Saltar o menú de navegación e ir ao contido

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Boletines
    •  | Baixa  | Máis opcións |
  • Portadas anteriores

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Alimentación

Λ

Guía de compra: chocolates de facer: Chocolates de facer, unha cunca de tradición

Os adultos consomen unha media de 81 gramos de chocolate de facer ao mes, cifra que non lles preocupa ás autoridades sanitarias, aínda que lembran que, como todo alimento rico en azucre, debe consumirse de forma ocasional

 

"Chocolate frío, bótao ao río". Así reza un coñecido proverbio que nos lembra que é mellor servir o chocolate quente. Pero non demasiado, porque "chocolate, pouco cocido e pouco movido". Estes dous refráns serven para mostrar a importancia do chocolate "á española" no folclore do noso país.

Este delicioso produto chega a Europa a principios do século XVI. Fíxoo rodeado de mitos, como o do seu papel na dieta de deuses de imprecisa antigüidade ou os seus supostos poderes terapéuticos, estimulantes ou calmantes. Cando chega a España? Non está claro, pero parece que os primeiros españois en probalo foron os monxes cistercienses de Aragón. Si se sabe que ata comezos do século XVII non se depurou o modo de fabricación do chocolate e, tamén, que ata principios do século XX os españois o consideraban unha bebida. Agora, non obstante, a palabra lémbranos un produto sólido a temperatura ambiente.

A partir do momento no que a poboación aprende a preparar un bo chocolate, aparecen as primeiras "chocolatadas", é dicir, o costume de beber chocolate en grupo, tal e como reflicten innumerables cadros e gravados.

Pronto, sen acabar o século XVII, o chocolate quente deixaría de ser exclusivo da aristocracia para ser consumido en todos os fogares españois. Con todo, o gran momento do chocolate é o século XVIII, cando se impuxo en todas partes ata o punto de que nas rúas de Madrid era normal atopar moitísimos postos de venda de chocolate en xícaras (vasillas pequenas de louza).

No século seguinte, o almorzo tradicional de media Europa, pero sobre todo de España, era o chocolate. O seu baixo prezo, a súa achega calórica e, sobre todo, o seu delicioso sabor, que combina dozura e amargor, contribuíron sen dúbida ao éxito de churrerías como Can Culleretes, en Barcelona, que naceu en 1786, ou outra aínda máis antiga, que data de 1700, Can Joan de S'Aigo, en Palma de Mallorca. Tamén foi famosa, en Madrid, Doña Mariquita, xa desaparecida.

Non en todas as cidades de España se acompañaba o chocolate de facer co mesmo elemento. Mentres en Barcelona se servía con biscoitos de soleta e sequillos, en Valencia facíano con porras e chulas e, en Madrid, con churros (de feito, moitas chocolaterías denomínanse hoxe "churrerías"). O que si tiñan en común todas estas chocolaterías era a textura do chocolate, moito máis espeso do que era noutros países europeos.

O chocolate de facer empeza a perder peso na nosa dieta coa aparición do chocolate en estado sólido (como libras de chocolate e bombóns), cara a 1870. Este tipo de chocolates púidose producir grazas a enormes avances tecnolóxicos que fraguaron o éxito de grandes industrias do chocolate como Suchard, Lindt e Nestlé. Tamén en España nacen nesa época empresas chocolateiras emblemáticas como Nutrexpa, Elgorriaga, Valor ou Lacasa. A comezos do século XX, o éxito dos chocolates de onza é tan incuestionable como o seu papel nas merendas: pan con chocolate.

A Guerra Civil reduciu o consumo de chocolate por mor da falta de abastecemento, o que deu lugar a substitutos como o chocolate de alfarroba. O chocolate de facer tamén sufriu outro revés inesperado: o éxito das cafeterías. O acto social de compartir un chocolate xunto a familiares ou amigos substitúese de forma progresiva por tomar café. Os consumidores inclínanse cada vez máis polas cafeterías en detrimento das chocolaterías, que pasan só a conservar un papel importante no inverno.

Sexa como for, neste momento, España está entre os primeiros produtores mundiais de chocolate para confeitería e o noso consumo deste produto vai en aumento.

Tipos

O chocolate de facer tradicional denomínase "á española". Aínda que sorprenda, o certo é que se elabora con auga e non con leite.

Para facer catro cuncas, quéntase un litro de auga e engádese, cando estea quente, 250 gramos de chocolate para cocer. Cando se disolva, vólvese quentar ata que ferva. No momento en que empeza a ferver, retírase a cazola do lume e espérase a que deixe de burbullar. Nese momento, vólvese poñer a cazola ao lume, de novo, ata que ferva. Este proceso debe repetirse tres veces (sempre sen deixar de remover cunha culler de madeira). O obxectivo é que quede un chocolate ben denso.

Se no canto de auga, se usa leite, entón trátase de chocolate "á francesa", e se se lle engade nata montada á cunca de chocolate (metade chocolate, metade nata), é un "chocolate suízo".

En todo caso, os tres tipos máis habituais de preparados para elaborar chocolate de facer que se atopan no mercado son:

  1. A partir de cacao azucrado en po.
  2. A partir de libras de chocolate.
  3. Xa listo para consumir (basta con quentar o preparado).

Paginación


Outros servizos


Buscar en

Información de Copyright e aviso legal

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto