Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Papereko argitalpena >

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

: Barne-zola terapeutikoak

Zapaten barne-zolek, erosotasuna emateaz gain, funtsezko eragina dute oinazpiko eritasunei aurre egiteko orduan

Barne-zola terapeutikoak

Oinetan izaten diren arazoak zuzentzea eta konponbidean jartzea izaten da zola terapeutikoen helburua. Talalgiak eta metatartsalgiak aipatu ditugu lehen, baina badira bestelako arazo batzuk ere:

Oinaren lerrokadura:

Norbaitek oin laua edo planoa duenean, oinaren arkua behar baino beherago izaten du. Batzuetan, oin laua izateaz gain, gerta daiteke oinak gehiegi biratzea orkatilarekiko, eta azken hori EDO OINA? barrurantz makurtzea (oin lau valgoa); epe luzera, eta beste arrisku-faktore batzuei lotuta (luzaroan zutik egotea, adibidez), beste arazo bat ekar dezake: oin-zolako faszitisa. Horregatik, oin laua duten pertsonei zola terapeutikoak jartzen dizkietenean, arkua goratzeko izaten da, eta oinaren eta orkatilaren lerrokadura zuzentzeko. Oinaren barnealdean doan zatia lodiagoa izaten dute zolek, eta kanpoaldekoa finagoa, gehiegizko makurdura zuzentzeko (pronazioa).

Oin sakon edo kaboa dutenei kontrakoa gertatzen zaie: oinaren arkua oso handia izaten da eta, oro har, horrekin batera, oina gehiegi biratzen da orkatilarekiko, eta oina kanporantz makurtzen da (oin sakon varoa). Barne-zolak, beraz, oin lauarentzat ez bezalakoak izaten dira: oinaren kanpoko aldea goratzen dute barruko aldea beharrean, orkatila lerroka dadin, eta zolaren anatomia arkuaren neurrira egokitu dadin, oina lurrean normal jartzeko. Era horretan lortzen da arkuak euskarri bat izan dezan pisuarentzat, eta horren gainean berma dadin.

Barne-zolak erabiltzeak ez du zuzentzen oin lauaren eta oin sakonaren anatomia, baina saihestu egiten du oin-forma horiek bestelako arazorik sortzea. Oin laua gehiago bermatzen da barnealdearen eta behatz lodiaren gainean, non juanikoteak sortzen diren (Hallux valgus), eta areagotu egiten ditu juanikoteak eta barnealdeko gogortasunak. Oin sakonetan, berriz, kanpoaldean eta behatz txikian agertzen dira gogortasunak.

Oinaren lerrokaduraren arazoei dagokienez, kontu berezia eduki behar da haurrekin. Haurrek, jaiotzen direnean, ehun guri ugari izaten dute oinean, eta oin lauak izaten dituzte, gainera. Hazi ahala, ehun gantzatsua galdu eta arkua sortzen da. Hiru edo lau urte egin ondoren azal daitezke arazoak oinetan, baina diagnostiko garbirik ez da lortzen haurrak bost edo zazpi urte bete arte. Haurrak oinetan arazoak izan ditzakeela susmatzen bada, komeni izaten da urtero podologoarengana eramatea, azterketa egin diezaion, batik bat lehen urteetan, oina azkarrago hazten den garaian, alegia (hamalau edo hamabost urteetatik aurrera, motelago hazten da), zeren barne-zola txiki geratuko balitzaio, gaizki jarria edukiko luke orekatu beharreko oinaren forma anatomikoarentzat.

Oin-zolako faszitisa:

Faszia batek biltzen du oinazpiaren barrualdea, ehun-mintz batek, alegia (tendoiaren oso antzekoa da), eta horri esker, tentsioan egoten da oinaren arkua. Oin-azpiko faszitisa zera da: faszia hanpatzea, eta, ondorioz, mina izaten da orpoan edo oin-azpiaren erdigunean. Oinetako desegokiak erabilita sortu edo larritu liteke faszitisa, eta gune horri lan gehiegi eginarazteagatik ere izan liteke (luzaroan zutik egon behar dutenek, kirolariek, pisu gehiegi duten pertsonek… jasan dezakete). Oin lauak eta gehiegizko pronazioa ere arrisku-faktoreak dira, fasziari tentsio handia egin diezaiokete eta. Oin-azpiko faszitisaren oinazeak saihesteko, oinaren arkuari eutsiko dion zola erabil daiteke, fasziak duen tentsioa murriztu eta ez dezan hainbeste tiratu metatartsoan eta orpoan barneratzen diren guneetan.

Fasziako oinazeak arintzeko, infiltrazioak eta hanturen aurkako sendagaiak hartu behar izaten dira. Horregatik, barne-zolak erabiltzeko aukera beti da ona, sendagaiek baino gutxiago erasaten baitute.

Oin diabetikoa:

Pertsona diabetikoek saiatu behar izaten dute ahal bezain modu homogeneoan banatzen oinaren gaineko presioak, inon ez dadin sortu gehiegizko presiorik, eta hortik ez dadin etorri ultzeraren bat. Beraz, oinaren guneren batean presio gehiegi izaten dela ikusiz gero, podologotara joan eta barne-zola moldatu behar lukeke (material guriago bat sartuta edo zulo bat eginda). Podologoek egiten dituzte zola horiek, eta horiei esker, diabetikoek ongi banatzen dituzte oinaren gaineko presioak, eta saihestu egiten dituzte ultzerak.

Nola egiten dira barne-zolak?

Zola terapeutikoak egiteko, bestelako zolentzat erabiltzen diren material berberak erabiltzen dituzte gehienetan. Prezioetan, alde nabarmenak aurki litezke: 80 eurotik 150 euro bitartekoak daude, eta horri, podologoaren bisita gehitu behar zaio (beste 60 euro). Podologoek eurek agintzen dute zer zola mota behar duen bakoitzak, eta egin ere, eurek egiten dituzte; traumatologoek ere agindu dezakete zer zola jarri behar den, baina ez dituzte egiten, eta ortopediek, berriz, egin bai, baina ezin dute agindu. Arrazoi horregatik, traumatologoak esan dezake zer zola mota jarri behar den, eta ortopedia batera bidal dezake bezeroa, han eros ditzan, baina podologoak bi gauzak egin ditzake: oina aztertu eta zola egin. Argibide horiek eman dizkigu Juan Carlos Gonzalezek, Valentziako Biomekanika Institutuko Jantzien Saileko zuzendariak.

Eduki honen barruko orrialdekatzea

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak