Saltar o menú de navegación e ir ao contido

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Boletines
    •  | Baixa  | Máis opcións |
  • Portadas anteriores

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Alimentación

Λ

Guía de compra: azucres e edulcorantes: Azucres e edulcorantes: dozura sobre a mesa

A OMS recomenda non superar o 10 % (é dicir, 50 gramos de azucre diario), pero o consumo medio en España é de 111,2 gramos cada día

 

Durante séculos, o azucre desempeñou un papel protagonista na fabricación de alimentos apetecibles. E fíxoo desde que os habitantes de India descubriron o gur, un produto que daría lugar ao azucre tal e como o coñecemos hoxe. Aconteceu cara ao ano 500 antes de Cristo cando, a partir de cana fervida, se obtivo un azucre bruto que se denominou gur, palabra que significa "cousa agradable, doce e pegañenta". O uso do azucre empezou a xeneralizarse en Europa a partir do ano 1000 da nosa era, pero non foi ata o século XVIII cando a maior parte das familias puideron mercar azucre moreno a un prezo accesible.

O azucre branco chegou ás nosas mesas a partir da Revolución Industrial, que trouxo consigo a elaboración de alimentos a grande escala, moitos deles con doses elevadas de azucre refinado. Desde mediados da década de 1920 e ata 1970, o consumo de azucre de cana mantívose bastante constante, agás durante a II Guerra Mundial, por mor dos racionamentos. De feito, en épocas de carencias nutricionais xeneralizadas, a achega enerxética do azucre foi determinante para contribuír a cubrir as necesidades caloríficas de boa parte da poboación.

Desde 1970, ao consumo de azucre branco engadiuse o de edulcorantes (substancias que dan sabor doce) procedentes de fontes distintas á cana de azucre, como é o caso do xarope de millo. De feito, os edulcorantes de millo representan hoxe en día o 50 % dos azucres que se consomen. Isto explica que, se se analiza de xeito illado a inxestión de azucre branco, non se percibe un aumento no seu consumo, pero se se considera a inxestión de azucres procedentes de fontes constátase que nas últimas tres décadas o noso consumo se elevou ao redor dun 50 %.

Este último dato ten moito que ver cos cambios nos estilos de vida desde comezos de 1900. Antes, consumíase o azucre de forma directa nos fogares, un azucre que non só se usaba para dar sabor doce, senón tamén para conservar alimentos. Non obstante, desde entón e ata hoxe, a maioría provén do que lles engade a industria alimentaria aos alimentos procesados, como poden ser os produtos enfornados ou as bebidas. Así, mentres que en 1925 só unha terceira parte do azucre proviña de alimentos procesados, hoxe supera as dúas terceiras partes. Todo o anterior explica que o azucre non só desempeñe un papel importante na nosa nutrición, tamén o fai na economía e mesmo na política de moitos países.

Branco ou moreno?

 

Desde o punto de vista nutricional, as diferenzas entre o azucre branco e o moreno, así como os nutrientes que achegan ambos, son insignificantes. O azucre branco ou refinado obtense mediante un longo proceso de limpeza, depuración, evaporación e cristalización da cana de azucre ou da remolacha azucreira, as dúas principais materias primas para a obtención de azucre. Nun dos últimos pasos, obtense un subproduto denominado melaza que, ao mesturalo con azucre branco, dá lugar ao azucre moreno. Esa melaza outórgalle o sabor e a cor característicos ao azucre moreno, que tamén se pode obter mediante un proceso similar ao que se usa para o azucre refinado, aínda que isto é menos habitual.

Pero, ademais do azucre branco e do azucre moreno, atopamos infinidade de presentacións e formatos: desde os clásicos terróns ou sobres ata o azucre glas, o turbinado, o perla, o candi, o granulado etc. As principais diferenzas proveñen do modo de elaboración. Así, por exemplo, ao humedecer o azucre e prensalo nun molde, obtéñense os terróns; se se deixa máis tempo do normal o azucre no cristalizador, obtense azucre candi e, se se moe moito o azucre, conséguese azucre glas.

En función do grao de humidade, da cor ou do tamaño do gran, o azucre moreno recibe distintos nomes: turbinado, mascabado, demerara etc. En todo caso, tal e como apunta no seu blog o experto en tecnoloxía alimentaria Miguel Ángel Lurueña, as diferenzas nutricionais entre estes tipos de azucre son mínimas.

Os outros nomes do azucre

 

A maior parte do azucre que consumimos provén de alimentos procesados. Non obstante, non é doado detectar a súa presenza nas etiquetas porque ás veces non atopamos a palabra "azucre", aínda que se engadise ese ingrediente.

O problema é que existen moitas palabras que son sinónimos de azucre, pero non todo o mundo o sabe. É máis, tamén hai outras substancias que dan sabor doce e coa mesma achega calorífica e o mesmo efecto metabólico ca o azucre.

Os posibles nomes cos que os fabricantes inclúen azucre nos ingredientes do produto son os seguintes:

  • Dextrosa
  • Frutosa
  • Frutosa cristalina
  • Glicosa
  • Xarope de frutosa
  • Xarope de millo
  • Maltosa
  • Néctar de agave
  • Sacarosa
  • Xarope de malte
  • Zume de cana de azucre evaporado

Nas etiquetas, é obrigatorio enumerar os ingredientes en orde de peso. Iso significa que, ao revisar a lista de ingredientes dun alimento, debemos fixarnos en que lugar aparece o azucre, ou calquera dos nomes antes detallados. Se é un dos primeiros ingredientes, é moi probable que esteamos ante un alimento con moito azucre.

Paginación


Outros servizos


Buscar en

Información de Copyright e aviso legal

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto