Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

Cen cámpings de todo o país, analizados : Un de cada tres suspende o exame

Estudiáronse o equipamento, a relación deste co prezo dos cámpings, e a seguridade das instalacións

Equipamento, o 28% suspende

E só o 29% acada un ben, mentres que o resto, o maior grupo (un 42%) obtén un discreto “aceptable”. Neste apartado valoráronse a amplitude do cámping, os meses que permanece aberto, e se dispón de piscina, bar, restaurante, supermercado, lavandería e lavadora automática para os aloxados. Tamén o número de teléfonos á disposición do público, a cantidade de billas, duchas, lavabos e inodoros… Valorouse tamén o equipamento deportivo, a adaptación ás necesidades dos discapacitados, a asistencia médica, se existe un lugar para asea-los bebés e sala de curas. Tamén se comprobou se contan con contedores selectivos para papel, vidro e pilas. Para rematar, analizouse o estado de conservación e limpeza do cámping, tanto do recinto en xeral coma das duchas, lavabos e inodoros.

Por zonas, os cámpings mellor equipados atópanse en Madrid e en Alacante e os peores en Cantabria e en Guipúscoa. No tocante ás instalacións hixiénicas, os cámpings mellor dotados son os da Rioxa (correspóndenlle 34 prazas de usuario a cada ducha, 22 a cada lavabo e 31 a cada inodoro), mentres que as peores proporcións se rexistran nos cámpings de Barcelona (83 persoas por cada ducha, 73 por cada lavabo e 70 por inodoro). O 13% dos cámpings non ofrecen servicio de lavandería nin lavadora automática, e o teléfono público escasea nos cámpings: a media é de un por cada 319 prazas.

Nunha vertente máis positiva, só o 3% carece de bar, e en sete de cada dez o usuario dispón de supermercado, mentres que en nove de cada dez pode deixa-lo seu vehículo na parcela en que instala a súa tenda. Ademais, o 71% conta con piscina e case o 65% está equipado con algunha outra instalación deportiva, como a cancha de tenis.

En seguridade, algunhas deficiencias

Tódolos propietarios dos cámpings estudiados aseguran que cumpren a normativa, pero son moi poucos os que adoptan precaucións engadidas, como un plan de emerxencia para a prevención de catástrofes ou un plan detallado de evacuación. Estes dous plans están implantados só na metade dos cámpings; a excepción positiva protagonízana os estudiados en Araba (os dous plans, implantados nos dous cámpings visitados), e en Valencia (en todos menos nun). Constatouse tamén que o 14% dos cámpings carece de iluminación de emerxencia.

O prezo e a categoría, pouco representativos

Outras dúas conclusións son que nin a categoría dun cámping nin as súas tarifas reflicten fiablemente a calidade dos seus servicios e que as diferencias de prezos entre uns cámpings e outros son espectaculares. Para compara-los prezos, CONSUMER estableceu catro supostos de uso básico (véxase o cadro) de cámpings. Un deles, o máis común, é o dunha parella de adultos e un neno de cinco anos que pasa as súas vacacións a primeira quincena de agosto nun cámping ó que chega en coche cunha tenda de campaña. Inclúense, neste cálculo, só o custo do aloxamento, o dereito a instala-la tenda e o coche e ó enchufe de luz, e o IVE correspondente. Para esta familia, os cámpings máis caros son os de Alacante, onde o prezo medio para esta estancia supera os 369 euros. Tarifas só un pouco máis económicas atopáronse en Málaga, Barcelona, Biscaia e Madrid, mentres que nos cámpings de Cantabria, Valencia, Murcia, Guipúscoa e Araba, o prezo moveuse, en orde decrecente, entre 308 e 282 euros. Os da Coruña, A Rioxa e Navarra foron os máis baratos, xa que se pagaría entre 265 e 240 euros de media.

O número de cámpings de Primeira cun prezo entre os 120 e os 215 euros (os máis económicos) é mesmo maior có de cámpings de Segunda (teoricamente máis baratos) con este prezo, o que demostra que a unha maior categoría o usuario non lle debe adxudicar automaticamente uns prezos superiores: convén, polo tanto, pregunta-las tarifas. No tocante á clasificación dos cámpings hai dous grupos de comunidades autónomas: as que establecen tres categorías (Luxo, Primeira e Segunda) e as que engaden unha cuarta categoría, Terceira. Polo tanto, un mesmo campamento de turismo, con idénticas instalacións e servicios podería merecer distinta categoría segundo a comunidade autónoma na que estea situado.

Un dato que serve para demostra-las diferencias de prezos entre uns e outros cámpings é o seguinte: nos cámpings de Segunda (os que máis visitantes reciben), esta familia pagaría desde 128 euros ata 844 euros. Unha diferencia de vertixe. E a máis evidente mostra de que tarifas e categorías din pouco da calidade de servicio (entendida sempre como equipamento) é que o prezo -esta media é xa dos catro supostos de uso barallados por CONSUMER- dos 11 mellores cámpings en equipamento (máis de 6,5 puntos) é de 395 euros, inferior ó da media de tódolos estudiados, de 442 euros. E que destes 11 cámpings seleccionados polo seu equipamento só catro eran de Primeira mentres que 7 eran de Segunda. Outro dato: a puntuación media en equipamento dos 11 cámpings máis caros (media de máis de 600 euros para os catro supostos de uso, e todos de Primeira, agás tres de Segunda) foi de só 5,65 puntos sobre 10 posibles.

Os minusválidos, marxinados en máis da metade dos cámpings

As deficiencias destes aloxamentos na súa adaptación para as necesidades dos minusválidos influíron negativamente nas cualificacións de moitos deles. O 54% dos cámpings non conta con instalacións nin accesos para discapacitados, e só o 5% teñen tódolos seus servicios adaptados. A mellor situación rexistrouse en Araba, xa que nos seus dous cámpings se realizaron melloras para favorece-la estancia destes usuarios. En Málaga e Navarra os cámpings que non adaptaron ningunha das súas instalacións supoñen menos da terceira parte. Nos demais territorios, a situación foi peor, especialmente na Rioxa, onde ningún dos visitados realizou ningunha adaptación perceptible. En Valencia, A Coruña, Barcelona, Madrid e Cantabria, os campamentos que ignoran ós minusválidos representan desde o 67% ata o 75%, e a situación mellora lixeiramente en Alacante e Murcia, onde arredor da metade dos cámpings habilitaron as súas instalacións, cando menos en parte, para os discapacitados.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións