Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

Bicicletas na cidade: analizados 37 carriles bici e 11 servizos públicos de préstamo de bicicletas : As cidades danlles as costas á bicicleta

Escasa dotación de carrís bici, carencia de estacionamentos axeitados e insuficiente conexión co transporte público condicionan a aposta da bicicleta como alternativa de transporte urbano

Alugueiro público de bicicletas

/imgs/20080701/tema5.jpg
Potenciar o uso da bicicleta na cidade pasa non só por ter unha extensa e compatible rede de bicicarrís, senón tamén por instalar un servizo público de alugueiro de bicicletas dispoñible para todos os públicos. A pioneira no noso país foi Córdoba (implantouno no 2003); seguiuna Vitoria (no 2004) e Madrid (no 2005). O resto instalouno a partir do 2006. Así e todo, só 11 das 18 cidades analizadas contaban con un, e delas habería que descartar Madrid: está pensado para o lecer (só se pode utilizar no parque Xoán Carlos I) e non tanto como servizo de transporte público.

Neste apartado, suspenden A Coruña, Alacante, Granada, Málaga, Murcia, Oviedo e Valencia cun ‘moi mal’ (Madrid queda cun ‘regular’), xa que non dispoñen de ningún sistema de alugueiro público. Na outra banda, sitúanse San Sebastián e Sevilla, con cadanseu ‘moi ben’.

Esta revista analizou cinco servizos de alugueiro personalizados (onde se ofrece atención individualizada e é unha empregada quen lle proporciona a bicicleta ao usuario) en Bilbao, Madrid, Santander, Valladolid e Vitoria, e outros seis automatizados (cun sistema que funciona a través dunha tarxeta lectora ou un código, e é o propio usuario quen colle a bicicleta) en Barcelona, Córdoba, Pamplona, San Sebastián, Sevilla e o que se vén de inaugurar en Zaragoza. En cada cidade, comprobáronse en catro puntos de recollida e entrega o tipo e calidade da información que proporcionaban e mais o estado da bicicleta.

Dos dous sistemas, o automatizado resultou máis útil e rápido para alugar a bicicleta, os seus horarios eran en xeral máis amplos e, en ocasións, estaba dispoñible todo o día de xeito ininterrompido. Non obstante, salvo en Córdoba e en Sevilla, no resto de cidades con este sistema (Barcelona, Pamplona, San Sebastián e Zaragoza), os técnicos da revista víronse obrigados a realizar trámites con días ou semanas de antelación antes de poder gozar desta iniciativa sostible. Na maioría pedían un número de identificación (DNI, carné de conducir ou documento de empadroamento).

Pola contra, en todas as cidades con sistema personalizado (Bilbao, Madrid, Santander, Valladolid e Vitoria), puido alugarse a bicicleta o mesmo día e non se necesitaron trámites previos. Abondou con acudir aos puntos de recollida e dar o número do DNI, pasaporte ou carné de conducir. Nestes casos, para volver alugar o vehículo cumpría agardar un cuarto de hora ou media hora, salvo no caso de Santander, onde era posible utilizala cantas veces se quixese ao longo do día. En Barcelona, Córdoba e Zaragoza só permitían ter a bicicleta dúas horas como máximo, ata catro en Pamplona e San Sebastián e todo o día en Sevilla.

O prezo tamén tivo o seu protagonismo no exame de CONSUMER EROSKI. En Bilbao, Córdoba, Madrid, Santander, Valladolid e Vitoria, o servizo era gratuíto. No resto implicaba un custo, xa sexa en forma de fianza, cota anual ou preinscrición: foi o caso de Barcelona, Pamplona, San Sebastián, Sevilla e Zaragoza (na capital catalá e na aragonesa son 24 euros, 12 en San Sebastián e 10 en Sevilla). Na capital hispalense, ademais, esixen 150 euros en concepto de fianza ante posibles danos ou estragos causados á bicicleta. Amais dos devanditos gastos, en San Sebastián, Sevilla, Pamplona e Zaragoza, o servizo inclúe un cobramento que varía en función do tempo que se usa a bicicleta. Por exemplo, é habitual que a primeira hora ou media hora sexa gratis e, a partir de entón, cada hora se cobre de 50 céntimos a 3 euros.

Os puntos de recollida e as horas de uso son aspectos importantes. Barcelona conta con 400 puntos de recollida e con servizo de alugueiro durante todo o día. Falla, pola contra, Madrid, onde só hai dúas estacións de alugueiro e o vehículo só se pode usar unha hora como máximo.

As once cidades con alugueiro de bicicletas deben mellorar moito na adecuación dos seus sistemas ás necesidades de persoas con algunha minusvalidez. E é que, segundo a información ofrecida polos concellos, tan só Vitoria e Bilbao dispoñen de bicicletas adaptadas a este tipo de persoas. A capital alavesa conta con 5 triciclos e 5 tándems, e na capital biscaíña ofrécense 2 tándems. Madrid tamén inclúe na súa dotación de bicis algúns tándems útiles para que circulen dúas persoas.

Malia a súa limitación como sistema de alugueiro dirixido ao lecer, en Madrid facilitábanse toda clase de datos (o que explica a súa boa nota neste apartado, un ‘excelente’): horarios, normas de uso, explicación do sistema, obrigas de circulación e de seguridade do ciclista, posibles sancións, e talle e idade mínimas para poder participar. Ademais, entregábase, xunto coa bicicleta, un casco e elementos reflectantes portátiles para garantir a seguridade dos ciclistas.

O servizo que se acaba de inaugurar en Zaragoza debe mellorar moito en información ao usuario (obtivo neste apartado un ‘mal’), algo que tamén acontece en Bilbao e Santander. Os de Barcelona, Córdoba (onde nin sequera explican o funcionamento do sistema de alugueiro de bicicletas) e Pamplona son os máis pobres en información (quedan entre o ‘regular’ e o ‘aceptable’). Pola contra, San Sebastián e Madrid (‘excelente’) foron os que mellor valoración acadaron neste aspecto, seguidos de Sevilla e Valladolid (cun ‘moi ben’). Outra das carencias xeneralizadas: a mención dun teléfono para asistencias ou emerxencias.

O estado das bicicletas en Bilbao, Pamplona e Sevilla era excelente. Tamén era bo o de Vitoria, Barcelona, Córdoba, Zaragoza e San Sebastián. As que se atopaban en peores condicións eran as instaladas en Santander, Madrid e Valladolid: elementos estragados, sen luz dianteira, freos desgastados, e algunha cesta rota.

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións