Saltar o menú de navegación e ir ao contido
Cómpre modificar actitudes e cambiar algunhas pautas externas
Nas parellas que levan convivindo un certo tempo cabe a posibilidade de que a rutina cotiá converta a relación nunha inercia carente de sorpresas. Os días pasan sen que nada novo aconteza. Existe a sensación de que xa está todo dito, o sexo deixou de ser unha novidade, os silencios acaban pesando e crese ter un coñecemento exhaustivo das reaccións do outro. Sen dúbida, o aburrimento ameaza con se converter no terceiro compañeiro de viaxe.
Pero o aburrimento pódese evitar. Como emoción negativa, lévanos a percibir a vida baleira e sen sentido; como actitude persoal, conduce ó bloqueo mental e paraliza a posibilidade de emprender iniciativas para saír dunha situación rutineira. Aínda que hai persoas con tendencia a converter o aburrimento nun estado de ánimo permanente, polo xeral estar aburrido é unha sensación esporádica, relacionada coa apatía e coa pobreza de vida afectiva e social nun determinado momento. En calquera dos casos, o aburrimento anubra as perspectivas de futuro, reduce as relacións persoais e diminúe o interese polo mundo de arredor. Por iso, tórnase fundamental combatelo. Farano con menos empeño as persoas que se estableceron na rutina e nun estilo de vida ritual que, polo menos en aparencia, lles proporciona seguridade e lles evita riscos. Esta actitude individual podería prexudicar, ou beneficiar se así se quere, a esa persoa. Pero cando se vive en parella é moi posible que xere conflitos, persoais e comúns.
O aburrimento é consecuencia da motivación, ou máis ben da súa falta. Se a motivación é interior, o que move a persoa procede do seu propio interior; se é exterior, os estímulos que nos mobilizan proceden das circunstancias que nos arrodean.
Cando existe motivación interior e exterior o resultado final é positivo e as emocións gratificantes están garantidas. É pouco probable que o aburrimento pase de ser algo esporádico. Se hai motivación interior pero o contorno non favorece, o individuo móvese malia as circunstancias e cun certo grao de dificultade, pero o seu esforzo por modificar o ámbito ten moitas posibilidades de que con iso abandone a apatía. Se hai motivación desde fóra pero falta o dinamismo interno, o individuo móvese moi ó seu pesar e o movemento adoita ser de pouca calidade e curta duración. O aburrimento será un condicionante case innato.
Cando non existen nin a interior nin a exterior, a persoa cae na abulia, na apatía e na desmotivación. En definitiva, convive co aburrimento.
Cando ambas as persoas da parella gozan de dinamismo persoal, pódese dicir que, aínda que as circunstancias repetitivas da vida en parella induzan á rutina, existe a posibilidade de que a base de comunicación e diálogo auténtico se traten de introducir variables que fagan a convivencia menos pesada.
Se un dos dous carece de dinamismo interior, convértese nun peso para a parella, que intentará tirar da outra persoa proporcionando iniciativas novas que terán poucas posibilidades de ser aceptadas. Nesa situación poden xurdir a fatiga e o desalento para emprender a busca de novidades.
No caso de que ningún dos dous posúa o entusiasmo suficiente, a vida en parella convértese por consenso tácito nunha coexistencia tolerada que se caracteriza por compartir a satisfacción das necesidades básicas para seguir vivindo dunha maneira aparentemente digna, pero evidentemente tediosa. Acontece moitas veces que, se ben se estableceu tacitamente o acordo de vivir aburridamente xuntos o resto das súas vidas, algún dos dous ou os dous buscan fóra a novidade, os estímulos que lle devolvan as ilusións e as iniciativas. Non ten por que ser un amante. Ás veces é o traballo, outras serán novas amizades non compartidas por ambos, ou a recuperación de vellas afeccións individuais, etc. É como se se experimentase, e corroborase, que a auténtica vida, polo menos a máis estimulante, está fóra da parella.
Moitas veces, cando non se atura máis o tedio, e sen producirse situacións extremas, a parella disólvese.
En primeiro lugar, ten que haber interese por combatelo, por que se suavice a rutina e se restableza o entusiasmo pola convivencia. Os escépticos adoitan ser pouco proclives ós intentos por cambiar, ben porque cando o intentaron non funcionou, ben porque non queren facer cambios na súa persoa coa escusa de que a outra tampouco vai cambiar. Para evitar o aburrimento e asegurar unha mellor calidade da convivencia cómpre:
Cando unha parella se involucra neste tipo de cambios, tanto na actitude persoal coma na modificación das circunstancias e dos hábitos, é imprescindible falar sobre o que se está intentando lograr co fin de valorar o proceso, de coñecer como o vive cada un e de estimar se cómpre rectificar ou introducir outra serie de variables. E igual que se mima o proceso conxunto, cómpre mimar a viraxe individual. Para iso, debe existir o consenso de que cada quen teña unha certa vida propia que procure unha convivencia serena. Que dúas persoas se queiran supón, entre outras moitas cousas, a habilidade para crear espazos suficientes que faciliten que a outra persoa sexa ela mesma, que teña o seu propio espazo non compartido.
En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI