Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa >

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

: ADELGAZAR ESTÁ NAS TÚAS MANS, NON NO EDULCORANTE

OS SUBSTITUTOS DO AZUCRE SON UNHA BOA ESTRATEXIA PARA PERDER PESO? PODEN TER EFECTOS A LONGO PRAZO? OS INVESTIGADORES CUESTIÓNANSE SE O USO DOMÉSTICO DESTES ADITIVOS E A SÚA INCORPORACIÓN A MULTITUDE DE ALIMENTOS, DESDE O PAN AOS IOGURES, PODE AFECTARLLE Á FLORA INTESTINAL E PRODUCIR INTOLERANCIA Á GLUCOSA, O PASO PREVIO Á OBESIDADE E A DIABETES. A RESPOSTA ESTÁ NA DOSE.

Todas as sustancias son velenos, non existe ningunha que non o sexa. A dose diferencia un veleno dun remedio”. A sentenza que pronunciou Paracelso hai seis séculos podería aplicárselle hoxe aos edulcorantes. O máis usual consiste en recorrer a eles como estratexia para perder peso, pero nos últimos anos xurdiron dúbidas sobre a súa eficacia e ata se apuntou que poderían alterar a flora intestinal. Ao eterno debate sobre esta e outras consecuencias para a saúde, os investigadores dan dúas respostas. A primeira é que moitas das súas secuelas dependen da dose, e a segunda, que sobre algúns potenciais efectos non hai suficiente evidencia científica e, xa que logo, hai que seguir investigando. Esta última contestación xera, con frecuencia, desconcerto: buscamos respostas claras, un si ou un non.

NO TEU REFRESCO FAVORITO.

Se os investigadores non poden ofrecer datos concluíntes, que seguridade ten o consumidor de que non está tomando un produto tóxico de efecto retardado? “Os edulcorantes non nutritivos considéranse seguros e ben tolerados”, asegura Ángel Gil, catedrático de Bioquímica e Bioloxía Molecular da Universidad de Granada. Empregamos estes aditivos como substitutos do azucre, pero o seu uso doméstico resulta o menos relevante; quen os utiliza de forma masiva é a industria agroalimentaria. Están presentes na cesta da compra moito máis do que pensamos: úsanse na elaboración de alimentos de primeira necesidade e en multitude de produtos máis ou menos procesados, desde refrescos e marmeladas ata salsas, pratos preparados ou bolaría.

CANTO PODO INXERIR?

Antes de autorizar o seu uso, as administracións sanitarias testan a toxicidade e, na maior parte dos casos, fixan a cantidade máxima que pode consumirse de cada edulcorante, a inxesta diaria admisible (IDA). Na sacarina, por exemplo, é de 15 miligramos por día e quilo de peso. Unha persoa que pese 70 quilos podería consumir ata 350 miligramos diarios e, para superar o nivel de toxicidade, tería que tomar o equivalente a máis de 40 pastillas ao día.

O problema, explican os nutricionistas, consiste en que, de momento, non sabemos se o patrón de consumo dos edulcorantes resulta similar ao que se ten co azucre, é dicir, se se toma en exceso. Algúns destes aditivos, contra o que adoita pensarse, posúen calorías. Consumidos por encima dos límites establecidos, ademais de efectos tóxicos, poderían arruinar as estratexias de control do peso que ata agora incluían unha recomendación básica: “Non tomes azucre, utiliza algún edulcorante”.

ALGÚNS EDULCORAN MÁIS QUE O AZUCRE

A última revisión de 56 estudos que se fixo a finais de 2018 sobre a relación entre o uso dos substitutos do azucre e o adelgazamento saltou aos medios con titulares como: “Os edulcorantes non son eficaces para perder peso” ou “Os edulcorantes non son unha alternativa tan saudable ao azucre”. Con todo, a conclusión do metaanálise do British Medical Journal, unha das revistas médicas de referencia mundial, era moito máis precisa e matizada. “Pode que haxa un pequeno efecto sobre o peso a curto prazo, pero non temos datos de alta calidade que o confirmen a longo prazo”, apuntaba Joeri J. Meerpohl, investigador do Instituto para a Evidencia en Medicina da Universidade de Friburgo (Alemaña) e principal autor do estudo. E engadía: “Tampouco temos probas consistentes de impactos negativos destacables para a saúde”.

Unha metaanálise representa o maior nivel de evidencia científica (nunha clasificación de cinco niveis). O realizado polo British Medical Journal resultaba de especial importancia porque fora encargado pola OMS para, a partir das súas conclusións, elaborar unha guía sobre edulcorantes non azucrados. A epidemia do século XXI, como esta organización definiu á obesidade hai dúas décadas, garda unha estreita relación co consumo excesivo de azucre, o que conduciu a demonizar a súa utilización. Como alternativa, os lineais dos supermercados poboáronse de edulcorantes. Aos xa existentes, como a sacarina, hai que ir sumando outros xurdidos nos últimos anos, como o advantame. A súa capacidade para edulcorar os alimentos resulta, con algunha excepción, centos e ata miles de veces superior á do azucre.

POR QUE NOS GUSTA O DOCE?

O consumo excesivo de azucre que, xunto con outras causas, disparou os índices de sobrepeso e obesidade, responde a unha razón evolutiva. “Desde o punto de vista neurolóxico interpretámolo como que estamos tomando enerxía. Por iso, a especie humana desenvolveu o doce como un elemento básico no noso gusto”, explica Ángel Gil. Esa característica que nos serviu para sobrevivir cando gastabamos moitas máis calorías que agora, volveuse na nosa contra. En moitos países as cifras de consumo de azucre superan a inxesta recomendada. En España, por exemplo, o dato está arredor do 17 %, por encima do límite establecido pola OMS (10 %).

Paginación dentro de este contenido

Pódeche interesar:

Infografías | Fotografías | Investigaciones

Información de Copyright e aviso legal

Visita a nosa canle Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámonos moi en serio a privacidade dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validacións desta páxina

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto