O hospital non lles comunicou ós familiares o falecemento dun paciente

Segundo acredita a sentencia do Tribunal Supremo do 19 de outubro do 2000, un paciente ingresou no Hospital Xeral de Valencia, de onde foi evacuado ó Hospital Arnaldo de Vilanova por sufrir unha hemorraxia dixestiva e estar en estado de coma. Ó día seguinte faleceu e pasou a ser colocado na sala mortuoria, lugar no que o atopou oito días despois unha traballadora do hospital. Isto motivou que o hospital recorrese á policía co obxecto de localizar á familia do falecido. Como consecuencia das xestións policiais, os parentes acudiron ó hospital para identificaren o cadáver e impúxoselle-lo pagamento dos gastos de embalsamamento, que ascendían a 95.000 pesetas, ó ser precisa esta medida para proceder á inhumación e saca-lo cadáver da cámara frigorífica. Un fillo do falecido demandou por danos morais ó Servicio Valenciano de Saúde, e este foi condenado en Primeira Instancia a indemnizar con medio millón de pesetas á familia do falecido. Sen embargo, este Servicio de Saúde recorreu a sentencia asegurando que o fillo se desentendera do seu pai, polo que mal podía agora reclamar danos morais. O Supremo contestou que aínda que en certas ocasións se cree distanciamento entre os membros da familia, nos momentos transcendentais xeralmente xorde o vínculo sentimental e que, neste caso, resultaría mesmo ofensivo para a familia sinalar que a morte do seu pai non lles ocasionou dor ningunha.

Para confirma-la sentencia de Primeira Instancia, o Supremo atende á neglixencia dos servicios hospitalarios, considerando que o hospital concorreu nun "lamentable esquecemento" do cadáver e se limitou a depositalo na cámara, despreocupándose por completo do mesmo, o que acredita, para o alto Tribunal, descontrol sanitario-burocrático, censurable desatención e carencia de elementais sentimentos de respecto cara a unha persoa falecida.

Relacións deste contido