As mariscadoras: Labregas do mar

O mar arroupa unha horta vizosa chea de froitos que só se poden sementar e recoller coa chegada da baixamar. Vaia sol, vaia frío ou chova, as mariscadoras aproveitan este treito, de entre tres e catro horas, para conquistaren o areal cos seus sachos e anciños e desenterraren os moluscos.

  
Ruben García Blázquez

Cita na praia Moreira

En plena ría de Arousa atópase a praia Moreira. Vestidas con roupas de cores, viseira, botas, caldeiro e ferramentas, as mariscadoras traspasan o piñeiral e chantan os seus pés sobre os regos de auga e a amálgama de pedras, area e algas que descubriu o mar. Desafiando os seus cadrís, abáixanse co seu anciño e removen con decisión o terreo na procura de ameixas e de berberechos. Amais de posuíren o permiso de explotación marisqueira, cada traballadora debe facer un curso específico para desenvolver esta actividade. Para que o marisqueo sexa proveitoso dedícanlle boa parte do seu tempo a cultivaren os moluscos e a limparen as praias de algas e lixo para que estes medren e non morran.

  
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez

Agochados baixo a area

As ameixas e mais os berberechos son moluscos bivalvos que viven baixo a area. Cando a area aínda non está moi remexida as mariscadoras escudríñana para descubriren moluscos. Cómpre respectar un tamaño mínimo de recollida: as ameixas finas deben ter polo menos 4 centímetros e os berberechos 2,8. As capturas escasean conforme pasan os días de faena na mesma praia e as mariscadoras optan por se internaren na auga ata a cintura para conseguiren a cota diaria de moluscos que nunca deben superar.

  
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez

O regreso á lonxa e a poxa

A xeira de traballo remata na lonxa xestionada pola Confraría San Martín do Grove. Cada mariscadora agarda a súa quenda para que peneiren os seus moluscos e se comprobe que teñen o tamaño mínimo. Despois, pésanse e agrúpanse por tamaño en caixas ou redes. Cada cota etiquétase co número de orde de cada mariscadora, a data da captura, a especie e o lugar de recollida. A poxa do marisco comeza a primeira hora da tarde. Diríxea o lonxeiro, quen pon un prezo de saída para cada lote que vai baixando ata que un comprador detén a poxa cun mando a distancia.

  
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez   
Ruben García Blázquez

Outras fotorreportaxes que che poden interesar

• A cereixa: algo máis ca un froito
• Mercadorías que voan
• Sobre os alicerces da palabra
• Esquí alpino adaptado: reto e sacrificio vestidos de branco
• O camiño da electricidade
• A viaxe dun bo desexo
• O ensino musical: unha sinfonía de catro movementos
• A cidade flotante do transporte
• Un bocado con suspense
• Un caramelo esculpido no corazón do Pirineo
• Cultivo de rosas, a paisaxe máis impresionista
• Como se reciclan os aparellos eléctricos?
• Recunchos de vida
• A receita da eterna xuventude
• Iluminar máis para ver menos
• De alimento básico a manxar de reis
• Unha luz na escuridade
• A pel da devesa
• Ocaso e esplendor nos humedais
• Moito máis ca apagar lumes
• Ir por la e saír rapada
• O mar entre catro paredes
• Operación: a viaxe da arte
• Unha xornada nunha estación de esquí
• O segredo do diamante negro da cociña