Saltar o menú de navegación e ir ao contido

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Boletines
    •  | Baixa  | Máis opcións |
  • Portadas anteriores

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Edición impresa > Actualidade e lecer > Tema de portada

Λ

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, xa que logo, unha vixencia limitada.

Todo sobre o IBI. Comparámolo en 14 cidades.: Nalgunhas cidades, o imposto de vivenda case triplica ao doutras

O de vivenda é un imposto máis e cada cidade ofrece un despregamento de servicios e unha calidade de vida distintos, pero interesa comparar a cánto ascende o IBI na nosa cidade e nas demais.

  O coche e a vivenda, amais do cuantioso desembolso que supoñen, comparten outra peculiar similitude: xeran anualmente unha factura suplementaria moi gravosa para a economía das familias. Se no vehículo se trata do seguro, o seu equivalente no piso é o IBI ou imposto de vivenda. E se nun turismo de tamaño medio un seguro (a terceiros e con bonificacións) supón non menos de 80.000 pesetas ó ano, o IBI pode representar no noso país para unha familia de clase media (piso de 100 metros cadrados) entre 25.000 e 65.000 pesetas. Pero, a diferencia do que acontece co seguro do coche (o usuario pode cambiar de compañía, sumar bonificacións por ausencia de sinistros, elixir entre varios formatos da póliza) ante o IBI a capacidade de manobra que lle queda ó cidadán é practicamente nula.

CONSUMER comparou a cánto ascende o imposto de vivenda que paga este ano 2001 unha familia de clase media alta, outra de clase media e unha de clase baixa que residen nun piso característico (superficie, calidade de construcción, zona da cidade...) do seu nivel social en 14 cidades de todo o país. A primeira conclusión é que o que desembolsan os cidadáns difire moito segundo a cidade na que teñan a súa vivenda. En xeral, o imposto de vivenda máis caro págase (en orde decrecente) en Barcelona, Santander, San Sebastián e Málaga, mentres que os que soportan o IBI menos gravoso son os que posúen unha vivenda en Burgos, Logroño, Vitoria, Castellón e Murcia. E, de menos a máis oneroso, pódese dicir que Pamplona, Madrid, Valencia, Alacante e Bilbao cobran un IBI intermedio.

A cota por metro cadrado nun piso atribuíble a unha familia de clase media-alta é de 863 pesetas en Barcelona e de 822 pesetas en San Sebastián, mentres que en Madrid, Burgos, Murcia e Logroño non alcanza sequera as 400 pesetas. Nas vivendas de clase media e baixa acontece o mesmo fenómeno de disparidade entre cidades. Unha familia de clase baixa paga un IBI aproximado de menos de 175 pesetas por metro cadrado en Vitoria, Burgos, Bilbao, Pamplona e Logroño, mentres que en Barcelona, San Sebastián, Málaga e Santander supera as 325 pesetas.

Se se trasladan estas cotas a importes finais do IBI, en Barcelona un piso (superficie: 155 metros cadrados) paradigmático (pola zona na que se sitúa a súa calidade de construcción...) dunha familia de clase media-alta supón aproximadamente este ano un IBI de case 134.000 pesetas, mentres que en Madrid, Murcia, Logroño e Burgos representa menos de 56.000 pesetas. Son tamén onerosas San Sebastián, Málaga e Santander: cobrarían máis de 100.000 pesetas por este piso. Bilbao, Alacante e Valencia (entre 95.000 e 85.000 pesetas neste suposto) son máis caras ca baratas para as familias acomodadas e Castellón, Pamplona e Vitoria (entre 77.000 e 68.000 pesetas) articulan unha política fiscal de vivenda non moi gravosa para estes fogares.

Nos pisos típicos de familias de clase media (100 metros cadrados), volven destacar como moi caras Barcelona (un IBI de 65.000 pesetas) e Santander (56.000 pesetas); e xa menos, Málaga (44.600 pesetas). No outro extremo, aparecen novamente Logroño, Burgos, Pamplona e Vitoria, que recadarían menos de 30.000 pesetas por esa vivenda. Pode considerarse que este IBI en San Sebastián, Bilbao, Madrid e Alacante é tamén oneroso (entre 40.000 e 34.000 pesetas) e que Castellón, Murcia e Valencia están nun termo medio.

Para rematar, as familias de clase baixa pagan polo seu piso (o suposto é unha vivenda de 83 metros cadrados) máis de 28.000 pesetas en Barcelona, San Sebastián e Santander, mentres que en Vitoria efectúan un desembolso dunhas 8.500 pesetas ó ano e en Castellón, Burgos, Logroño, Bilbao e Pamplona non alcanza as 15.000 pesetas.

Máis conclusións

En tódolos concellos a cota por metro cadrado encarece segundo aumentan o tamaño e a calidade da vivenda e segundo mellora a zona urbana. E en xeral, os concellos desenvolven unha única liña de política fiscal en vivenda. Os que cobran moito fánllelo a tódolos tipos de piso, é dicir, a tódalas clases sociais, e ó revés.

A cota que finalmente paga o cidadán en concepto de IBI depende de dúas variables, o valor catastral (valor do solo máis valor de construcción: pretende achegarse á metade do valor de mercado do piso) e o tipo ou coeficiente impositivo. Para chegar á cota que o propietario debe pagar multiplícase o valor catastral polo tipo impositivo. Desde 1990, o valor catastral medio das vivendas en España aumentou un 78%, máis do dobre cá inflación (38%). O que pasa é que nalgunhas cidades o valor catastral das vivendas (de todas ou de parte delas) é excesivamente baixo ó non estar suficientemente revisado, mentres que noutras está menos afastado do valor de mercado. Esta continxencia afróntana os concellos aplicando tipos impositivos (a Lei Reguladora de Facendas Locais, de 1998, establece un máximo e un mínimo), que neste informe de CONSUMER van desde o 0,25% de Pamplona ata o 0,89% de Barcelona. Pero maticemos: na capital catalana, a cidade que máis recada por IBI, o valor catastral por metro cadrado nunha vivenda típica de clase media anda arredor das 73.000 pesetas, mentres que en Pamplona (que non destaca na carestía do IBI) roza as 110.000 pesetas. En resumo, para sabermos se a política fiscal dun concello en materia de vivenda é máis ou menos gravosa, o usuario debe fixarse tanto no valor catastral da súa vivenda coma no tipo de gravame que se aplica.

Cómo se fixo: datos aproximados pero fiables

Tras un amplo estudio bibliográfico e de lexislación tributaria, e despois de sucesivas entrevistas con expertos en Facenda, catastros e IBI, os técnicos de CONSUMER dirixíronse ós Catastros dos Concellos das 14 cidades e á Dirección Xeral de Catastro (Ministerio de Facenda) solicitando datos catastrais de tres vivendas que, no seu criterio como coñecedores das vivendas da súa cidade e en base a uns parámetros establecidos por CONSUMER, se axustasen ás categorías dunha familia de nivel económico acomodado, medio e baixo. Polo tanto, tódolos datos proveñen de técnicos ou responsables (CONSUMER púxose en contacto cos máximos representantes) dos catastros de cada cidade. Son, á hora de extrapolalos a un suposto xeral de cada tipo de vivenda, datos inevitablemente aproximados pero que proporcionan unha información fiable sobre a política fiscal en materia de vivenda das 14 cidades comparadas.

Paginación


Outros servizos


Buscar en

Información de Copyright e aviso legal

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

En EROSKI CONSUMER tomámosnos moi en serio a privacidad dos teus datos, aviso legal. © Fundación EROSKI

Fundación EROSKI

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto