Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Papereko argitalpena >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

Hiru eraikin publikoren irispideak aztertu ditugu (udaletxekoak, ospitalekoak eta tren-geltokikoak), 18 hiritan : Hiriek hobetu egin dituzte ezindu fisikoentzako irispideak, baina ez itsu eta gorrentzakoak

Braillez idatzitako informazio gutxi dago eta zeinuen hizkuntza ulertuko duten interprete profesional gutxi daude; horiek dira oztopo nagusiak entzumen- eta ikusmen-ezintasunak dauzkatenentzat

Udal-eraikinak: guztientzat modukoak?

Udalak dira herritarrengandik gertuen dauden erakundeak. Eraikin publiko horiek pertsona guztientzat izan behar lukete irisgarri. Baina, egiaz, besterik gertatzen da.

Udaletxeetara sartzea, hasteko, ez da dirudien bezain erraza. Eraikinera hurbiltzeko, 5 minutuko ibilalditxoa egin dute aztertzaileek, eta ezintasun motorrak dauzkaten pertsonek zailtasunak eduki dituzte aurrera egiteko, espaloiaren zabalera osoa ez delako egon oztoporik gabe (hori gertatu da A Coruñan, eta Kordoban, Murtzian eta Sevillan ere bai zenbaitetan). Gainera, hiri-altzariek eta ibilgailu gaizki aparkatuek traba egin dute A Coruñan, Alacanten, Iruñean, Kordoban eta Sevillan. Ikusmen-ezintasunak dituztenek ere hainbat oztopo aurkitu dituzte Iruñean, Gasteizen, Kordoban, Malagan, Oviedon, Sevillan eta Valladoliden, eta zoruari ere arreta berezia jarri behar izan diote A Coruñan, Bilbon, Gasteizen, Kordoban eta Sevillan, ezegonkor egon baita.

Errepidea gurutzatzea ere ez da arriskurik gabea. Oinezkoentzako igarobidea daukaten lekuetan, beti ez da egon semaforo bat, pertsona itsuek jakin dezaten handik gurutza dezaketela errepidea (hori gertatu da A Coruñan, Cadizen, Donostian, Iruñean, Malagan eta Murtzian zeharkatu ditugun igarobide guztietan). Entzumen-ezintasunak dituztenei dagokienez, berriz, oso hiri gutxitan ikusi ditugu horientzat egokituta dauden semaforoak: argia gorri jartzeko zenbat denbora falta den adierazten dutenak, adibidez, Bilbon, Gasteizen, Kordoban, Granadan eta Malagan soilik ikusi ditugu, eta soinu bidezko abisua ematen dutenak, Bartzelonan, Gasteizen, Kordoban, Sevillan, Valentzian eta Zaragozan.

Behin udaletxeen sarrerara iritsita, Donostian soilik aurkitu dugu oztopo izan litekeen elementu bat: ate birakaria dago sarreran, eta arazoak sortzen ahal dizkie ezintasun motorrak dituztenei eta pertsona itsuei. Ate horrez gain, dena den, badago eskuz irekitzen den beste bat ere. Egokien-egokiena, atea automatikoa izatea da (zortzi hirik soilik eduki dute), gardena edo kristal-guneekin, entzumen-ezintasunak dituztenek modua izan dezaten ikusteko zer dagoen beste aldean (A Coruñan, Madrilen eta Zaragozan ez da egon halakorik); sarbideak, gainera, kalearen maila berean egon behar luke (gurpil-aulkian joan diren pertsonekin egin ditugun ibilbideetan, ikusi dugu hirien erdiek ez daukatela kalearen maila berean udaletxerako sarbidea). Azken baldintza hori hiri guztiek bete ez arren, egia da, eskailerekin batera, arrapala ez-mekanikoak eduki dituztela, plataforma jasotzaileak eta igogailuak.

Behin eraikin barrenera sartuta, Gasteizko udaletxean izan ezik, gainerako guztietan aski leku izan da gurpil-aulkian doazen pertsonak ongi mugi daitezen, eta itsuentzat traba izan daitekeen oztoporik ere ez da egon. Itsuei, ordea, erakutsi egin behar zaie nondik joan daitezkeen, baina udaletxe bakarrak ere ez ditu eduki lerro edo gida bide-erakusgarriak, kolore eta testura desberdinetakoak, eta ateak, paretak eta zoruak ere ez dira egon kolorez nabarmenduak, gutxi ikusten duten pertsonentzat lagungarri izateko moduan (A Coruñak, Bilbok, Cadizek, Granadak, Malagak eta Murtziak soilik bete dute baldintza hori).

Udaletxeetan, mahai bat edo gune bat izaten da jendeari harrera egiteko, eta hara joan dira gure aztertzaileak. Udalerrian erroldatzeko informazioa eskatu dute, eta komunikazioa bideratzeko orduan, entzumen-ezintasunak dituztenek eduki dute arazo gehien. Nagusiki, udaletxeetan ez dagoelako zeinuen hizkuntza ulertzen duen interprete profesionalik: A Coruñan, Cadizen, Kordoban, Malagan eta Valladoliden soilik egon da (Granadan, administrazioko langileek ez dute jakin halakorik baden edo ez udaletxean). Bost hiri horiek interpretea eduki arren, A Coruñan eta Cadizen soilik erantzun dute unean bertan, bideo-dei baten bidez edo interpretea bera etorrita; gainerako hiruretan, aurrez egin behar da eskaria, edo interpretea asteko egun jakin batzuetan soilik egoten da han. Orduan, nola komunikatu da entzumen-arazoak dituen pertsona informazioa eskatzeko? Bada, keinuak eginez edo idatziz. Ezintasun fisikoak dituzten pertsonek ere zailtasunak eduki dituzte harrea-mahaiko langileekin komunikatzeko, zeren mahaiak garaiegiak izan baitira Alacanten, Bilbon, Cadizen, Murtzian, Oviedon, Sevillan eta Valentzian. Ikusmen-ezintasunak dituztenentzat ere ez da erraza informazioa eskuratzea, ez baita ohikoa administrazio publikoan braillez idatzitako oharrak aurkitzea.

Komunak funtsezko eremuak dira eraikin guztietan, eta edozein pertsonak erabiltzeko moduan egon behar dute horiek ere, irispide onekin eta behar bezala egokituak. Arau hori ez dute bete, ordea, A Coruñan, Gasteizen, Murtzian eta Sevillan. Eta gainerakoetan, faltan sumatu ditugu irisgarritasun-seinale unibertsalak, ateak ez dira izan behar bezain zabalak gurpil-aulkian doazenentzat, komunek ez dute eduki euste-barrarik, braillez idatzitako oharrik ez dugu ikusi eta pertsona gorrak ikusi ahal izateko seinalerik ere ez da egon, komunean norbait dagoen edo ez jakiteko.

Eduki honen barruko orrialdekatzea

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak