Converterse en avó ou avoa: Ananos en ombreiros de xigantes

  Unha das experiencias que nos somerxe nunha nova etapa da nosa vida é a de convertérmonos en avoas ou avós, un momento vital para o que non sempre estamos preparados e ó que non todo o mundo accede do mesmo xeito. Hai quen experimenta unha especie de sensación de decrepitude e involución, mentres que outras persoas senten co novo status un rexurdimento de ilusións durmidas.

Asumirmos que somos avoas e avós

Trátase de recoñecerse no novo status, e cómpre sermos conscientes de que niso intervirá:

• O xeito de interiorizar e aceptar o novo papel na familia.
• A resolución do conflito interno entre o desexo e o temor por ter xa netos. O desexo de ser avó está relacionado coa oportunidade de gozar cos fillos dos fillos, lembrando, pero non imitando, a propia maternidade ou paternidade. O temor chega da evidencia de que se é máis vello ca antes.
• O estado de saúde, a capacidade de articular movementos, a agudeza visual e auditiva, non é a mesma.
• Como se viviron os ciclos vitais anteriores. Adóitase dicir que un avellenta como viviu. O xeito de ser avó ou avoa dependerá de como se vivira a infancia, de como foi un mesmo fillo e de como foi neto. Lémbrase a relación cos propios avós e imítase ou mellórase. Por suposto, tamén inflúe como se viviu a idade adulta e como se é, e se foi, pai e nai.
• Como se estea vivindo o ciclo vital actual. Ata non hai moito tempo converterse en avó ou avoa marcaba de por si o ingreso na terceira idade ou na vellez. Hoxe, como consecuencia do aumento da esperanza e calidade de vida, e debido ós novos estímulos da sociedade en que vivimos, non equivale a ser vello. Hai avoas e avós que están vivindo en plenitude laboral, social ou familiar, e ter netos non os converteu en "vellos" desadaptados e inservibles.

Como pode axudar a familia a que os avós cumpran o seu papel

• Favorecendo a súa independencia. Os avós queren ter tempo para as súas cousas, por inútiles que lle poidan parecer ó resto da familia. Tamén necesitan o seu espazo. Se están a gusto na súa casa non hai por que forzalos a trasladarse a outra. Unha cousa é invitar con insistencia e cariño, outra moi distinta impoñer o criterio dos fillos.
•  Permitir que exerzan como avós cos netos. Para eles é "a segunda oportunidade" de facer cos netos o que non fixeron cos fillos. É bo facer a vista gorda cando "malcrían" os netos concedéndolles algún capricho razoable e de xeito esporádico.
• É conveniente tratalos como adultos. Ás veces son tratados coma nenos coa escusa de que, como son maiores, se tornan infantís e "chochean". Hai que evitar converterse en educadores dos avós.
• Respectar os seus defectos como eles fixeron antes cos nosos. A convivencia familiar é moito máis doada cando se é flexible coas condutas dos seus membros.
• Ser agradecidos con eles e ensinar os netos a que tamén o sexan. Non debemos esquecer que somos 'ananos subidos a ombreiros de xigantes' e que se somos máis, temos máis ou estamos mellor preparados é, en boa medida, grazas a eles.
• É importante escoitar o que din e respectar a súa maneira de pensar, aínda que non coincida coa da xeración máis nova da familia. Nin é certo que "calquera tempo pasado foi mellor", nin tampouco que todo o actual é absolutamente extraordinario ou infalible.

Ananos subidos a ombreiros de xigantes

Ser avó ou avoa é unha oportunidade única para que xurdan moitas vivencias positivas. Pódense aprender novas maneiras de convivir entre as tres xeracións que xurdiron dentro da propia familia. Pódese aproveitar a ocasión que dan os netos de estar en contacto con outros xeitos de vivir, doutros coñecementos, doutros puntos de vista que enriquecen ós maiores se están abertos ós cambios e ós novos modos de vida. Por iso é tan importante que, mentres nolo permita a trasfega da vida actual, se organicen xuntanzas familiares con calquera escusa para estar xuntos e gozar do pracer de verse, escoitarse e sentirse mutuamente. A mellor homenaxe que se lles pode facer ós avós é ofrecerlles o pracer de sentar á mesa cos fillos e netos. Nese escenario plásmanse os resultados de historias persoais moitas veces cheas de esforzos e dificultades. É realmente satisfactorio poderlles ofrecer ós avós a posibilidade de que comproben que a súa vida pagou a pena.

Relacións deste contido