Zonas históricas urbanas: Analizadas 144 rúas das zonas antigas de 18 cidades para comprobar a súa habitabilidade: Os cascos históricos suspenden en servizos e infraestruturas

Os cascos históricos, cidade por cidade e táboa comparativa

• A CORUÑA:
  •  Valoración: REGULAR
  • O mellor: Acada unha valoración positiva no apartado de mobilidade e accesibilidade nestas vías da parte histórica da cidade.
  • O peor: A ausencia dos servizos máis básicos para os seus residentes e o mal estado de mantemento dos seus edificios. O Concello é inaccesible.
• ALACANTE:
  •  Valoración: REGULAR
  • O mellor: O mantemento das súas rúas e edificios. É das poucas que conta con xardíns nesta zona e, ademais, permanecen ben coidados.
  • O peor: A que menos servizos para o residente ofrece (nin sequera un pequeno establecemento de alimentación nas oito rúas visitadas). Só se viron dúas papeleiras e nas rúas non peonís non había case prazas de aparcamento.
• BARCELONA:
  •  Valoración: BEN
  • O mellor: Sinalización de paradas de transporte público próximas: un punto positivo no apartado de mobilidade, accesibilidade e mobiliario urbano do casco antigo.
  • O peor: Só se atopou unha zona de xogos infantís nas oito rúas e apenas se atoparon establecementos de alimentación.
• BILBAO:
  •  Valoración: ACEPTABLE
  • O mellor: A conservación dos edificios, a maioría sen indicios de desleixo e moitos deles rehabilitados. Ademais, sobresae por ser unha das zonas comerciais máis activas e por ter paradas de transporte urbano moi próximas.
  • O peor: A axitación nocturna, e non só as fins de semana. En ningunha das oito rúas visitadas se atopou un centro educativo nin unha árbore.
• CÓRDOBA:
  •  Valoración: REGULAR
  • O mellor: Unha das poucas cidades con aparcadoiro para bicis no casco antigo. Ademais, todas as bicicletas se atopaban estacionadas neles.
  • O peor: A escasa dotación de servizos (tales como comercios de alimentación ou espazos culturais). Ademais, todas as obras (tanto en rúas coma en edificios) observadas carecían dos pertinentes valados para garantir a seguridade dos usuarios da vía.
• GRANADA:
  •  Valoración: ACEPTABLE
  • O mellor: A mobilidade e accesibilidade. Os veciños das rúas peonís (sete das oito estudadas) case non teñen que aturar o tráfico.
  • O peor: A maioría dos morróns e pivotes destas rúas estaban tirados no chan ou desprendidos da base.
• LOGROÑO:
  •  Valoración: ACEPTABLE
  • O mellor: Boa dotación de mobiliario urbano, en especial, fontes de auga potable e ornamentais.
  • O peor: Limpeza mellorable das súas rúas.
• MADRID:
  •  Valoración: BEN
  • O mellor: É unha das poucas capitais que ten centro de saúde ou espazo de reunión para persoas da terceira idade nestas rúas antigas.
  • O peor: O importante volume de tráfico que sofren as oito rúas analizadas.
• MÁLAGA:
  •  Valoración: ACEPTABLE
  • O mellor: Unha das dúas cidades, xunto con Vitoria, que dispón de aseos públicos nestas rúas e que, ademais, os mantén en bo estado de limpeza. Boa dotación de mobiliario urbano.
  • O peor: O desleixo en labores de limpeza das rúas (pavimentos porcos e soares abandonados), amais das humidades, canos rotos ou cables da luz descolgados polas fachadas. Abundancia de bares de copas e discotecas.
• MURCIA:
  •  Valoración: REGULAR
  • O mellor: A mobilidade e accesibilidade.
  • O peor: Equipamento en servizos escaso, monumentos porcos, pavimento en mal estado e perigoso para os viandantes.
• OVIEDO:
  •  Valoración: REGULAR
  • O mellor: A limpeza das súas rúas.
  • O peor: Atopáronse coches estacionados en zonas prohibidas e o 20% dos vehículos de repartición observados estaban a circular ou aparcados en zona peonil fóra das horas de carga e descarga.
• PAMPLONA:
  •  Valoración: BEN
  • O mellor: Unha das cidades con maior número e variedade de servizos e equipamentos para os que viven alí. Ademais, os inmobles locen un estado de mantemento moi bo.
  • O peor: Aínda que acada o aprobado, a mobilidade e accesibilidade é o apartado máis mellorable.
• SAN SEBASTIÁN:
  •  Valoración: ACEPTABLE
  • O mellor: O bo estado de mantemento das súas vivendas e do seu pavimento (sen fochas, pozas, etc.).
  • O peor: Máis orientado cara ao turista CA cara ao residente.
• SEVILLA:
  •  Valoración: ACEPTABLE
  • O mellor: a limpeza e o mantemento das rúas e dos edificios.
  • O peor: Deficiente equipamento comercial das súas rúas. Non se viron centros para a terceira idade nin tampouco parques infantís.
• VALENCIA:
  •  Valoración: REGULAR
  • O mellor: Boa dotación de comercios para poder realizar as compras diarias sen saír do barrio.
  • O peor: O seu deficiente estado de limpeza e mantemento. Suspende tanto no estado do pavimento (había lixo e elementos perigosos) como no das vivendas (observáronse moitas pintadas e carteis).
• VALLADOLID:
  •  Valoración: BEN
  • O mellor: Boa limpeza e mantemento do seu barrio antigo. Boa dotación de mobiliario urbano (papeleiras, farois e rede de sumidoiros).
  • O peor: Excesiva presenza de locais de copas, restaurantes e discotecas.
• VITORIA:
  •  Valoración: ACEPTABLE
  • O mellor: A liña de autobuses urbanos destinada unicamente para moverse polas rúas do casco antigo da cidade.
  • O peor: Sobreabundancia de bares de copas e discotecas, que non axudan a mellorar a habitabilidade nin a manter as súas rúas limpas.
• ZARAGOZA:
  •  Valoración: BEN
  • O mellor: Un dos poucos barrios antigos analizados equipado convenientemente con papeleiras, bancos, árbores e fontes (de auga potable e ornamentais), elementos que axudan a manter as rúas limpas e habitables.
  • O peor: Malia ter un casco histórico envexable, Zaragoza debe mellorar no apartado de 'servizos'. Abundan os bares de copas e discotecas.

TÁBOA COMPARATIVA

(1) Limpeza e mantemento: reparouse no estado de limpeza e mantemento dos elementos que conformaban o mobiliario urbano (fontes, bancos, árbores, xardíns, paneis turísticos, farois e sumidoiros) e mais no dos edificios situados na zona vella de cada cidade (o obxectivo era descubrir se existían inmobles en estado de abandono). Ademais, tívose en conta o estado do pavimento (se tiña grava, lixo ou era esvaradío), pasos de peóns, parques infantís e aseos públicos (se é que existían).

(2) Servizos: o estudo tiña a intención de coñecer se as zonas vellas das cidades estudadas estaban equipadas cos servizos mínimos esixidos por calquera habitante da cidade, é dicir, se existían establecementos de alimentación, centros de saúde para a terceira idade, farmacias, etc. Ou bens e, pola contra, a zona vella era utilizada como zona de ocio nocturno, establecendo nel unha che ade bares e restaurantes tamén para turistas.

(3) Mobilidade e accesibilidade: neste apartado analizouse se existían obstáculos que lle impedisen ao viandante pasear ou ao condutor circular polas rúas das zonas históricas analizadas. Neste sentido, observouse se o mobiliario urbano ou as obras obstaculizaban o paso dos peóns, se os vehículos se atopaban mal aparcados ou se se incumpría o horario de carga e descarga, entre outros aspectos. Ademais, tamén se observou se estas zonas vellas eran accesibles tanto para discapacitados como para persoas maiores.

(4) Mobiliario urbano: comprobouse que a zona vella estivese equipada cos mesmos elementos (papeleiras, colectores, bancos, farois, sumidoiros, fontes, etc.) que se instalarían noutras zonas máis modernas da cidade.

CONSUMER EROSKI completou a información do estudo de zonas vellas españolas con 1.000 enquisas respondidas por 1.000 residentes das 18 zonas vellas analizadas. Cada un deles valorou a limpeza, a dotación de servizos e a accesibilidade do seu barrio histórico, e tamén cualificaron de xeito global o seu nivel de habitabilidade. Xa que logo, as porcentaxes fan referencia á poboación analizada que considera que existen problemas na limpeza, que a dotación de servizos é insuficiente e que a accesibilidade é escasa. Por suposto, estas valoracións non teñen por que coincidir coas realizadas por esta revista.

Relacións deste contido