Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

Adaptación da casa para persoas maiores : Un fogar sen obstáculos

A seguridade e a eliminación de barreiras son indispensables para a autonomía dos anciáns

A adaptación, estancia por estancia

Baño

  • Os pavimentos plásticos antiescorregantes son os máis recomendables.
  • Para non esvarar na bañeira ou na ducha é indispensable a colocación de alfombriñas antiescorregantes.
  • O acceso ó prato de ducha debe ter o mínimo chanzo posible. É máis recomendable unha ducha ca unha bañeira.
  • As barras agarradoiras deben ser dunha cor que contraste coa da superficie da parede, e de plástico, xa que esvaran menos. Hai que elixir coidadosamente a súa colocación e fixalas ben na parede.
  • Unha billa de dobre vía, monomando e preferiblemente de panca, garantirá o seu mellor manexo.
  • O asento do retrete debe estar alto abondo: entre 45 e 50 centímetros.
  • As portas dos cuartos de baño deben abrir cara ó exterior, para que se cómpre se poidan desmontar desde fóra.

Salón

  • A cadeira de brazos é preferible ó sofá.
  • O asento debe ser alto abondo (45 centímetros). O seu respaldo debe ser recto dispor de brazos para facilitar a incorporación. Un respaldo reclinable e un repousapés engaden confort.
  • A televisión debe estar provista dun mando a distancia. Uns auriculares sen fíos permitirán escoitala sen elevar demasiado o volume no caso de dificultade auditiva.

Dormitorio

  • Na medida do posible, hai que evitar colocar un dos seus laterais xunto á parede.
  • Non é aconsellable orientar a cama cara á fiestra porque a luz da mañá pode cegar os ollos.
  • A altura mínima recomendable da cama é de 45 centímetros. Para adaptar a altura, pódense mudar as patas do somier ou empregar calzas.
  • O interruptor da luz, o teléfono ou a telealarma deben ser de fácil acceso desde a cama. A lámpada da mesiña debe ser o máis estable posible (o ideal sería substituíla por un aplique na parede).
  • A alfombriña do pé da cama debe estar fixada ó chan con adhesivo de dobre cara, aínda que o máis eficaz é suprimila.
  • Utilizar en persoas con grande inmobilidade un colchón de aire ou aqueles semellantes a unha colchoneta (tamaño colchón ou tamaño coxín). Alivia as costas e outras partes do corpo, e evita que se desenvolvan dores e as úlceras por decúbito (úlceras da pel que se producen ó apoiar durante moito tempo unha superficie do corpo). As colchonetas tamaño coxín tamén se poden empregar na cadeira de brazos ou na cadeira de rodas.
  • Empregar tamén protectores para a pel (pel de año). A súa función é a de diminuír ou evitar as consecuencias do rozamento daquelas partes do corpo que, por determinados motivos (ósos saíntes, posturas, etc.) poden chegar a producir chagas (úlceras por decúbito) e/ou dores. A pel de año tamén se pode utilizar na cadeira de brazos, na cadeira de rodas, etc.
  • Naqueles casos nos que a persoa sufra unha alta dependencia e non poida alternar os períodos de permanencia na cama con pequenos paseos ou descansos nunha cadeira de brazos, a cama articulada permitirá evitar a inmobilidade absoluta e facilitará o cambio de posicións, desde o decúbito ata a sedestación (postura de sentado).

Cociña

  • O vertedoiro non debe ser demasiado fondo, a billa con panca evita as torsións do pulso, e se é do tipo extraíble permite encher as potas sen necesidade de colocalas no fondo do vertedoiro.
  • A altura ideal dos estantes é de entre 40 centímetros e 1,5 m sobre o chan. Os utensilios de maior uso convén colocalos nos lugares máis accesibles.
  • Utilizar vasos e pratos de plástico, babeiros ou calquera obxecto que facilite o labor. Os servizos con maior superficie de agarre son máis doados de manexar. Non empregar garfos, culleres ou coitelos de plástico, xa que son fráxiles e, se rompen, poden resultar perigosos. Procurar que, na medida do posible, os útiles de cociña (vasos, cuncas, pratos, etc.) que se empreguen sexan de materiais difíciles de escachar.
  • Un dos principais perigos radica no risco de queimaduras causadas por diferentes fontes de calor.
  • O microondas permite quentar todo tipo de pratos e preparar infusións… Na actualidade é unha peza case imprescindible.
  • Unha mesa pequena con rodas, as coñecidas como “camareiras”, permite transportar sen riscos os pratos quentes e os máis pesados.
  • Empregar cadeiras ou banquetas estables.
  • Utilizar chan antiescorregante.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións