Saltar o menú de navegación e ir ao contido

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Boletines
    •  | Baixa  | Máis opcións |
  • Portadas anteriores

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa

Λ

Partos á carta: cuestión de gustos e de economía

Amais do parto natural e cesárea, hai moitas outras variantes relacionadas coas técnicas médicas, coa postura elixida pola nai e co lugar onde facelo

  Unha cousa é nacer e outra o xeito no que se vén ao mundo. Sábeno ben as mulleres que foron nais e tamén as que se preparan para viviren a experiencia do parto. Aínda que a finalidade sempre é a mesma -ter un fillo nas mellores condicións posibles para os dous-, o xeito no que se dea a luz pode cambiar moito esa vivencia. Non é o mesmo un parto natural ca un por cesárea, nin é igual parir na casa que facelo no hospital. Se ben non sempre se pode elixir, nos últimos anos cobrou forza a tendencia a decidir de que xeito, en que momento e en que lugar ter os fillos.

Como, cando e onde

As últimas tres décadas supuxeron un cambio notable no relativo á maternidade. As novas técnicas de reprodución asistida permitiron que milleiros de parellas con problemas de fertilidade puidesen realizar o soño de ser pais. Non só iso; tamén aumentaron os límites de idade para ter un fillo. En España, segundo os últimos datos do INE, a idade media da maternidade é algo superior aos 31 anos. E a idade media das mulleres que acoden aos centros de reprodución asistida rolda os 36 anos, de xeito que hai unha alta porcentaxe de "futuras mamás" que teñen máis de 40.

Pero estes progresos científicos -e as súas implicacións sociais- non son os únicos que marcan o presente. Hai máis, e moitos deles teñen que ver co parto. Na actualidade, os avances médicos -como as cesáreas ou a anestesia epidural- danse a man con antigas tradicións -como a decisión de ter o bebé na casa- e mesmo con costumes moi antigos que aínda se manteñen noutras culturas, como o parto en crequenas. Xa que logo, a diversidade para dar a luz é, hoxe en día, amplísima. Amais da distinción entre parto natural e cesárea, existen moitas outras variantes relacionadas co uso (ou non) das técnicas médicas dispoñibles, coa postura elixida pola nai para parir e co lugar onde decide facelo.

Parto natural ou vaxinal

É o que se produce de xeito espontáneo, sen ningún tipo de medicación ou intervención cirúrxica sobre a nai ou o bebé. Non obstante, en España -onde a taxa de cesáreas é alta- adóitase utilizar esta expresión para referirse ao parto por vía vaxinal. Por iso, distínguese ao parto natural en dous grandes grupos: o eutónico, onde non interveñen os elementos médicos (máis que para controlar que todo vaia ben), e o distónico, onde si hai intervención médica.

  No parto eutónico, cando se achega o momento do nacemento, o corpo da xestante comeza a sufrir cambios. Un ou dous días antes o colo do útero comeza a dilatarse. A sensación de presión na vexiga e no recto, a diminución dos movementos fetais e as contraccións preliminares indícanlle á muller que entrou na fase premonitoria do parto.

Esas contraccións de Braxton Hicks, que se poden notar durante o embarazo, increméntanse en frecuencia e intensidade. Cando son dolorosas e se producen cada 20 minutos ou menos, indican que o parto comezou. Comeza a fase de dilatación, pérdese o tapón mucoso e "rómpense augas", é dicir, prodúcese a rotura do saco amniótico onde se atopa o bebé rodeado de líquido.

A función das contraccións é dilatar o colo do útero para permitir a saída do bebé. Así, a medida que o traballo de parto progresa, as contraccións duran máis tempo, son máis fortes e tamén máis seguidas. Pero cando se alcanza a apertura completa (que chega aos 10 cm), o obxectivo das contraccións cambia: a meta é axudar o bebé para que se abra paso a través da canle de parto. Na fase de expulsión, o primeiro é o parto fetal, o momento en que o bebé é expulsado cara ás vías xenitais. O seguinte é o alumeamento, isto é, cando se expulsa a placenta.

A duración dun parto natural varía moito, xa que depende, entre outras cuestións, da muller, do bebé e da cantidade de partos previos. Aínda así, calcúlase que a duración media é de nove horas para as mulleres que xa tiveron fillos, e de 14 horas para as novatas.

Parto distónico

  Chámase parto distónico o que leva consigo algún tipo de intervención médica, xa sexa para provocalo, para atenuar a dor da nai ou para axudar ao bebé a nacer. Entre os procedementos máis habituais atópanse:

  • O parto inducido. Consiste en desencadear o proceso de xeito artificial. Para iso, existen tres vías, que unhas veces se aplican por separado e que outras se combinan. Son as seguintes: a administración de prostaglandinas (que axudan a madurar o colo do útero), a administración de oxitocina (a hormona responsable de provocar as contraccións uterinas) e a rotura da bolsa amniótica, para o que se utiliza unha lanceta (un instrumento alongado, con forma de gancho, que se introduce no colo do útero). A indución do parto utilízase, sobre todo, cando a xestación se prolonga en exceso (máis de 41 semanas) ou cando a continuación do embarazo comporta riscos para a saúde da nai ou do bebé.
  • A anestesia epidural. O seu labor principal é atenuar a dor do parto, pero, á súa vez, permitir que a nai estea esperta e consciente durante este. O anestésico inxéctase entre as vértebras L-2 e L-3 para adormecer a parte inferior do corpo, pero sen insensibilizala de todo. A idea é manter unha sensación leve das contraccións para que a futura mamá poida puxar no momento axeitado.
  •   A episiotomía. É un corte que se realiza no perineo, no momento final do parto, para facilitar a saída do bebé. A incisión pódese facer con bisturí ou con tesoiras e require puntos de sutura. O obxectivo é agrandar a apertura da vaxina para abreviar a duración do parto e previr desgarros. Se ben é unha práctica habitual, hai opinións contrarias acerca dos seus beneficios. A Organización Mundial da Saúde (OMS), o Ministerio de Sanidade e as sociedades de Xinecoloxía e Obstetricia recomendan limitar o seu uso ao mínimo imprescindible.
  • A cesárea. Practícase cando o bebé é demasiado grande para a pelve da nai, cando non está ben colocado para nacer de xeito natural, cando hai placenta previa ou tamén cando o embarazo é múltiple ou se advirte algunha posible complicación. É unha intervención cirúrxica bastante habitual (ás veces, solicitada polas nais), pero non por iso de pouca importancia. A cesárea implica dúas cortes: un externo, no abdome, e outro interno, no útero. O procedemento, en si mesmo, é indoloro, xa que a futura mamá recibe anestesia (xeral, epidural ou raquídea). Non obstante, a recuperación é máis prolongada e difícil ca a dun parto vaxinal. Ás molestias habituais do puerperio súmanse as propias dunha operación abdominal: dor na incisión, dificultade para realizar determinados movementos, necesidade de coidar e hixienizar a ferida con regularidade para que cicatrice o máis axiña posible... e a importancia de previr un segundo embarazo nos seguintes meses, xa cómpre unha cicatrización uterina completa antes de procrear de novo.

Paginación


Relacións deste contido

Descargar esta información en PDF

PDF: Fai clic aquí para Descargar esta información en PDF (728 Kb)

Neste artigo

Tamén che interesa

Outros servizos


Buscar en

Información de Copyright e aviso legal

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto