom (o organismo independente que regula a televisión, a radio e as telecomunicaciones) prohibiu a emisión de toda clase de publicidade de alimentos azucrados para menores de 16 anos. Polonia tamén fixo o propio e puxo no foco da súa estratexia a alimentación no sistema educativo. O seu obxectivo, aínda vixente, é o de promover unha dieta saudable entre os máis pequenos.

Similar ao caso español é o de Malta, onde a obesidade e o sobrepeso infantil tamén anda polo 40 %. Por iso, o país implementou unha serie de medidas lexislativas para reducilo. En 2016, aprobouse a Lei de promoción de estilo de vida saudable e atención de enfermidades non transmisibles, que ten como obxectivo a promoción a través de distintas accións da actividade física e unha dieta saudable. Este país tamén conta cun consello dedicado a asesorar en materia de obesidade. Entre outras cuestións que conseguiron está a de implementar un programa de hábitos de vida saudable nas escolas e regular os alimentos que se lles venden aos nenos nos colexios. Para comprobar que se cumpren, o goberno leva a cabo inspeccións periódicas.

En canto á figura do dietistanutricionista, tan importante na prevención, países coma Canadá, Estados Unidos e algúns da Unión Europea como Portugal xa incorporan esta figura nos seus sistemas sanitarios. Canadá, por exemplo, estableceu en 2009 un rateo mínimo dun dietista cada 50.000 habitantes, pero posteriormente cambiouno a un por entre 16.000 e 29.000 pacientes.

Desde o Consello Xeral de Colexios Oficiais de Dietistas-Nutricionistas contan cun manifesto no que piden a inclusión destes especialistas no Sistema Nacional de Saúde. Segundo a súa proposta, consideran necesario un experto por cada 100 camas en Atención Especializada, un por cada 50.000 tarxetas sanitarias en Atención Primaria e un por cada 500.000 habitantes en Saúde Pública. “Os dietistas-nutricionistas que exercen en Atención Primaria poden aforrarlle ao sistema de saúde de 5,8 a 105 euros por cada euro investido nos os tratamentos. Nos hospitais viuse que a intervención do dietista-nutricionista reduce a estancia hospitalaria (un investimento de 76 euros xera 1 día menos de ingreso) e diminúen os casos reingreso.

O custo sanitario do sobrepeso e das enfermidades asociadas 

2.500 millones. Esta cifra repártese así:

  • Obesidade: 65 %
  • Enfermidades cardiovasculares: 22,6 %
  • Diabetes tipo 2: 9 %
  • Dislipemias (colesterol, triglicéridos ou ambos): 2,4 %
  • Enfermidades musculoesqueléticas: 1 %

Fonte: Custos sociais e económicos da obesidade e patoloxías.

Dietistas-nutricionistas na atención primaria 

Incluír a estes profesionais nos servizos de Atención Primaria supoñería un aforro do 500 % do gasto sanitario. Por cada euro investido nos tratamentos nutricionais:

  • 56 € de aforro en termos de mellora da saúde
  • 3 € de aforro en custos sanitarios (medicación e ingresos hospitalarios)
  • 4 € de ganancias de produtividade (menos absentismo laboral)

Fonte: Colexio de Dietistas-Nutricionistas de Cataluña (Codinucat).

Porcentaxe de gasto en saúde relacionado co sobrepreso e enfermidades asociadas

Segundo datos da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento (OCDE), O 9,7 % do gasto sanitario español dedícase a tratar a obesidade e as súas enfermidades asociadas. Unha porcentaxe superior ao 8,4 % da media na OCDE.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións