Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

: En América

O 25 de decembro ten un sabor especial que en cada mesa adquire un gusto particular e en cada país un aroma característico

En América

Á outra beira do Atlántico, xusto cando o día de Nadal chega ao seu fin nas terras europeas comezan a adornarse e colocarse os ágapes nas mesas americanas. De Norte a Sur, o novo continente reserva as súas mellores galas culinarias para celebrar o xantar máis importante do ano. En Canadá, o país das árbores milenarias, non faltan as minialbóndegas de porco, nin as verduras de inverno, nin os prebes caseiros. O pavo e mais os doces completan o menú dun día no que se celebra que as baixas temperaturas canadenses obrigan a gorecerse na calor do lar. Nos EEUU é máis difícil decantarse por un só costume, pero si é xeneralizado que o día de Nadal se reúnan as familias arredor dos regalos, aínda que non arredor da mesa. A cultura culinaria caseira vívese de xeito diferente en cada familia e tanto en Vermont, onde a neve cae sobre as fragas, como en California, onde o tempo invita a ir á praia, o pavo e as larpeiradas adornan o intre de entregar os agasallos, igual que o fan o visgo e mais as panxoliñas. Nada que ver con México, onde o Nadal é sinónimo de cor, de festa, de recendos e de sabores irresistibles.

O nopal, o maguey, o millo, o feixón, o chile e o aguacate son produtos comúns entre os mexicanos que conforman unha parte significativa da gastronomía nacional. Polo Nadal, nas mesas gózase de manxares herdados dos antepasados indíxenas: moles con romeiro, tamales e, sobre todo, o guajolote (pavo). A esta tradición culinaria súmase a cociña mestiza. O resultado é un menú cheo de ensaladas, guajalotes de los pastorcillos, manchamanteis, chulas, capirotadas… As receitas cóntanse por ducias, cada unha delas máis saborosa e típica.

Os países do istmo americano comparten o talento co barro e as cores. Os seus beléns domésticos e sen pretensións son pequenas obras de arte, como o son as súas humildes e discretas receitas, moi terrestres e agrarias, con toques de especias e orixinais mesturas que as fan xenuínas, e nas que non falta nunca o tamal de porco elaborado entre masa de millo sobre follas de banano recheo de carne, fabas, arroz e chile. Cada pobo ten o seu segredo, que comparte ou non, e que o volve máis doce ou máis salgado, máis morno ou máis frío.

En Arxentina, se durante o ano todo os asados e mais as churrascadas son sinónimo de grandes xantares, máis aínda polo Nadal. Acompáñanse con ensaladas frías e culmínanse con sobremesas refrescantes a base de saborosos xeados ou doces cremas que acompañan a exóticas froitas. En Chile o prato estrela é a ensalada de betarraga, é dicir, de remolacha, un prato moi refrescante.

Aves: o prato estrela

Con independencia de que sexa pavo, pombiño, pularda, polo, capón ou pintada, do que non hai dúbida é de que na mesa do día de Nadal predominan as aves. Nas illas do Pacífico, o prato estrela é o polo en adubo, na República Dominicana o pavo asado con arroz doce e folla de plátano, en México o capón recheo de améndoas, o filete de res e mais o peixe seco. En Australia celebran as festas cun pavo con xamón e en Bélxica a Noiteboa é sinónimo de pavo recheo. En Brasil, pola súa banda, tómase frío en toros ou con castañas doces. E nas sofisticadas mesas francesas óptase pola pularda rechea ou pola pintada, é dicir, a galiña africana, un descubrimento moi apreciado en Europa. Para rematar, e como manda a tradición, moitos países despiden o Nadal coma nos contos: comendo perdices para seren felices.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións