Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, polo tanto, unha vixencia limitada.

Doazón de órganos : Aumenta-las doazóns, necesidade urxente

O ano pasado morreron 271 persoas en lista de espera e o 20% dos escasos cadáveres aptos para a doazón non se utilizan porque os familiares se negan

¿Que tipos de doantes hai e como é o proceso de doazón?

Doante vivo: considérase doante vivo aquel que, cumprindo os requisitos, efectúa a doazón en vida dos órganos, ou de parte deles, dos que a extracción sexa compatible coa vida e que desenvolvan unha función que poida ser compensada polo organismo do doante de xeito adecuado e suficientemente seguro.

Debe ser maior de idade, gozar de plenas facultades mentais e dun estado de saúde axeitado. Debe ser informado previamente das consecuencias da extracción, outorgando o seu consentimento de maneira expresa, libre, consciente e desinteresada. O estado de saúde mental do doante deberá ser avaliado por un médico distinto ós que vaian realiza-la extracción e o transplante, que informará o doante dos posibles riscos da intervención, das consecuencias previsibles de orde somática ou psicolóxica, das repercusións na súa vida persoal, familiar ou laboral, así como dos beneficios que pode obte-lo receptor do órgano. Para que se poida realiza-la extracción, o doante deberá entregar por escrito ante o xuíz do Rexistro Civil o seu consentimento expreso. Neste documento de cesión, asinado polo doante, este manifesta a súa conformidade coa doazón en vivo. Entre a sinatura do documento de cesión e a extracción do órgano cumprirá que transcorran como mínimo 24 horas, podendo o doante, en calquera caso, retractarse da súa decisión. A extracción de órganos procedentes de doantes vivos só se pode realizar en centros sanitarios autorizados para esta intervención. O doante, para rematar, recibirá a asistencia sanitaria necesaria para o seu restablecemento. Doante finado: persoa defunta da que se pretende extraer órganos, que, cumprindo os requisitos establecidos, non deixara constancia expresa da súa oposición. Os casos de morte nos que se poden realizar extracción de órganos son os que están orixinados polo cesamento das funcións cardiorrespiratorias ou polo cesamento irreversible das funcións encefálicas.

Realizarase a extracción dos órganos sempre que non haxa constancia de oposición expresa a que despois da súa morte se realice a extracción de órganos, podéndose referir esta oposición a tódolos tipos de órganos ou soamente a algúns deles. Cando se trate de menores de idade ou de persoas incapacitadas, a oposición poderaa facer constar quen tivese en vida a súa representación legal. O centro autorizado para a extracción de órganos deberase informar de se o interesado lle fixo patente a súa vontade a algún dos seus familiares ou a algún dos profesionais que o atenderan no centro sanitario, a través das anotacións que os mesmos puidesen realizar no Libro de Rexistro de Declaracións de Vontade ou na historia clínica, xunto a un exame da documentación e pertenzas persoais que o defunto portaba. Cando as circunstancias non o impidan, a familia presente no centre sanitario deberá ser informada da necesidade, natureza e circunstancias da extracción, restauración, conservación ou prácticas de sanidade mortuoria. A morte do individuo poderase certificar trala confirmación do cesamento irreversible das funcións cardiorrespiratorias ou do cesamento irreversible das funcións encefálicas. Rexistrarase como hora do falecemento a hora en que se completou o diagnóstico da morte. O certificado de morte e da extracción de órganos deberá ser asinado por tres médicos diferentes ós que intervirán na extracción e transplante, entre os que deben figurar un neurólogo ou neurocirurxián e o xefe de servicio da unidade médica onde se atope ingresado, ou o seu substituto, no caso de morte encefálica. Cando o falecemento atenda ó cesamento irreversible das funcións cardiorrespiratorias, o certificado de defunción deberá ser asinado por un médico distinto ó que intervén na extracción ou no transplante. Cando a morte sexa accidental, e cando medie unha investigación xudicial, antes de realizarse a extracción deberase obte-la autorización do xuíz, que previo informe do médico forense, deberá concedela sempre que non se obstaculice o resultado das dilixencias penais. O responsable ó que lle corresponda da-la conformidade para a extracción, ou a persoa na que se delegue, deberá estender un documento no que se recollan de maneira expresa os anteriores apartados.

Cal é o fin dos diferentes órganos

Non hai un órgano máis doado ca outro, xa que a maioría das extraccións realizadas en España proceden de doazóns multiorgánicas: utilízanse todos aqueles órganos e tecidos aptos para o transplante.

Transplante cardíaco

O corazón é o órgano encargado de irrigar sangue por todo o corpo. É necesario realizárlle-lo transplante ós pacientes que sofren insuficiencia cardíaca sen resposta ó tratamento farmacolóxico.

Transplante pulmonar

Os pulmóns son o órgano responsable da respiración. As persoas que sofren de Fibrose Quística, Enfisema, ou de Insuficiencia Respiratoria e non obteñen resposta mediante tratamentos médicos, poden formar parte da lista de espera para transplantes de pulmón.

Transplante hepático

O fígado regula a enerxía, produce proteínas e elimina os refugallos do sangue. É susceptible de precisar un transplante quen sofre cirrose e hepatite.

Transplante de páncreas

É o órgano que segrega os encimas utilizados na dixestión, amais de regula-la glicosa mediante a secreción de insulina. Os enfermos de diabete extrema son receptores de páncreas doutras persoas, sempre que non respondan ós tratamentos e que corran o risco de perderen a vista ou un membro.

Transplante renal

Os riles eliminan os refugallos do sangue e producen determinadas hormonas. Os enfermos con insuficiencia renal crónica precisan o transplante para non se someteren de por vida á hemodiálise.

Listas de espera

Segundo informa o Ministerio de Sanidade, o número de pacientes en lista de espera para o 2003 é de 5.000 e, a finais do ano pasado, era de 892. As listas de espera sofren incrementos e reduccións debido á inclusión ou á exclusión de pacientes motivados por mellorías, empeoramentos ou defuncións durante a espera. O número de defuncións en lista de espera durante o 2002 foi de 271.

¿Un menor pode ser doante?

Non poderán ser doantes en vida os menores de idade aínda que conten co consentimento dos pais ou titores. En caso de faleceren, si que poden ser doantes sempre e cando os pais ou titores legais non fagan consta-la súa oposición.

Paxinación dentro deste contido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións