Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Papereko argitalpena >

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Habia hutsaren sindromea : Aurre hartzeko ideiak

Seme-alabak emantzipatzeak tristura, bakardadea eta motibazioa galtzea ekartzen die zenbait gurasori, baina badago sentimendu horiei aurre hartzeko modua

Aurre hartzeko ideiak

Saihestu ote liteke seme-alabak falta izatearen mina? Berriki egin diren ikerketa batzuek esaten dutenez, funtsezkoa da gurasoen eta haurren arteko harremana, eta elkarrekin ongi moldatu izateak eta harreman ona edukitzeak lagundu egiten du arazoari aurre hartzen, trantsizioa (seme-alabek alde egin ondorengoa) eramangarriago gertatzen delako gurasoentzat.

Beste aditu batzuek zera gomendatzen diete gurasoei, seme-alabak oraindik etxean daudela has daitezela bizitzako aldi berri horretarako prestatzen. Prestatzeko modu ona izango litzateke gizarte-sarea zabaltzea edo norberak inguruan duen pertsona kopurua handitzea (ikastaro batzuetan izena ematea, adibidez), eta harremanen kalitatea zaintzea ere garrantzitsua da (maizago joan litezke lagunak ikustera, festetara, urtebetetze-ospakizunetara, ezteietara…).

Seme-alabak oraindik etxean daudela
komeni zaie gurasoei bizimodu berrira
egokitzen hastea

Aisialdi-jarduerak eta zaletasunak ugaritzea ere lagungarri da sindromeari aurre hartzeko. Kirola egiteko ohitura duten gurasoek edo kultur elkarteren batean parte hartzen dutenek, beste esanahi bat ematen diote beren bizitzari, dena ez baita seme-alabak zaintzea, eta, ondorioz, prestatuago egon litezke haiek joaten direnerako.

Nola laguntzen du psikologoak?

Habia hutsaren sindromeari lotuta dauden zenbait depresio aski larriak izan daitezke. Ohiko medikuak neurtu behar du egoera, eta hark adierazi behar dio gaixoari komeni zaion edo ez psikologotara joatea. Maizenik, ez da behar izaten terapia-saio askorik, nahiz eta zenbaitetan, emozio-egoera oso apala bada, depresioaren aurkako sendagaiak hartu behar izaten diren. Sindromeak psikologotara eramanda ere, nekez izaten da bizi osorako zama, baldin eta laguntza psikologikoa egokia bada eta gaixoak profesionalen aholkuei jaramon egiten badie.

Sindrome horren aurrean, psikologoak saiatu behar du gaixoak dituen uste eta pentsamendu okerrak aldarazten (ezertarako ez dela, bizitzak zentzu guztia galdu duela, ezin duela gauza berririk ikasi edo zereginen bat aurkitu denbora librean egiteko), eta, halaber, lagundu egin behar dio bizitzako aldi berria, seme-alabetatik aske, bideratzen eta horretarako behar dituen aldaketak egiten. Hona hemen zenbait proposamen:

  • Lehen seme-alabei eskaintzen zitzaien denbora, aisialdi-jarduerekin bete. Denbora librean norberari gustatzen zaizkion gauzak egin behar dira: bidaiatu, zaletasunak jorratu, kirola egin, etxerako ongi datozen zereginak egin edo garapen pertsonala edo profesionala landu.
  • Bikote-bizitza biziberritu eta bakardade hori baliatu seme-alabak etxean zeudenean agian falta izan diren intimitatea eta elkarrizketa lantzeko.
  • Arazoaren ikuspegia aldatu eta askatasun-aukeratzat hartu, lehen egin ezin ziren gauzak egiteko paradatzat.
  • Egoera berria onartu. Psikologoak laguntzen du trantsizio hori bizitzako aro edo aldi berri gisa ikusten: seme-alabekiko harremana aldatu egingo da, ez amaitu.
  • Gauza ontzat hartu galera. Psikologoaren ikuspegitik, garrantzitsua da gurasoek eta seme-alabek uler dezatela galera gauza ona dela. Horretarako, era honetako pentsamenduak sustatu behar dira: “Joateko prestatuta badaude, lan ona egin dugun seinale”.
  • Norbere buruari denbora eskaini egoera berrira egokitzeko, eta errespetatu. Alaba edo semea joateak min handia egin badigu, ez da komeni haren logela berehala desegitea. Ikusi egin behar da merezi ote duen bisitan etortzen denarentzat uztea, edo santutegi gisa gordeko duten, independizatu den alaba edo semea oroitzeko eta negar eta amets egiteko, berriz noiz etorriko den pentsatuz. Bigarren kasu horretan, gurasoek lan egin beharko dute alaba edo semea joan izana onartzen ikasteko.

Iturria: Fernando Pena. Valentziako Psikologo Elkargoko kidea, 8211 zenbakiduna. (http://www.miconsulta.es)

Eduki honen barruko orrialdekatzea

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak