Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Guía de compra: pasta : Elaboración e importancia da forma

É un alimento básico polos seus beneficios na nosa dieta (pode consumirse case todos os días) e de prezo accesible, e que tamén admite aforros considerables

Elaboración e importancia da forma

/imgs/20130201/pasta3.jpg
A palabra pasta provén dun termo grego que significa ‘fariña mesturada con líquido’, termo fiel á realidade, xa que os dous ingredientes principais (e comúns en todas as variedades) que a compoñen son a fariña de trigo e a auga.

O ingrediente principal utilizado na fabricación de pasta é, polo tanto, unha fariña moída grosa de trigo duro, chamada sémola. A sémola e a auga mestúranse e forman unha masa que se modifica mediante un molde para producir o tamaño e a forma desexada da pasta: estrelas, macarróns, espirais… O produto resultante seca e obtense así a pasta seca, aínda que tamén se pode vender fresca. A pasta non deixou de evolucionar. E esta é a clave que permite que, hoxe en día, gocemos de pasta chea de innovación e orixinalidade.

Xa sexa na súa modalidade seca ou fresca, a cuestión da forma da pasta non é casual; en función dela, préstanse a unha ou a outra preparación e renden mellor nunha ou noutra. As de menos tamaño (fideos, chuvia, estreliñas…) adóitanse utilizar para facer sopas e as fitas longas (espaguetes ou tallaríns) ou as febras dan mellor resultado con salsas cremosas. A pasta tubular (macarróns, plumas…), grazas ao seu oco interior, almacena a salsa coa que se condimenta e esperta os padais máis esixentes. As formas máis extravagantes é mellor utilizalas para ensaladas de pasta. Algunhas das formas son o suficientemente grandes (cunchas ou xigantóns) como para reenchelas e enfornalas. Cantas máis curvas e máis recantos ten a pasta, mellor combinará con preparacións que incorporen anacos de carne, peixe ou verduras.

Clases de pasta

A clasificación básica, se atendemos á súa elaboración e compoñentes, distingue entre:

  • Pasta seca. Cando o produto resultante de mesturar a sémola e a auga se somete a un proceso de secado obtense a pasta seca. Non contén auga, o que a fai máis estable e permite que se conserve máis tempo sen necesidade de refrixeración. A menor humidade da pasta seca fai que os seus nutrientes se concentren. Unha vez cociñada a pasta, esa proporción de nutrientes achegarase á da pasta fresca.
  • Pasta fresca. Pola súa banda, a pasta fresca ten máis auga e débese manter en refrixeración e a súa lonxevidade é menor, xa que se conserva durante menos tempo. Pola súa achega maior en auga, cabe pensar que este tipo de pasta ten menos calorías. As táboas de composición de alimentos revelan que a diferenza entre a seca -unha vez cocida- e a fresca -tamén tras a cocción- son irrelevantes tanto en canto á súa retención de auga, coma dende o punto de vista da súa achega calorífica ou doutros nutrientes. Convén detallar, iso si, que en moitas ocasións a pasta fresca se lle ofrece ao consumidor reenchida de carne ou de queixo, e iso si aumenta de forma considerable a súa achega enerxética ou o seu contido en graxas e mesmo pode contribuír, se se consome en exceso, a un maior risco de obesidade.
  • Pasta simple. Con independencia de se é fresca ou seca, a pasta simple ou normal é aquela elaborada única e exclusivamente a partir de sémola de trigo duro ou de fariña de trigo brando e auga, sen máis ingredientes ca estes. É o caso dos espaguetes, plumas, sopa marabilla, fideos…
  • Pasta composta. As pastas compostas poden levar, ademais dos anteriores compoñentes, ovo, verduras e hortalizas, como espinacas, cenorias ou tomates, ou estar enriquecidas cunha achega maior de fibra. Por exemplo, as fitas ao ovo, os lazos con vexetais ou os macarróns integrais.
  • Pasta rechea. As pastas recheas conteñen no seu interior un preparado de carne, peixe, verduras e hortalizas, xamón, queixo… Como, por exemplo, raviolis recheos de queixo, tortelini de verduras…

Se as pastas son recheas ou enriquecidas, o valor nutritivo increméntase en función do alimento ou do nutriente que se sume. Unha porción de pasta simple crúa achega 275 kcal, con ovo 368 kcal e, na súa versión integral, 278 kcal.

O mercado organízase arredor desta clasificación, pero hai unhas clases que predominan sobre outras. Segundo estudos recentes do sector, o liderado da pasta simple seca é rotundo: por cada tonelada de pasta que se vende no noso país, 14 quilos son de recheo, 50 de composta e o resto (máis de 900 quilos) corresponden á pasta simple ou normal. Destes tres segmentos, unha pequena porcentaxe corresponde á fresca, o resto é seca.

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións