Saltar o menú de navegación e ir ao contido

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Boletines
    •  | Baixa  | Máis opcións |
  • Portadas anteriores

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Alimentación

Λ

Guía de compra: patacas: As mil e unha pataca

Coñecer cal é a variedade que mellor se adapta á cada técnica culinaria é clave para lograr o éxito da preparación

  Poucos alimentos poden presumir de ter o título de "incondicional na cociña". Un deles é a pataca: está á altura dos pratos máis esixentes pero tamén dos máis mundanos. E é que a súa mellor carta de presentación é probablemente, o seu prezo. É apto para todo tipo de economías, por menos dun euro é posible adquirir un quilo de patacas coas que completar un bo guiso para toda a familia. Así é este alimento: a pataca, un produto tan sinxelo como saudable, nutritivo e apetitoso, caracterizado por ser a base da alimentación de millóns de persoas en todo o mundo e un exquisito manxar que xerou centenares de receitas culinarias polas súas excelentes características nutritivas e organolépticas. Non obstante, debe consumirse nun curto período de tempo xa que poden xerminar enseguida. O seu cultivo é tamén moi esixente e estaÏ condicionado pola climatoloxía. Agora ben, debido ao gran número de países que cultivan este tubérculo no mercado hai unha gran variedade tipos e a súa dispoñibilidade asegúrase durante todo o ano.

A cantidade de variedades sitúase ao redor das 200, que se clasifican segundo a cor da pel e as caracterÌsticas da s˙a carne, forma e tamanfio. Cada tipo de pataca ten unhas propiedades especÌficas para a s˙a utilizaciÛn na cociÒa, xa sexa fervidas, cocidas, fritas, asadas... Para saber elixir a variedade óptima para fritir, cocer ou asar, a clave do éxito dos seus pratos, a presente Guía de compra debulla as particularidades das variedades con presenza maioritaria no mercado.

Poucas calorías, moita auga

  A mala fama perséguea. Á pataca atribúeselle popularmente a categoría de ser un alimento pobre en nutrientes. Con todo, o valor nutritivo deste tubérculo varía segundo sexa a forma na que se prepare e cociñe. A súa composición é a seguinte:

  • Hidratos de carbono: o 80% da composición da pataca é auga. Polo tanto, o número de calorías que achegan o determina a técnica culinaria empregada no prato. Un dato: 100 g de pataca crúa apenas achegan setenta calorías. O seguinte elemento que destaca é o hidrato de carbono (amidón), responsable á súa vez da inxestión calórica do alimento, menor, iso si, en comparación co resto de farináceos. Ao quentarse a pataca, o amidón xelatinízase e cambia a súa textura, dando lugar á textura que se aprecia cando se come.
  • Lípidos (graxas): a súa presenza é escasa e atópanse sobre todo debaixo da pel deste tubérculo.
  • Proteínas: localízanse debaixo da pel e a súa achega supón só un 2% do peso en seco da pataca, a diferenza do resto de farináceos, destacan as albuminas, globulinas, prolaminas e glutelinas. As proteínas non se ven afectadas no proceso de cocción.
  • Vitaminas: ricas en vitaminas C, A, B1, B2 e B6. Áchanse tamén baixo a pel, de maneira que cando se planan perden parte destas vitaminas.
  • Minerais: destaca o potasio como o máis representativo (concéntrase basicamente na súa pel), así como o fósforo, o magnesio, o calcio e o ferro. Convén ter en conta a abundancia deste mineral se se ten insuficiencia renal, o que obriga a moderar o seu consumo. Pódese reducir a un terzo a súa concentración en potasio se se plana, déixase en remollo durante horas e se se cambia a auga de remollo antes de cociñala. O seu contido baixo en sodio, unido á súa riqueza en potasio, fai que as patacas sexan aptas para persoas con hipertensión.
  • Fibra: a pataca tamén contén fibra, pero a súa presenza é relativamente baixa (cerca dun 2% do total). Por iso, é dos poucos vexetais que se poden consumir aínda que se padeza diarrea.

O segredo está na cocción

 A modalidade que mellor conserva todo o seu sabor e o seu valor nutritivo é fervida ou cocida. Esta forma require que se poñan as patacas en remollo con auga fría e sal (dúas culleradas por cada litro de auga) e se cozan durante polo menos trinta minutos, o tempo dependerá do tamanfio da pataca. Unha vez finalizada a cocción, hai que escorrer as patacas e planalas en quente. Se se decide por facer un prato de patacas asadas, convÈn escoller as que sexan do mesmo tamanfio, xa que no interior do forno a calor penetra de xeito uniforme e poderían quedar algunhas crúas ou demasiado feitas se tivesen diferentes tamaños. Logo hai que colocalas no forno a uns 180 ºC e deixar que se asen durante unha hora ou algo máis, segundo o tamanfio. ? necesario cambialas de posición para que se asen de igual xeito por todas as partes.

Un xeito de cocelas rapidamente é cociñar as patacas á brasa; aproveitando as brasas do lume pódense colocar as patacas envoltas en papel de aluminio. Convén picalas cunha variña de metal ou cun pau pequeno e moi fino, rematado en punta, antes de poñelas ao lume. Tamén se poden cociñar no microondas, chega con lavar as patacas coa pel e perforalas cunha agulla, un escarvadentes ou algún tipo de instrumento con punta, poñelas no microondas nun recipiente tapado e deixalas cocer. O tempo dependerá do tamanfio da pataca e da potencia do microondas.

Non hai que obviar que a fritura é tamén unha das fórmulas máis utilizadas aínda que a súa achega en enerxía é das máis elevados (case 300 cal por 100 g de patacas fronte ás 80 cal das porcións cocidas ou fervidas); para lograr un bo prato de patacas fritas é importante lavalas e deixalas en remollo co fin de que perdan o amidón. Despois débense escorrer, cortar e fritir. O idóneo é realizar a fritura en aceite de oliva, sen deixar que o aceite se queime, durante uns dez minutos, segundo o tamanfio. Finalmente, débense escorrer e retirar o exceso de aceite deixándoas repousar sobre un papel absorbente. Un xeito de obter unhas patacas fritas máis douradas consiste en retirar as patacas antes de que inicien o cambio de cor, escorrelas, deixalas repousar uns minutos e volver a fritilas co aceite quente. Deste xeito obtéñense unhas patacas perfectamente douradas.

Compralas e conservalas

Coñecer a variedade é clave para acertar na súa elección, pero prestar atención ao estado da pataca na súa compra non o é menos. En especial para o peto e evitar así ter que desbotar exemplares non aptos para o seu consumo. Convén elixir as patacas que:

  •   Estean enteiras, cun aspecto saudable e consistente sen cheiros nin manchas estrañas ou sospeitosas.
  • Hai que deixar as que teñan puntos xerminados, zonas verdes ou deformacións esaxeradas.
  • A pataca é un produto apto para todos os petos, pero non está de máis botar contas segundo o consumo deste alimento para intentar axustar este gasto. Se é alto e recorrente, o máis conveniente é mercalas en formatos grandes (mallas de 5 a 10 kg ou ata máis peso). Se pola contra, o consumo é máis limitado, unha opción máis interesante son as de granel: o seu prezo adoita ser algo máis elevado, pero deste xeito cómpranse só as que se consomen e evítase que as patacas que permanecen máis tempo almacenadas xerminen ou, mesmo, podrezan.

Sexa cal for a clase pola que finalmente nos decantemos, hai algo común a todas elas: a importancia da súa conservación. En xeral, a maioría xermina de xeito rápido se as condicións de almacenamento non son as adecuadas. Por iso, hai que ter en conta os seguintes consellos:

  • Mantelas nun lugar fresco, ventilado e escuro (entre 8 e 10 ºC). Pero hai que evitar a escuridade total xa que esta axuda a que xerminen antes.
  • Evitar amontoalas en caldeiros ou barreños. É mellor distribuílas ao longo da superficie.
  • Se se almacenan a baixas temperaturas (por exemplo no frigorífico ou na terraza no inverno) acumulan azucres ao degradarse o amidón, polo que as patacas adquiren un sabor moi doce que se percibe no padal.
  • A medida que envellecen, ou se lle dá a luz, xorden na súa pel zonas verdes que poden conter substancias tóxicas como a solanina. A cocción non as elimina, polo que hai que eliminar as partes afectadas antes de cociñalas.

Paginación


Outros servizos


Buscar en

Información de Copyright e aviso legal

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto