Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Guía de compra: guisos preparados : Análise nutricional

A utilización de conservas en lata non está rifada cun estilo de vida saudable, a clave está en escoller os mellores e máis equilibrados en canto a ingredientes

Análise nutricional

Quinta gama

Se clasificamos as latas de comida preparada por gama de produtos, podemos dicir que foron evolucionando cara á quinta gama. Este tipo de conservas son as máis novas e son aquelas que xa se presentan cociñadas e que se comercializan envasadas e refrixeradas.

Para consumilas hai que quentalas previamente, no forno normal ou no microondas, sen que sexan necesarias grandes manipulacións e moitas veces pode facerse no propio envase. Adoitan ser pratos envasados en atmosferas modificadas ou ao baleiro para prolongar a súa vida útil. Pero, como non sempre é así, convén atender á data de caducidade indicada polo fabricante.

Durante o proceso de elaboración dos legumes en conserva non se advirten perdas importantes de nutrientes. Durante a cocción, o legume absorbe gran cantidade de auga de maneira que, do seu peso escorrido, o 65 % aproximadamente é auga, o 10 % proteína e preto do 20 % carbohidratos. O contido en ferro dos legumes en conserva é similar ao dos legumes cociñados na casa.

  • Proteínas. Os maiores valores atopámolos nos pratos precociñados a base de cárnicos (como albóndegas ou tenreira), que presentan entre 8 e 10 g por cada 100 g de produto. Pero non debemos desprezar os case 4 g por cada 100 g duns garavanzos con espinacas, de facermos unha ración de aproximadamente 200 g.
  • Vitaminas. A presenza de certas vitaminas nalgúns alimentos pode reducirse ata nun 50 % ao cabo dunha semana despois de ser recollidos, mesmo que estean refrixerados. Outras, como a vitamina C ou a vitamina B (folato ou ácido fólico), destrúense con facilidade se as condicións de almacenamento son inadecuadas. O proceso de esterilización e de enlatado supón unha redución destes nutrientes, pero a partir dese momento a súa concentración permanece estable durante a súa vida útil. Por iso é fundamental (e habitual) que na elaboración destes produtos se utilicen ingredientes frescos. O consumo dunha ración media de legume (80 g de legume seco, que equivale a 150-200 g de legume xa cocido) achéganos entre un 60 % e un 70 % de ácido fólico. A proporción de vitamina E aumenta nun 35 % se comparamos o legume cocido na casa co enlatado.
  • Hidratos de carbono. O principal compoñente das potaxes enlatadas son os hidratos de carbono. Os legumes, por tanto, constitúen un alimento enerxético e moi adecuado como dieta básica para os adolescentes, para as persoas sometidas a grandes esforzos e é un prato óptimo na mesa dos diabéticos.
  • O consumo dunha ración media de legumes en conserva garante a inxestión do 50 % da cantidade diaria de fibra recomendada, preto do 30 % de vitamina B1, o 80 % de potasio, o 25 % de ferro e cantidades apreciables de calcio e fósforo.

Semáforo nutricional

Tras analizar ata 18 referencias de produtos que están actualmente no mercado, é posible diferenciar distintos tipos de conservas:

  • As que están feitas principalmente a base de legumes (lentella, fabas, garavanzos) e que se acompañan con vexetais.
  • As conservas a base de carnes ou derivados cárnicos guisados (callos, albóndegas etc.).
  • As potaxes acompañadas de embutidos graxos (touciño entrefebrado, chourizo, morcilla etc.).

Os primeiros destacan porque nos achegan uns mellores e máis equilibrados valores a nivel nutricional. Son menos calóricos e tamén menos salgados e con menores porcentaxes de graxa total e graxa saturada, o que os fai idóneos para incorporar á nosa alimentación no caso de que nos falte tempo.

Pola contra, as albóndegas (de orixe animal) enlatadas ou en barquetas con salsas, así como as potaxes máis contundentes, como a fabada asturiana ou os callos con chourizo, preséntannos valores afastados do ideal en canto a graxas totais e saturadas e sal. Son tamén máis calóricos como consecuencia dos acompañamentos cárnicos. Malia que existen excepcións, o perfil nutricional dos alimentos xa preparados e procesados adoita ser inferior ao das alternativas caseiras.

Así e todo, consumir estes produtos non implica necesariamente que a dieta sexa inadecuada e, de feito, é un realidade que estes pratos precociñados nos facilitan comer legumes e verduras case frescas, alimentos clave na nosa saúde que perden terreo ante o avance de embutidos, doces e outros produtos menos saudables.

Tanto os produtos mellor valorados a nivel nutricional nesta sección como as conservas en envase de cristal -xa sexan de legumes ou de vexetais- axudan a mellorar a nosa alimentación e, de forma importante, a gañar en termos de adherencia a unha pauta dietética saudable. Este aspecto é clave hoxe en día, cando as variables como a rapidez, a comodidade e a facilidade son tan valoradas.

Os guisos preparados e os aditivos

Os aditivos máis usados son os conservantes, como o ácido benzoico (do E-210 ao E-213) ou os benzoatos de sodio (E-211). Estes conservantes retardan ou impiden a descomposición dos alimentos que provocan os microorganismos. Tamén poden estar presentes os antioxidantes, algúns moi comúns, como o ácido ascórbico e os seus sales (do E-300 ao E-304), os tocoferois (do E-307l ao E-309) ou o ácido cítrico (E-330), que evitan a oxidación destes alimentos, tanto no que ten que ver coa textura coma coa cor. Estes aditivos evitan que os alimentos queden rancios.

Ben utilizados, os aditivos contribúen á calidade e á seguridade alimentaria do produto, pero debemos evitar algúns coma o glutamato monosódico, un potenciador do sabor moi habitual nos pratos precociñados e na industria da comida rápida, cuxa inxestión se asociou a un maior risco de síndrome metabólica; é dicir, un conxunto de factores implicados no risco cardiovascular, como a hipertensión arterial ou a obesidade abdominal. Tamén cómpre estar atentos aos aditivos que enmascaren a calidade real do produto, coma os espesantes (fariña de trigo, fécula de millo ou pataca…) ou os colorantes, que poden disimular o valor real deste tipo de alimentos.

Os enlatados acostuman a conter menos aditivos en xeral (mesmo podemos atopalos sen aditivos), xa que o proceso térmico ao que son sometidos permite unha longa conservación que afasta o risco de contaminación microbiana. Así, os aditivos son máis comúns nos preparados que se presentan en bandexas, barquetas ou blísteres, xa que ao non estar sometidos a un tratamento térmico agresivo para manter a súa textura orixinal e propiedades son produtos cunha caducidade máis curta, cunha media de 10 días de vida útil.

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións