Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

: Aditivos: os máis difamados da industria

NIN MALVADOS NIN PERIGOSOS. OS ADITIVOS ALIMENTARIOS LEVAN DETRÁS UNHA INMERECIDA MALA FAMA Á QUE CONTRIBÚE A PROPIA INDUSTRIA CON ETIQUETAS COMO “100 % NATURAL” OU “SEN COLORANTES NIN CONSERVANTES”. É HORA DE LIMPAR O SEU NOME. CONTÁMOSCHE QUE SON, PARA QUE SERVEN E POR QUE SON SEGUROS.

Os incomprendidos números E

Todos os aditivos aprobados pola UE teñen asociado un código específico. Este fórmase coa letra E, seguida de tres ou catro números. Inicialmente, o sistema pensouse para que a primeira cifra correspondese a unha categoría diferente (a súa función principal no alimento), pero hoxe hai varios aditivos que poden desempeñar diversas funcións. Na etiquetaxe obrígase a enumerar os aditivos empregados mediante o seu nome ou número E, pero sempre precedidos da categoría á que pertencen. Existen 24 diferentes categorías, de entre as cales as máis comúns son: antioxidantes, colorantes, conservadores e edulcorantes.

Actualmente, cada vez é máis común atopar só o nome do aditivo, ou o nome unido ao número E, pero de cando en cando só este. Isto é o que uns científicos denominaron a “paradoxo dos números E”. A pesar de que ter esa letra é sinónimo de seguridade, xa que significa que pasaron todos os controis da UE, os consumidores acabaron asociando este número E a “substancias químicas con efectos negativos para a saúde”.

E son sans?

A pregunta que deberiamos realizar non é se un aditivo é san ou non, senón se os alimentos que conteñen aditivos son sans ou non. Neste caso a resposta sería que haberá algúns que si e outros que non, pero nunca ter ou non aditivos será un indicativo diso, senón o perfil nutricional do alimento. Un bo exemplo de alimento san son as legumes. Cando as atopamos cocidas en bote podemos ver que conteñen varios aditivos: polo xeral, o secuestrante (desactiva certos metais) EDTA e un antioxidante como o ácido ascórbico ou o ácido cítrico, e ata algún conservante como o metabisulfito. Por moito aditivo que conteñan non deixan de ser unha opción saudable. Ocorreríasenos pensar que o leite condensado, se non tivese aditivos, sería un alimento san?

Hai algúns mellores ca outros?

Non. Non os hai mellores nin peores. Todos os aditivos aprobados son igual de seguros, polo que, neste sentido, todos son iguais. Outra cousa son as cantidades máximas nas que se poden engadir, que si varían dun a outro. Pero non porque un aditivo teña un límite maior significa que é mellor. A pesar do interese de certos sectores (incluída a propia industria alimentaria) por estender o mito de que o natural é bo e o químico malo, non debemos caer nesa falacia. Toda materia é química, desde o aire que respiramos ata a auga que bebemos. É entón diferente un químico sintetizado polo ser humano que o mesmo químico extraído da natureza? A resposta é non. Con todo, a industria aprovéitase desta “quimiofobia” como estratexia de márketing sacando ao mercado produtos insáns como as bebidas enerxéticas bio: con aditivos, si, pero de orixe natural. Ou, simplemente, vendendo o mesmo produto, pan de molde neste caso, pero poñendo na etiqueta 100 % natural polo simple feito de non engadir un aditivo senón uns microorganismos que producen ese mesmo aditivo ao entrar en contacto co pan. Que nunha etiqueta poña 100 % natural, bio, sen aditivos ou similares non fai que o alimento sexa san.

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións