A inmigración é cousa de todos

  O peor xa pasou! Esta expresión, tan común entre os inmigrantes que chegan a España, pouco ten que ver coa realidade. As dificultades, lonxe de rematar, transfórmanse. Unha vez 'instalados', os principais problemas das persoas que acoden ao noso país na procura dun futuro mellor (superan xa os 3,7 millóns, o 8,4% da poboación) son catro: conseguir unha vivenda, un traballo, a obtención da tarxeta sanitaria, a escolarización dos seus fillos e o recoñecemento do reagrupamento familiar.

Vivenda

Ás dificultades xerais (prezos astronómicos de compra e alugueiro de pisos, hipotecas eternas e intereses polas nubes) súmase por veces o receo, cando non o rexeitamento, por parte dos donos destes inmobles, e os problemas, en especial idiomáticos, para dispoñer dunha información adecuada sobre o mercado inmobiliario. Contar cunha residencia fixa e estable é un requisito básico para que os inmigrantes inicien a súa andaina no novo país. Non hai que esquecer que, ata desde un punto de vista xurídico, é un elemento imprescindible para acceder ás garantías dun estado de dereito.

 Apurados pola urxencia de buscar un aloxamento, moitos inmigrantes vense na obriga de desembolsar grandes sumas de diñeiro por un habitáculo que, a miúdo, é insalubre e, ademais, está situado en barrios marxinais. Con todo, e segundo un estudo da Universitat de Barcelona, un de cada catro inmigrantes ten casa propia en España e os titulares do 33% dos préstamos para a adquisición dunha vivenda que se formalizan no noso país son estranxeiros, na súa maioría inmigrantes latinoamericanos.

A desconfianza e as reticencias dos propietarios das casas maniféstanse no temor ao mal uso e á deterioración da vivenda, problemas cos veciños, desvalorización do inmoble se a zona chega a ser catalogada socialmente como "de inmigrantes" etc. Isto tradúcese, principalmente, en dúas actitudes: o rexeitamento a alugarlles aos inmigrantes sen coñecelos, ou arrendarlles unha vivenda pero aplicando un sobreprezo que compense os riscos mediante fórmulas como cobrar por número de persoas que habitan ou fraccionar o tempo de cobro de forma pouco común.

Relacións deste contido