Saltar o menú de navegación e ir ao contido

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Boletines
    •  | Baixa  | Máis opcións |
  • Portadas anteriores

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Saúde

Λ

Infeccións fúnxicas e micóticas: Calor, auga... e fungos

As infeccións superficiais por fungos, aínda que non son graves, precisan a aplicación de cremas, logo da súa recomendación médica

  Calor e auga asócianse con verán e mergullos. Pero tamén cos molestos fungos. Aínda que moitos contaxios se producen en piscinas públicas e duchas, o abano de infeccións micóticas ou fúnxicas amplíase a outras zonas do corpo máis alá dos pés. Ante este contaxio, tan común en época estival, desenvolvéronse novas fórmulas farmacolóxicas efectivas. Non obstante, o tratamento preventivo que maiores garantías ofrece é a hixiene persoal, o uso de chancletas en lugares húmidos e evitar o intercambio de toallas.

As infeccións fúnxicas ou micoses orixínanas uns microorganismos do reino vexetal, os fungos, que, a diferenza das plantas, non conteñen clorofila e necesitan parasitar a outro organismo para sobreviviren. A humidade e a maceración son as súas dúas grandes aliadas para medrar. Ambas as dúas condicións, indispensables para a súa proliferación, explican que estas infeccións sexan tan comúns nas zonas da pel onde se forman pequenas dobras, como as inguinais e interdixitais, e nos pés ao suar cando se leva un calzado pouco axeitado e que transpira pouco.

Pero estas infeccións pódense localizar en calquera parte do corpo:

 

  • As superficiais. Afectan á pel, aos seus anexos (pelo e unllas) e ás mucosas (boca e vaxina) como as candidiases e as tiñas.
  • As subcutáneas. Localízanse na pel e noutras zonas por baixo desta, como os vasos linfáticos próximos.
  • As invasivas. Penetran no organismo, son profundas, están espalladas e afectan a distintos órganos internos do corpo.

Infeccións superficiais cutáneas, a máis comúns

As infeccións que afectan á pel, ao pelo, ás unllas e mucosas son as máis habituais, xa que os fungos con capacidade para causalas son numerosos. En xeral, pódense subdividir en dous grandes grupos: os fermentos, como as cándidas, e os dermatófitos.

As infeccións causadas polas cándidas, sobre todo pola Candida albicans, son as candidiases: afectan á boca, onde se forman aftas ou chagas brancas, acompañadas de comechón, inflamación e malestar ao comer; e á zona vulvovaxinal, onde producen secrecións vaxinais anormais, proído e malestar durante as relacións sexuais e a micción.

As infeccións orixinadas polos distintos tipos de dermatófitos afectan á pel e mais ás uñas e ao pelo. Son as temidas tiñas, entre as que atopan a tiña do coiro cabeludo, a da ingua, a crural ou eccema marxinado de Febra, a do pé ou pé de atleta, a das unllas das mans ou dos pés (tamén chamada onicomicose), a do corpo e a da pel pelada ou herpes circinado.

Por idades

As infeccións fúnxicas poden afectar a persoas de calquera idade e por distintas razóns

  •   En bebés: As máis comúns son as infeccións bucais por fungos ou cándidas, como o muguet ou as candidiases, pequenas manchas brancas ou chagas na boca. Contráense, en xeral, a través da canle do parto, xa que se atopan no recto e no ano. Por outra banda, os lactantes poden padecer "dermatite do cueiro" polo contacto continuo dos ouriños e as feces e a falta de hixiene, o que causa lesións que poden sobreinfectarse con cándidas. Non obstante, a utilización de cueiros de usar e tirar contribuíu a que se reduzan os casos de dermatites, caracterizadas por lesións avermelladas, gretas e ata sangue na zona dos cueiros.
  •   En nenos: O contacto con animais como coellos, roedores, gatos e cans que viven nun ambiente rural, con lesións na pel e no pelo (tiñas) é a causa do herpes circinado nos nenos, sen ningunha relación co herpes simple. Outra infección común na infancia é a tiña do coiro cabeludo, que se pode manifestar de dous xeitos: a que afecta á raíz do pelo e fai que caia, e a que afecta á pel (chamada "Querión de Celso"), caracterizada por inflamacións e por pus.
  • En adolescentes: As máis habituais nestes mozos son o pé de atleta e a pitiriase versicolor. O verán é unha época propicia para descubrir a pitiriase, que se contrae ao compartir toallas húmidas. A práctica do exercicio físico con zapatillas que transpiran pouco é a outra gran causa das infeccións fúnxicas.
  • En adultos: O pé de atleta é tamén a infección fúnxica máis común por ser a máis contaxiosa. Pasear por duchas e piscinas cos pés descalzos, no canto de protexelos con chancletas, favorece a súa transmisión. Un estudo da Clínica Mayo dos EE.UU. asegura que o 70% da poboación sofre algunha vez esta tiña do pé.

En mulleres, as infeccións vaxinais por cándidas son frecuentes: os datos dispoñibles estiman que entre o 70% e o 75% desta poboación en idade reprodutiva as sofren polo menos unha vez na vida e que, destas, entre un 40% e un 45% pode volver padecelas. Pola contra, a tiña crural ou da ingua, que destaca por unha erupción rosácea nas inguas e na cara interna das coxas que pica e se escama, afecta case de xeito exclusivo aos homes adultos. No tocante aos maiores de 50 anos, o 50% sofre de onicomicose -infeccións nas uñas.

Tratamentos

Os tratamentos antifúnxicos máis empregados ata agora caracterizábanse por seren longos e molestos. Non obstante, os medicamentos que se comercializaron nos últimos anos, e que supuxeron unha pequena revolución no tratamento das infeccións fúnxicas, son os azólicos dun só uso. Aplícanse por vía tópica -mediante cremas- unha vez ao día sobre a zona corporal afectada, en lugar das dúas que eran necesarias cos antigos tratamentos. O único requisito para o seu uso é a detección precoz das infeccións fúnxicas, sempre que se consulte co médico. Pola contra, as infeccións disemínanse, o tratamento complícase e é necesario tomar ademais un fármaco oral.

Casos particulares

  • Tiña do pé ou pé de atleta. Deben aplicarse os azoles dun só uso de noite, xa que a crema se mantén concentrada e exerce a súa función terapéutica na zona desexada.
  • Coiro cabeludo. O tratamento baséase en lavar a parte afectada cun xampú especial anti fungos (con ketoconazol).

En nenos menores de sete anos o único tratamento que se pode empregar con plena seguridade é a grisofulvina, en especial para tratar as infeccións por fungos do coiro cabeludo, aínda que se trata dun tratamento de longa duración (de tres a seis meses).

  • Vaxina. Ante unha infección vaxinal por cándidas, pódese optar por seguir un tratamento oral (con azoles como itraconazol ou ketaconazol), en forma de óvulos (ketoconazol) ou por vía tópica, como o flutrimazol, de recente aparición.

Consellos para os afectado

 

  1. Acudir a un especialista en dermatoloxía ante a sospeita de infeccións por fungos, xa que os erros diagnósticos son frecuentes.
  2. Non compartir toallas para non contaxiar a tiña do pé.
  3. Utilizar zapatos que ventilen ben os pés.
  4. Evitar camiñar descalzo en piscinas e duchas públicas.
  5. Aplicar o tratamento antifúnxico durante a noite.
  6. Evitar as fibras sintéticas.
  7. Usar calcetíns de algodón e cambialos a miúdo.
  8. Manter a pel ben seca en axilas, inguas e entre os dedos dos pés.
  9. Preocuparse pola hixiene corporal e evitar as circunstancias que favorecen o desenvolvemento das infeccións fúnxicas, como a calor e a humidade.

Fonte: Enrique Maria Alberdi (dermatólogo) e Joan Martí (pediatra da Asociación Española de Pediatría de Atención Primaria).


Outros servizos


Buscar en

Información de Copyright e aviso legal

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto