A casa rural non era como se publicitaba no folleto

En setembro do 2000 un matrimonio con nenos pequenos alugou unha casa rural en Asturias. O folleto indicaba que a casa dispuña de tódalas comodidades, incluíndo calefacción. Aboaron 600 euros pola estancia, pero a casa non reunía os requisitos mínimos de hixiene e comodidade. Por iso, non chegaron a ocupala e alugaron ese mesmo día outro apartamento rural. Entre outras deficiencias, a casa, de dous andares, non contaba con comunicación interior entre estes, o que obrigaba a saír ó exterior para acceder ós dormitorios. Os consumidores demandaron ó arrendador e reclamaron a resolución do contrato, maila devolución do prezo aboado. O caso chegou á Audiencia de Oviedo, que o 4 de marzo do 2002 confirmou a sentencia de primeira instancia. Segundo a Audiencia, a publicidade é vinculante e o consumidor pode esixi-lo cumprimento do ofertado. Así, na publicidade da casa rural non se facía consta-la ausencia de comunicación interior entre os andares, o que xeraba incomodidade. Ademais, a casa non reunía as condicións mínimas de hixiene para ser ocupada e servir ó fin de lecer.

Relacións deste contido