Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

Os españois pagamos 265 euros de impostos ao ano para tratar os problemas de saúde xerados pola obesidade e o sobrepeso, segundo datos da OCDE. Un custo para os nosos petos que seguirá medrando se non se reducen as alarmantes cifras de obesidade infantil. : Canto nos custa a obesidade?

O gasto dos tratamentos

A obesidade repercute nas arcas públicas e nos petos de todos os cidadáns. De feito, suponlle un enorme custo ao país. Segundo o informe da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE), A pesada carga da obesidade, publicado a finais de 2019, a obesidade e o sobrepeso representan o 9,7 % do total do gasto en saúde en España, o que supón que 265 euros dos impostos de cada cidadán están destinados a estes tratamentos. Todo isto tradúcese en que o sobrepeso reduce o PIB español nun 2,9 %. Isto é moito máis que a media dos países da OCDE, que destinan unha carga de 8,4% do gasto sanitario a este problema e cuxo custo en impostos individuais sitúase en 181,60 euros por persoa ao ano.

A pregunta inevitable é a que se destina todo este diñeiro que nos custa a obesidade. E cando toca responder, os ministerios que se encargan de todo aquilo relacionado con este asunto pásanse a bóla mutuamente. “Este tema lévao Consumo”, responden desde Sanidade. “Esta cuestión debería ir dirixida ao Ministerio de Sanidade”, aseguran desde Consumo. A falta de resposta oficial por parte das institucións gobernamentais, o informe da OCDE dá algunhas pistas de como se divide este diñeiro. De media, o sobrepeso é responsable do 70 % de todos os custos de tratamentos de diabetes, do 23 % do que custa curar enfermidades cardiovasculares e do 9 % do custo dos tratamentos de cancro.

A prevención, única solución

España conta coa estratexia NAOS (para a Nutrición, Actividade Física e Prevención da Obesidad). O Ministerio de Consumo e a Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición (AESAN) tamén lanzaron, en novembro do pasado ano, a campaña Pon máis heroes no teu prato e enche a túa vida de superpoderes, coa que pretendía fomentar unha alimentación saudable entre os menores. Todo un despregue de vídeos, carteis, filtros para as redes sociais e unha páxina web con xogo incluído na que os máis pequenos poden aprender que alimentos non son saudables e os que si.

Esta campaña non é a primeira (e supoñemos que tampouco a última). Como se pode observar no histórico das campañas publicitarias do Ministerio de Consumo, hai outros exemplos como Esperta e almorza! (de 2006 e 2007), coa que se pretendía inculcar a importancia dun almorzo saudable e da práctica frecuente de actividade física. Pero se hai unha medida que aplauden os expertos é, sen dúbida, o aumento dos impostos sobre os refrescos que pretende levar a cabo o Goberno (en Cataluña xa se fai desde 2017). “Sabemos que o consumo de bebidas azucradas é un dos motivos da obesidade infantil, limitalas a través de políticas nutricionais é unha grande iniciativa”, asegura Babio.

As comunidades autónomas tamén xestionan e teñen a capacidade de desenvolver os seus propios plans sanitarios, e tamén desenvolven as súas metodoloxías de acción contra a obesidade. Por citar algunhas, o País Vasco desenvolveu un programa de iniciativas para unha alimentación saudable encamiñado a reducir nun 20 % a inxesta de sal e azucres libres en 1.000 días. Andalucía conta cun Plan Integral de Obesidade Infantil, que se centra na formación e na detección precoz; a Comunidade de Madrid ten InfaSEN, que promove unha dieta saudable e fai fincapé na importancia do descanso e a actividade física; e Cataluña implementou en 2019 un plan piloto co que pretendía atallar o problema nas comunidades máis desfavorecidas.

Outros exemplos son o do Departamento de Saúde do País Vasco, que conta coa estratexia de prevención San, a través da cal promove un maior consumo de froitas e verduras, máis tempo de actividade físicas e menos horas diante das pantallas. “O sedentarismo é outra das causas asociadas á obesidade e hai estudos que mostran unha asociación positiva entre ver máis de dúas horas ao día a televisión e o aumento do sobrepeso. Polo tanto, é outro factor de risco sobre o que se teñen que facer estratexias”, indica a vicepresidenta da Sociedade Española de Dietética e Nutrición.

Cataluña, ademais de ser pioneira en España co imposto ás bebidas azucradas, tamén ten a súa estratexia, na que se pon o acento nas familias con menos recursos e cóntase con expertos en exercicio e en psicoloxía para crear mensaxes efectivas que lles cheguen aos nenos. Algo importante, xa que “segundo o estudo Aladino” a prevalencia da obesidade infantil é maior nas rendas baixas. “É necesario ter isto en conta para desenvolver calquera medida, xa sexa de prevención ou de tratamento”, engade Babio. Desde 2013, a Xunta de Galicia conta co seu plan Xermola, a través do cal se levan a cabo controis de nutrición saudable nas escolas, dáse información a través da asistencia sanitaria e promóvese a actividade física entre os menores.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións