Como afrontarmos os conflitos?: Obxectivo: unha solución que lles guste ás dúas partes

  O conflito é un feito natural na nosa vida. Hai conflitos entre pais e fillos, parentes políticos, xefes e subalternos, compañeiros de traballo, socios, amigos... Quen non tivo experiencia do que é un conflito? Fálase de persoas conflitivas e de situacións conflitivas, pero o conflito é a esencia mesma da vida. Atopámolo a cada momento. Agora ben, convértese nun problema cando se torna en norma ou hábito, cando caracteriza o conxunto do comportamento. Se o conflito ocupa unha parte tan importante da nosa vida, a habilidade que teñamos para xestionalo reviste unha grande importancia para o noso equilibrio persoal e mesmo para a nosa calidade de vida.

A palabra conflito na súa orixe significa choque

  Ata nas relacións máis amigables e pracenteiras xorden ocasionalmente os choques. Hai un conflito interpersoal cando alguén atopa no comportamento dos demais un obstáculo que se interpón para o logro dos propios obxectivos. Na medida en que as persoas temos historias persoais diferentes e, xa que logo, desexos, opinións e necesidades diferentes é normal que haxa comportamentos diferentes e, polo tanto, choques, debates e colisión de intereses. Nesas situacións facemos valer as nosas necesidades e intereses do mesmo xeito que as outras persoas fan valer os seus. A forza deses intereses é a que determina a intensidade do conflito e que a posición sexa conciliable ou non.

Como xorden os conflitos entre persoas?

• Pola subxectividade da percepción. As persoas captamos as situacións dunha maneira moi diferente. Por moito que pretendamos ser obxectivos, a distorsión é dificilmente evitable.
• Por unha información incompleta. Hai xuízos e opinións que se emiten coñecendo só unha parte dos feitos.
• Por fallos na comunicación interpersoal. Porque o emisor non emite en condicións, porque o código (palabras, xestos...) non é o adecuado ou porque o receptor non sabe, non pode ou non quere descifrar a mensaxe. E, ademais, case sempre as palabras son insuficientes para transmitir os pensamentos.
• Por diferenzas de carácteres.
• Pola pretensión das persoas de igualar os demais cun mesmo. Trátase desa dificultade que se ten a miúdo de aceptar as persoas como son, sen xulgalas, dificultade simplemente para "deixalos ser".

Thomas Gordon, nunha obra titulada "A ducia porca" expón algunhas das actitudes que provocan conflitos:

•  Ordenar, dirixir, mandar, impor. Isto produce nas outras persoas medo, resistencia, rebeldía ou actitudes defensivas. A miúdo os individuos séntense rexeitados se as súas necesidades persoas son ignoradas e séntense humillados se esas condutas se dan diante dos demais.
• Amoestar, ameazar. Poden lograr que o outro obedeza pero será só por temor.
• Moralizar, sermonar, crear obriga. A súa intención é que o outro se sinta culpable, obrigado e atado. As persoas senten a presión de tales mensaxes e a miúdo resístense e desaténdense.
• Aconsellar, dar solucións. Non é verdade que a xente sempre quere un consello. O consello, a advertencia, implican "superioridade", e poden provocar que o outro se sinta inadecuado ou inferior. O consello pode facer do outro un ser dependente, non promove o seu propio pensamento creativo.
• Persuadir con lóxica, argüír, sentar cátedra. A persuasión frecuentemente fai que o outro defenda a súa propia posición con maior forza. O feito de ter a lóxica do noso lado non sempre trae consigo unha maior obediencia ou un asentimento dos demais.
• Xulgar, criticar, censurar. Máis ca ningunha outra mensaxe, esta fai que a persoa se sinta incómoda, incompetente ou parva.
• Ridiculizar, avergonzar. Estas mensaxes teñen un efecto devastador porque destrúen a imaxe que o outro ten de si mesmo.
• Interpretar, analizar, diagnosticar. Dicirlle ó outro que é o que realmente está sentindo, cales son os seus verdadeiros motivos ou por que está actuando de tal maneira, pode ser moi ameazador. Facer o papel de psicanalista cos demais é perigoso e frustrante para eles. As interpretacións frean a comunicación porque desaniman o outro a expresar máis de si mesmo.
• Preguntar, interrogar, sondar. A resposta das persoas á sondaxe ou interrogatorio é a miúdo sentirse no banco dos acusados. Moitas persoas senten que o interrogador é un entremetido. As preguntas restrinxen de xeito drástico a cantidade de información que poderían dar os demais se soamente se lles animase a falar de xeito espontáneo.
• Distraer, desviar, facer bromas. En xeral somos moi serios cando falamos de algo persoal. Cando nos responden brincando isto pódenos facer sentir feridos ou rexeitados. E a consecuencia é o silencio e o bloqueo.

Que repercusións ten o conflito?

O conflito pode xerar tanto consecuencias negativas coma positivas.

• Cando o conflito se enquista e é duradeiro almacénase presión que pode ser fonte de violencia.
• Na medida en que orixina frustración produce hostilidade e resentimento contra o outro.
• Pode chegar a ser causa de aumento da ansiedade e de múltiples síntomas psicosomáticos, como dores de cabeza, insomnio, etc.
• O conflito estimula defensas individuais e por iso aumenta a capacidade dos individuos para afrontar situacións.
• Axuda a que se consolide o realismo nas persoas na medida en que ó longo da vida se vai percibindo que a realidade é teimuda e os choques van colocando a cada un no seu lugar, de maneira que se acaban establecendo os propios límites e o respecto ós dereitos alleos.
• Cando os conflitos son dun grupo contra outro, os grupos cohesiónanse internamente.

Relacións deste contido