Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

Deporte de aventura: 93 empresas e 11 especialidades deportivas, a exame : Moito que mellorar en comodidade e abondo en seguridade

Mochila ó lombo, moitas xeracións de afeccionados ó deporte inmerso na natureza internáronse nas montañas e grupos excursionistas practicaron o sendeirismo ou trekking en tódalas épocas

Atención ó público, demasiado elemental

Estas empresas teñen aínda moito que mellorar se queren comprace-los clientes que entenden que o deporte de aventura non é incompatible cun pouco de comodidade: o 47% delas suspende o exame de CONSUMER e un 19% queda nun simple aprobado. Un dato que produce inquedanza é que o 62% dos responsables das 93 empresas recoñece non ofrecerlle ningunha relación contractual ós seus clientes, un requisito que varias comunidades autónomas están comezando a esixir. O máximo que chegan a asinar (é dicir, o compromiso que legalmente subscriben) é un documento no que o cliente admite ter conciencia e acepta-las condicións que impón a empresa, desde o pagamento por adiantado da actividade a asumir que a empresa non se responsabiliza en caso de accidente.

Doutra banda, soamente a metade destas empresas organiza actividades para minusválidos. Cambiando de tema, só o 8% deixa para outras empresas a realización de cursos de aprendizaxe para as actividades que poñen en práctica. O resto ofrece cursos. Un signo da crecente profesionalización destas compañías é que dúas de cada tres ábrenlle as súas portas ó público os doce meses do ano e case todas lles ofrecen ós seus clientes o alugueiro do equipo que precisan. Pero a infraestructura queda lonxe de ser satisfactoria: só o 62% destas empresas conta cunha base ou instalación acondicionada para a actividade deportiva. E máis da metade desas bases carece de aparcadoiro, mentres que o 13% non conta nin sequera con vestiarios nin duchas. O 44% non ten ningunha instalación adaptada ós diminuídos físicos e o 17% destas bases carece de calquera outro servicio adicional para o cliente, como cafetería ou teléfono público.

Neste aspecto da atención ó público, os peores deportes son a escalada, o descenso de barrancos e a canoa. Só un, o hidrospeed, acada un ben, e o resto queda en mediocre, aínda que o rafting roza o ben. En xeral, o peor é a case inexistencia de contratos (co que isto supón de falta de compromiso destas empresas cos seus clientes), as escasas actividades para diminuídos e a pobreza das infraestructuras e servicios nos lugares nos que se realizan os deportes e nas instalacións das empresas alí establecidas. A canoa ou piragüismo e o flysurf son os deportes que menos meses ó ano se poden realizar, fronte á caída libre, a ala delta ou o submarinismo, dispoñibles todo o ano. A actividade na que máis cursos se ofertan é o submarinismo e nas que menos caída libre e canoa. Na caída libre é onde máis posibilidades atopan os diminuídos físicos. O contrario acontece en ala delta e pontismo. Doutra banda, o hidrospeed e a ala delta contan cunha maior oferta de bases, fronte ós deportes relacionados coa montaña: escalada e descenso de barrancos, mal equipados. Na caída libre anotouse a maior oferta de aparcadoiros. Onde máis contratos se realizan é nas empresas que ofrecen ala delta e onde menos nas que organizan piragüismo ou canoa.

Prezos, enormes diferencias

Resulta difícil de comprender a espectacular variación de prezos existentes ata na mesma disciplina deportiva: un día de escalada pode custar, por persoa, desde 2.100 deica 8.000 pesetas, unha xornada de parapente, desde 5.000 deica 11.000 pesetas, e unha de ala delta desde 9.000 deica 15.000 pesetas, sempre segundo a empresa coa que se contraten os servicios.

O deporte máis oneroso é a ala delta, que sae a 11.500 pesetas. Son tamén caros o parapente (8.000 pesetas) e o rafting, o descenso de barrancos, o hidrospeed e o submarinismo, todos eles arredor das 5.000 pesetas por día e persoa. Cómpre salientar que o tempo que require a realización de cada disciplina deportiva é moi dispar. O pontismo é o máis barato: 3.000 pesetas de media por día. A lectura práctica destes datos é que, á hora de planificar unha destas prácticas deportivas, cómpre informarse para compara-los prezos de varias empresas, pois as diferencias son importantes. Ora ben, o prezo non é o único aspecto que hai que valorar, xa que hai outros elementos esenciais, coma a calidade da proposta deportiva, a cualificación dos monitores e o trato que dispensan, os seguros cos que contan as empresas, os cursos que ofrecen, as instalacións e servicios que acollerán ós deportistas… De certo que algunhas empresas ofrecerán prestacións satisfactorias a prezos competitivos. O labor do afeccionado a estes deportes é dar con elas. Moitos usuarios desprazaranse desde os seus lugares de orixe ata os sitios naturais nos que se realizan estes deportes de aventura, o que representa un gasto extra: locomoción, aloxamento, comida…

Unha fin de semana, con apartamento e un par de días de deporte (rafting e descenso de canóns é unha combinación moi frecuente) pode custar arredor dunhas 12.000 pesetas, con monitor e alugueiro dos equipos precisos, pero sen incluír viaxes, comidas, nin outros gastos.

Asistencia sanitaria ó accidentado: axudar, pero coa cabeza

Poucos participantes en actividades deportivas no seo da natureza dubidarían á hora de teren que ofrecer asistencia médica ou axudar durante a evacuación dun enfermo ou lesionado, tanto se se trata dun membro do seu grupo ou doutro. Non hai dúbidas sobre a obriga ética de asistencia. Así e todo, quen decide prestar axuda médica nestas circunstancias adquire responsabilidades legais ben definidas. Hai unha situación legal distinta segundo os países e, por iso, cómpre que quen se vexa involucrado nun accidente se informe sobre cómo debe actuar na zona onde se atopa. Case ningún país impón a obriga de axudar a unha persoa en apuros. Un montañeiro pode negarse perfectamente a axudar a outro que pasa un mal momento, aínda que corra un risco mortal. As obrigas de auxilio na natureza son de tipo ético ou de costumes tradicionais, non legais.

Cousa ben distinta acontece, por exemplo, nos accidentes de tráfico. Pero si existe obriga legal de prestar coidados médicos e outro tipo de asistencia se a persoa que pode axudar foi causa, por neglixencia, do accidente. No caso de que se decida prestar asistencia médica -aínda que non veña esixida pola lei-, convén comportarse como o faría unha persoa normal e prudente en condicións semellantes. Porque quen ofrece asistencia a un accidentado pode verse prexudicado por unha acusación legal por danos ó lesionado, se os danos se puidesen evitar cuns coidados correctos. Ademais, certas lesións ou enfermidades requiren unha atención polo miúdo, unha cualificación persoal e uns tratamentos máis complexos dos que se poden ofrecer no medio da natureza e sen ferramenta médica. Os afeccionados ó deporte de aventura deben coñece-las técnicas de primeiros auxilios. Os coidados requiridos legalmente, de tódolos xeitos, son os razoables nas circunstancias nas que acontecen os problemas. A lei ten en consideración a situación da víctima, os riscos que pode corre-la persoa que acode na súa axuda, o equipo dispoñible e a condición física do grupo. Agora ben, aínda que ocasionalmente orixine algunha causa xudicial, é moi pouco frecuente que unha axuda voluntaria a un accidentado implique problemas legais. Case ninguén denuncia a quen, no medio da natureza, lles ofrece asistencia voluntaria a enfermos ou accidentados. Por moito que, movido por un pulo solidario, quen presta axuda se equivoque.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións