Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Papereko argitalpena >

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Erosketa gida: garagardoa : Garagardoa: milaka urte eta beti modan

Latan edo botilan, garagardoak freskatu egiten du, baina, alkohola duenez, kaloria hutsak ematen ditu, eta neurrian hartu behar da edo, bestela, alkoholik gabea hautatu

Tipologia

Garagardo motak

Erabiltzen diren legamien arabera, bi familia handitan bereizten dira garagardoak:

  • Ale motakoak: hartzidura handikoak dira, eta legamiek tenperatura handietan jarduten dute. Azkarrago hartzitzen dira 15 ºC eta 25 ºC arteko tenperaturetan, eta, gainera, metatu egiten dira muztioaren gainaldean. Ale motako garagardoak hartzidura bukatu eta egun gutxitara zerbitzatu daitezke. Garagardo mota hori britainiar uharteei lotua egon da tradizionalki. Honako hauek dira ezagunenetakoak: bock, brown ale, abadiako garagardoak, mild, old edo pale ale, Belgikako saison delakoa edo stout eta cream stout beltzak.
  • Lager motakoak: hartzidura apalekoak dira, eta legamiek tenperatura txikietan jarduten dute. Mantsoago hartzitzen dira 5 ºC eta 9 ºC artean, eta hartzitze tangen hondoan uzten dira. Garagardo horiek 0 ºC-an biltegiratu behar dira hiru astetik hiru hilabeterako denbora tartean. Prozesu horretatik datorkie izena: lager hitzak biltegia esan nahi du alemanez, eta lagerbeerek, berriz, biltegiratzeko garagardoa. Honako hauek nabarmentzen dira: bock delakoa, kolore ilun-ilunekoa eta double bock delakoa; dark esaten zaiona, hori ere iluna; ice edo pilsener izenekoak; pilsner edo pils direlakoak, urre kolorea eta zapore lehorra dutenak.

Ale motako garagardoak beroago zerbitzatzen dira (12 ºC eta 18 ºC artean) lager motakoak baino (7 ºC eta 10 ºC artean). Eta nahiz eta ale motakoak historia gehiago eduki atzetik, lagerra bihurtu da merkatuan nagusi, bere zapore leunari esker. Lager motakoa izan edo ale motakoa izan, maltaren araberakoa izaten da garagardoaren kolorea. Mota batekoak baino gehiagotakoak daude, baina guztiei ematen diete berotze prozesu bat hozitze aldia geldiarazi eta aletik ez daitezen sortu landare txikiak. Berotze horrekin, gainera, txigortu egiten da malta, eta zenbait kolore hartzen ditu. Gutxi txigortzen denean, kolorea argiagoa eta horixka izango da, hau da, pilsener garagardoak izaten duen kolorearen antzekoa hartuko du (lager motako garagardo hori da munduan gehien kontsumitzen dena). Gehiago txigortzen denean, kafe edo txokolate tonuko kolorea hartzen du, ale motakoek bere-berea dutena.

Beste garagardo mota batzuk ere badira, gutxiago kontsumitzen direnak oro har: ketuak, gari maltatuz egindako zuriak (weissbier edo weizenbier), gariz eginak, zekalez edo mugurdi zaporez hornituak, hefe motakoak, zeinak botilan izaten baitu bigarren hartzidura, eta abar.

Gero eta garagardo ekoizle gehiagok, industrialek bezala artisau erakoek ere bai, egiten dituzte glutenik gabeko garagardoak, href=”http://saludyalimentacion.consumer.es/intolerancia-al-gluten/introduccion”zeliakoentzat[/a] egokiak direnak, eskaria ere gero eta handiagoa baita. Esaterako, badira glutenik gabeko aleekin egindako garagardoak: artobeltza, basartoa, artatxikia, kinoa…. Baina badira berez glutena duten aleekin eginak ere, adibidez garagarrarekin edo gariarekin, baina gero prozesu entzimatiko bat ematen diete ia erabat desagerrarazteko; pauso horrekin, gluten kopurua 5 z/m-ko (zati milioiko) kopurutik behera uzten da, eta neurri hori onargarria da Espainiako Zeliakoen Elkarteen Federazioaren zigilua eramateko (FACE).


Garagardoa limoiarekin

Radler izenez bataiatu dutenak %60 izaten du garagardoa eta %40 limoia. 1920ko hamarkadan sortu zen, txirrindulari egarrituei eskaintzen hasi zirenean freska zitezen. Limoiarekin edo gaseosarekin nahastea da ohikoena, baina badira bestelakoak ere, pomeloarekin nahasiak adibidez, edo beste zapore batzuetako freskagarriekin (horiei guztiei radler esaten zaie). Nahastura hori izendatzeko beste termino ezagun bat shandy da. Ez da marka bat, herrialde anglosaxoietan erabiltzen duten izena baizik garagardoaren eta jengibrearen nahasketa izendatzeko (ginger beer). Alkohol graduazioa apalagoa izaten du (%1etik beherakoa), eta beste freskagarri eta lurrin batzuekin konbinatzen da.

Garagardo alkoholdunak eta alkoholik gabeak

Alkoholik gabeko garagardoak %1etik beherako alkohol graduazioa du bolumenean, eta alkohol gutxikoak, berriz, %1 eta %3 artekoa. Bi garagardo horien portzentajeetan sartua dago alkohol gradu bolumetrikoa adierazteko tolerantzia onartua. Alkoholik gabeko garagardoak 140 Kcal inguruko kaloria balioa du litro bakoitzeko, eta aukera ona izan daiteke pisua zaindu nahi dutenentzat. Baina, zalantzarik gabe, alkoholik ez izatea da garagardo mota horren ezaugarririk onuragarriena. Alkoholaren kontsumoak nerbio sistemari eragiten dio, eta anestesiko edo lasaigarri arin gisa jarduten du. Kaltegarria da kopuru handietan hartuta, eta mendekotasuna sor dezake. Horretaz gain, zirkulazio istripuak sortzeko arrazoi nagusietakoa da herrialde askotan, atzeratu egiten baititu erreakzio denborak eta hondatu pertsonen bereizmen gaitasuna. Hori dela eta, alkoholik gabeko garagardoa da beti osasungarriena.

Artisau erako garagardoak: non dago aldea?

Artisau erako garagardoak leku bat egiten ari dira gure dietan, merkatuak izan duen berezko bilakaeraren ondorioz hain zuzen. Garagardo horiek alde handiak dituzte modu industrialean egindakoekin.

  • Osagaiak. Artisau erako garagardoa osagai naturalekin egiten da, eta ez daramate ez gehigarri artifizialik eta ez kontserbagarririk ere, horien etiketan esaten den bezala: ura, legamia, maltak eta lupulua baino ez. Garagardo industriala, aldiz, pasteurizatu egiten da, eta kontserbagarriak izaten ditu. Garagardoa beti egin izan da garagarraren maltarekin, eta osagai hori kalitate handikoa eta garestia da. Baina kostuak merkatzeko, ekoizle industrial handiek beste gehigarri merkeago batzuk erabiltzen dituzte, adibidez arroza, artoa edo artatxikia, eta kalitate apalagoko garagardoa lortzen dute horrela.
  • Errezeta. Oinarrizko errezetak erabiltzen dira garagardo industrialak ekoizteko, ekonomikoki bideragarriak diren osagai eta prozesuekin. Artisau erako garagardoa, aitzitik, hainbat alditan moldatzen dute, harik eta ekoizleak eman nahi dion zaporea eta lurrina lortzen diren arte. Garagardogile bakoitzak bere formula lantzen du, eta gustuei eta bezeroei egokitzen zaie. Garagardo bakoitza bakarra da, eta, ondorioz, garagardo industriala baino produktu garestiagoa da.
  • Elaborazio prozesua. Garagardogile handiek prozedura automatikoak erabiltzen dituzte, eta gizakien esku-hartzea oso txikia izaten da; artisau erako garagardoak, aldiz, eskuz egiten dituzte eta makina gutxi erabilita. Garagardo industrialei, gainera, pasteurizazio prozesu bat ematen diete, eta hor galdu egiten dituzte nutrizio arloko zenbait ezaugarri.
  • Iragazte prozesua. Artisau erako garagardoa eskuz iragazten dute, makina handiak erabili gabe; garagardo industrialari, aldiz, iragazte kimiko bat ematen zaio eta horrek desagerrarazi egiten dituen hondakinak, baina baita garagardoak berez dituen legamiak eta proteinak ere. Prozesu horrek zaporea eta lurrina galarazten dizkio. Hala ere, artisau erako gero eta garagardo gehiagok erauzten dituzte hondar horiek, edari interesgarriagoa eskaintzeko asmoz.
  • Zaporearen konplexutasuna. Artisau erako garagardoak zapore erakargarriagoa eta konplexuagoa du industrialak baino: beti du gorputz, zapore eta lurrin gehiago. Hori dela eta, gero eta kontsumitzaile gehiagok estimatzen ditu garagardo dastaldiak; ohartu dira zer-nolako kalitatea duten produktu horiek, zenbat aukera eskaintzen duten, sukaldean zenbateko jokoa ematen duten eta zenbat garagardo mota sor daitezkeen. Kontsumo eredu hori hedatzearekin bat, garagardo marka handi batzuk ere hasiak dira edizio bereziko edo mugatuko garagardoak ekoizten.
  • Hurbiltasuna. Garagardoaren ekoizpen unibertsala eredu global baten ondorio da, konpainia handiek erabiltzen duten ereduaren ondorio. Artisau erako garagardoak, aldiz, enpresa txiki eta ertainetan egiten dituzte, kontsumitzailearengandik hurbil, ekoizpen eta hazkunde sistema koherente bat erabilita eta azken produktuaren kalitateari kalterik egin gabe.

Eduki honen barruko orrialdekatzea

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak