Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

Accesibilidade nas cidades : Cines, museos e piscinas marxinan ós discapacitados españois

Usuarios de cadeira de rodas e invidentes comprobaron "in situ" en doce cidades españolas a accesibilidade de 36 cines, 36 museos e 12 piscinas

Nas piscinas o problema está no acceso á auga

O 58% das piscinas suspenden o exame, pero, agás en dúas das doce estudiadas, a adaptación dos accesos de entrada era boa. As barreiras máis visibles son os obstáculos que impiden acceder a algunha zona do polideportivo. Pero se hai unha variable de gran relevancia para o minusválido nunha piscina é a adaptación do mecanismo de entrada á auga. De ben pouco serve que as instalacións estean adaptadas se non se lles facilita o acceso á propia piscina. Cinco das doce estudiadas suspenderon por non contaren cun “guindastre” ou mecanismo similar que deposita o usuario na auga, o que as converte en inutilizables para unha persoa que vai en cadeira de rodas.
E só unha non acada o aprobado xeral tendo adaptada a entrada á auga.

No tocante ós invidentes que desexan facer uso das piscinas…

Unha de cada catro suspenden o exame. No 83% delas (dez das doce estudiadas), un empregado acompañou os invidentes. E o 75% carecían de obstáculos salientables. Unha das carencias máis comúns é a inexistencia de elementos de información ou situación (carteis, paneis, etc.) para os invidentes. Ningunha piscina ofrece información en braille, só se ofrecía no ascensor. O 83% dispoñen de corcheiras que delimitan todas ou algunhas das estaxes. Nas dúas que non as teñen isto dificulta a orientación dos cegos cando nadan, aínda que en ámbolos casos o persoal da piscina se ofreceu a acompañalos mentres nadaban.

Os desprazamentos

Un discapacitado, para facer uso de piscinas, museos ou cines, ten que se desprazar pola cidade. As doce cidades foron suspendidas, tanto polos minusválidos coma polos invidentes. No caso dos usuarios de cadeiras de rodas, o suspenso xeneralizado débese fundamentalmente ó estado das rúas (estreitamento das beirarrúas, pivotes que obstaculizan o tránsito, colectores de vidro e mobiliario urbano -papeleiras, bancos, farois, sinais- mal situado, vehículos estacionados enriba das beirarrúas…), ós vaos non acondicionados -ben por careceren de rebaixamento ou pola existencia de vehículos nos mesmos-, á pouca conciencia social dalgunhas persoas e ás longas esperas que deben aturar á hora de colleren un taxi ou un bus adaptado para minusválidos. A situación cambia dunha cidade a outra, pero ningunha aproba o exame. Os eurotaxis (taxis adaptados, normalizados) non están dispoñibles en tódalas quendas, e outras veces o seu número non é abondo para atende-la demanda existente. En Alacante non se puido localizar un eurotaxi, e en Málaga, Barcelona e San Sebastián a agarda oscilou entre os 50 e os 65 minutos. No caso dos buses urbanos, se ben o 73% dos que se colleron estaban adaptados, case a metade deles evidenciaban deficiencias na súa adaptación: o conductor non se achega abondo á beirarrúa, co que a rampla non repousa sobre esta e queda un chanzo (ata a calzada) da altura do bordo, ou a rampla do bus non baixa ata o chan.

Para os invidentes, as principais barreiras nos seus desprazamentos tamén se poden englobar nos dous grupos. O primeiro está composto por elementos non propios do mobiliario urbano, como bicis, motos, coches e camións de reparto, carteis publicitarios e maceteiros de comercios, etc., que non estaban debidamente aliñados nas rúas, co conseguinte perigo para as persoas cegas. O segundo grupo está formado por lousas rotas, farois, sinais, árbores e papeleiras mal situadas, beirarrúas que se estreitan, rúas peonís transitadas por coches, bocas de incendio que, pola súa localización, poden provocar tropezos, desniveis sen diferenciar mediante o cambio de textura do pavimento, colectores para a reciclaxe non aliñados… Por outra banda, o 63% dos semáforos ós que se recorreu nesta proba non dispuñan de dispositivo sonoro de aviso para invidentes. E no tocante ó transporte público, só o 17% dos autobuses ten dispositivo sonoro de información ou localización, mentres que o metro (Valencia, Bilbao, Barcelona e Madrid) estaba adaptado para cegos en tódalas cidades que contan con este medio de transporte. No tocante ós taxis, ningún dos que se colleron dispuña de aviso sonoro que informase cada certo tempo ó invidente sonoro sobre cántos cartos leva consumidos no traxecto.

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións