Saltar o menú de navegación e ir ao contido

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Boletines
    •  | Baixa  | Máis opcións |
  • Portadas anteriores

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Actualidade e lecer > Análise de produtos

Λ

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, xa que logo, unha vixencia limitada.

Sardiñas en aceite: Un alimento impecable e ben elaborado

Nutritivas, sabedoras, económicas e con graxas saudables, son perfectas para o bocadillo da merenda de rapaces e mozos

  A sardiña, un dos máis coñecidos peixes azuis, é un alimento tan económico coma recomendable e debería estar máis presente na dieta habitual: achega abundantes proteínas (18% do produto) de gran calidade e as súas graxas (8%, aínda que varía segundo o momento da captura do peixe) poden presumir dun perfil moi saudable, con abundantes poliinsaturados Omega 3. Ademais, as sardiñas son ricas en vitaminas (especialmente solubles en graxa, como a vitamina D) e minerais. Con todo, elixir sardiñas frescas ou conservadas en aceite, ambas as dúas moi convenientes e saudables, non é intranscendente desde un punto de vista nutritivo: as de lata, ó teren máis graxa, resultan case un 40% máis calóricas cás frescas cociñadas sen aceite, por exemplo, asadas. Así e todo, a achega enerxética das sardiñas en aceite é moderada: 210 calorías cada cen gramos de produto. Os consumidores habituais de sardiñas en aceite que sigan dietas de redución de peso poden cambiar ás que se venden, tamén enlatadas, "ó natural" ou en escabeche, menos calóricas. Pero as sardiñas en conserva teñen varias vantaxes sobre as frescas: non requiren limpeza nin preparación ningunha, están sempre listas para o consumo, non necesitan frío para a súa conservación e, ademais, pódeselles comer a espiña, excelente fonte de calcio de fácil absorción polo organismo, ó ser a sardiña rica en vitamina D, que facilita a asimilación do calcio.

Son ricas en purinas: quienes deben controlar el nivel de ácido úrico han de evitarlas

Un prato ou bocadillo destas sardiñas en aceite é unha excelente merenda para nenos e adolescentes (moito mellor cá bolería, e máis adecuada cós embutidos ou có chocolate) e unha opción perfecta tamén para as mulleres embarazadas. En realidade, é un produto aconsellable para case todo o mundo. Pero ata ás sardiñas se lles pode facer algunha obxección: comparten co resto de peixes azuis (atún, salmón...) algunhas características que convén coñecer. Unha é a súa riqueza en purinas, substancias que se transforman en ácido úrico, polo que os que padecen hiperucemia (exceso de ácido úrico) deben limitar o seu consumo. Conteñen tamén moito colesterol (100 mg/100 g), aínda que a súa capacidade de elevar o colesterol sanguíneo do ser humano é menor cá de embutidos, carnes e lácteos, debido ó seu moderado contido en graxas saturadas.

Só a etiquetaxe mal

  CONSUMER Eroski analizou seis mostras de sardiñas en lata en aceite vexetal (en catro era de soia; nunha de xirasol e noutra de bagazo de oliva), con formatos de 81 a 115 gramos de peso neto e que custaron entre os 8,43 euros/quilo de peso escorrido de Calvo e os 12,5 euros por quilo escorrido de Peña. A análise só puxo de relevo unha irregularidade, compartida por cinco das seis mostras: tan só Palacio de Oriente cumpría a normativa de etiquetaxe. As irregularidades máis importantes foron chamalas "sardiñiñas" (coa intención de cualificar o produto, pois o consumidor prefire as pezas pequenas) cando ese nome non está autorizado, non indicar o peso escorrido e dar incompleta a información nutricional. As demais determinacións efectuadas en laboratorio deron resultados correctos, que reflicten a boa elaboración deste produto pola industria alimentaria: todas as mostras se atopaban en bo estado sanitario, todas usaban aceite vexetal tal e como indican, non houbo problemas de frescura das sardiñas de orixe, a comprobación do peso deu resultados correctos, as latas non presentaban defectos exteriores, estaban perfectamente seladas e non se detectaron residuos procedentes do recubrimento do interior da lata. Ademais, o peixe empregado pertencía en todos os casos á especie que establece a norma, Sardina pilchardus. E todas as latas contaban co sistema 'abre fácil', que permite a apertura sen necesidade de abrelatas. Pola súa banda, a cata revelou que, nesta conserva, a maioría dos consumidores prefiren as sardiñas de pequeno tamaño máis cás grandes. As máis pequenas deste comparativo foron as de Javimar e Cabo de Peñas, arredor dos 9 gramos cada peza.

En composición nutricional e calidade na elaboración practicamente non se anotaron diferenzas, polo que os parámetros clave para a determinación das mellores opcións de compra foron o prezo e os resultados da cata.

A mellor relación calidade-prezo son as sardiñas Calvo, pero, ó seren as de maior tamaño (a lata contiña só tres unidades, e cada unha pesaba 26 gramos), para os que prefiren sardiñas pequenas a mellor opción é Javimar.

O proceso de elaboración

Así que se pescan, as sardiñas lávanse; despois, refrixéranse ou conxélanse no mesmo barco. Cando chegan ás factorías, clasifícanse por tamaño e peso, eviscéranse e descabézanse. Posteriormente, quítanselles as escamas e trabállase o modo de presentación (en filetes ou enteiras). Trala cocción, colócanse nas latas, onde se lles engade sal e aceite. As latas péchanse hermeticamente e introdúcense no autoclave para a súa esterilización (tratamento térmico que destrúe os microorganismos patóxenos e inactiva os encimas responsables da alteración do peixe). Este proceso aumenta a vida útil do peixe e consegue que para a súa conservación non sexa necesaria a refrixeración.

A graxa das sardiñas

  A sardiña é unha especie peláxica (vive nas profundidades do océano) e migratoria. Para efectuar os seus grandes desprazamentos precisa unha reserva de graxa abonda. Nas frescas, a graxa supón de media 8 gramos cada 100 gramos de porción comestible, pero varía en función da época de captura e do momento do seu ciclo biolóxico, ata o punto de que este peixe azul se pode converter en branco no momento do desove. A concentración de graxa das sardiñas en aceite é maior, uns 13 g/100 g, e débese ó aceite de cobertura. As sardiñas son ricas en ácidos graxos insaturados, entre os que destacan os poliinsaturados Omega 3. Numerosos estudos científicos vinculan o consumo habitual de alimentos ricos en graxas poliinsaturadas cun descenso na incidencia de trastornos vasculares. Por iso as sardiñas se consideran alimentos cardiosaudables. Nas sardiñas en aceite vexetal (de xirasol, de millo, de soia, bagazo de oliva) modifícase esta relación, aumentando os ácidos graxos insaturados da serie , que reducen o risco de formación de trombos ou coágulos.

O contido de colesterol (100 mg/100 g) é superior ó de moitos peixes, carnes e embutidos, pero a capacidade dos peixes para aumentar o colesterol sanguíneo é notablemente menor á doutros alimentos de orixe animal, como embutidos, manteiga, queixos curados, touciño, carne. Débese a que os peixes teñen menos ácidos graxos saturados. Hai unha relación directa entre as graxas saturadas dos alimentos e o nivel de colesterol sanguíneo do consumidor, pero o colesterol inxerido na dieta inflúe moito menos no nivel de colesterol sanguíneo.

Nas sardiñas destacan as vitaminas liposolubles (solubles en graxa), particularmente a vitamina D. Das do grupo B sobresaen a B2, B3 e B12. Os minerais máis abundantes son o sodio (0,1 gramos cada 100 gramos de porción comestible nas sardiñas frescas e mais nas sardiñas en conserva, xa que se utiliza o sal como ingrediente) e o calcio. Se as sardiñas en conserva se comen con espiña achegan 300 mg de calcio de fácil asimilación cada 100 gramos, cantidade semellante á dun cuarto de litro de leite. Por iso, están recomendadas para os que non consomen lácteos e outros alimentos ricos en calcio. As sardiñas, e este é o seu único inconveniente, son ricas en purinas, polo que quen padece hiperuricemia (niveis elevados de ácido úrico) ou gota, deben limitar o seu consumo.

Identificouse a especie

A norma establece que só se poden comercializar como conservas de "sardiñas" as elaboradas con peixes da especie Sardina pilchardus, a máis común no Atlántico e no Mediterráneo. Se se empregase calquera outra especie de sardiña (S. melanostictus, S. neopilchardus, S. ocellatus, S. sagax, S. caeruleus), a denominación do produto sería "Sardiñas" xunto co nome científico da especie. As seis mostras denomínanse "Sardiñas en aceite vexetal", polo que a especie ten que ser Sardina pilchardus. CONSUMER Eroski fixo unha extracción de ADN de cada mostra co fin de comparalo coas secuencias-patrón do de Sardina pilchardus. Nas seis a especie era a que impón a norma.

Frescura das sardiñas

Os peixes azuis, entre eles a sardiña, conteñen histidina, aminoácido que se pode transformar en histamina cando se degradan as proteínas e que pode desencadear reaccións alérxicas en persoas sensibles. Esta histamina, cando se atopa en grandes cantidades, relaciónase coa falta de frescura do peixe de orixe. En ningunha mostra se detectou esta substancia tóxica, do que se pode deducir que as sardiñas foron envasadas en correcto estado de frescura.

Xa falando doutra cousa, o interior das latas de conserva recóbrese dunha capa de laca ou verniz para evitar o paso dos metais da lata ós alimentos. Estes recubrimentos poden conter resinas epoxi potencialmente tóxicas (BFDGE e BADGE, entre outras), que poderían migrar ó alimento e ser inxeridas con el. O problema da migración preséntase non só polo tipo de material empregado, senón tamén polo seu tratamento (en particular, a temperatura á que se adhire á lata), polo tipo de alimento e polo modo de esterilización. A utilización de BFDGE non está autorizada e a de BADGE estábao ata o pasado 31 de decembro do 2004 e en cantidades moi limitadas. As análises realizadas demostraron que en ningunha lata había residuos de BFDGE ou de BADGE no líquido de cobertura (aceite vexetal).

Paginación


Outros servizos


Buscar en

Información de Copyright e aviso legal

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto