Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Papereko argitalpena >

Los datos, informaciones, interpretaciones y calificaciones que aparecen en esta información corresponden exclusivamente al momento en que se realizaron y tienen, por tanto, una vigencia limitada.

Adineko pertsonentzako eguneko zentroak : Egunez zentroan, gauez etxean

Espainiako estatuan sei milioi eta erdi bizilagunek 65 urte baino gehiago dituzte, IMSERSOren daturik berrienen arabera.

Horietatik bi milioik ezgaitasunen bat daukate eta ia milioi bat ez da gauza eguneroko bizitzan bakarrik eta laguntzarik gabe moldatzeko, beren gaitasun fisiko edo mentaletan ezintasun larriren bat edo erabateko ezintasuna daukatelako, eta familiako edo zaintzaileen beharrean izaten dira janzteko, jateko, joan-etorrietarako, beren burua garbitzeko...

Badute non hobetua, baina ongi daude

Horra ikerketaren lehen ondorioa: eguneko zentro batzuetan hobetu beharra dagoen arren, gehienek zerbitzu ona eskaintzen dute eta betetzen dute beren eginkizuna. Horren lekuko da azterturiko 85 zentroen batez besteko nota, zazpi puntutik gorakoa baita. Hala ere, azterturiko zentroen %16k ez du azterketa gainditu arretaren alderditik. Horren barruan sartzen dira zaintzaile bakoitzaren ardurapean jartzen den zahar kopurua, mediku kontsultarako gelarik eta aparte sendaketa-gelarik duten ala ez, zentroan egun osoz medikurik dagoen ala ez eta zein espezialitatetakoa den eta fisioterapia eta errehabilitazio zerbitzurik dagoen ala ez, besteak beste. Horrez gain, segurtasunarena da hobetu beharreko beste alderdia, oso garrantzitsua baita adin handiko pertsonak hartzen dituen zentro batean, horietako askok ezintasun fisiko eta mental handiak izaten baitituzte gainera. Ikus ditzagun datuak: eguneko zentroen erdiak baino gehiagok aitortu du sekula ez duela sute-simulakrorik egin, zazpitik batek ez du suteak antzemateko sistemarik, hamarretik batek ez du larrialdiko planik, hamabostetik batek ez ditu langileak prestatu suterik gertatuz gero egin beharrekoaren inguruan edo instalazioen barruan ez dago larrialdiko argiteria sistemarik.

Alderdi positiboan, eguneko zentroek erabiltzaileei eskaintzen dizkieten zerbitzuak daude, horietako zenbait prestaziotan hobetu beharreko gauza asko agertu den arren: zentroen erdiak ez du garraio zerbitzu propiorik erabiltzaileak establezimendura eramateko, %60k ez dute ofizialki eta idatziz erabiltzaile bakoitzari buruzko informaziorik ematen edo oso gutxitan egiten dute eta eguneko zentroen ia erdiak ez du dietetika aldetik behar bereziak dituzten erabiltzaileen premia konkretuetara egokitutako dietarik eskaintzen (adin horretan horrelakoak ugari izan arren); eta zentroen ia %30ek ez du liburutegi zerbitzurik.

Beste ondorio bat: eguneko zentro publiko eta kontzertatuek batez beste balorazio zertxobait hobea lortzen duten arren, pribatuekiko alde nabarmenak daude. Gainera, kalifikazio orokorrean aprobatura iristen ez direnak (azterturikoen %5 bakarrik), titulazio publikokoak dira. Edozein modutan ere, ozta-ozta geratu dira gainditu gabe: zentro batek ere ez du 4,4 puntutik beherako puntuazio globalik atera.

Probintzien araberako egoerari begiratuta, Araba, Madril eta Errioxa dira nabarmen, nota orokorra 7,5 inguruan baitabil; beste muturrean, A Coruña, Bartzelona eta Nafarroakoek merezi dute aipamenik gutxien, nota global gisa batez beste 6,5 puntu lortu badute ere.

Zentroen arreta-eskaintza

Hamar zentrotik seik zaintzaile bat daukate bost zaharreko eta ratio hori paregabetzat har daiteke kontsultaturiko espezialisten esanetan, zentro mota honetarako. Baina datu positibo horri beste bat erantsi behar zaio, hain baikorra ez dena: hamar zentrotik bik zaintzaile bakoitzeko 8 – 12 zahar dituztela aitortzen dute, eta bitarteko horiek ez dira aski zentro hauetako erabiltzaile gehienek zein menpetasun handia duten kontuan izanda.

Bestalde, zentroen %16k ez dute mediku kontsulta gisa erabiltzeko gelarik, tratamendu terapeutikoa funtsezko helburu duen zentro batean oso azpiegitura komenigarria izan arren. Azterturiko zentroen %6k ez zuen sendaketa-gelarik, zentroetako askok eginkizun horretarako kontsulta gela erabiltzen bazuen ere. Egun osoz medikua daukaten zentroen artean (kontsultaturikoetatik %66k), hiru zentrotik batek zerbitzu kontzertatua dauka: eskatzen zaionean joaten da medikua. Zentroen antzeko proportzio batean, astean hainbat egunetan joaten da medikua eta komeni bezala mediku zerbitzu etengaberik ez duten gainerakoetan, beharrik izanez gero ospitalera eramaten dute gaixoa. Eta bakarren batzuek oso argudio arina erabili zuten: mediku zerbitzua izatera ez daudela behartuta.

Medikua zentroan etengabe dagoen ala ez albora utzita, zaharrekin lan egiten duen medikua geriatra edo barne medikuntzako medikua izatea da egokiena. Horretan, hala ere, hiru eguneko zentrotatik batek baino ez zuen espezialitate horretako aditua. Gainerakoetan, familia medikua izaten da gehienetan eta psikologoa, dietista edo neurologoa kasuren batean.

Bestalde, garrantzi handieneko zerbitzuetako bat, batez ere ezgaitasun fisikoak dituztenen artean, tratamendu fisioterapeutikoa izaten da. Azpimarratu beharra dago zentroen %12k ez dutela prestazio hori eta %30ek, eskaini arren, ez duela baldintza egokietan eskaintzen.

Eduki honen barruko orrialdekatzea

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak