Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Buscador

Boletíns

| Baixa | Máis opcións |

Canles de EROSKI CONSUMER


Seccións dentro desta canle: Bebé


Seccións dentro desta canle: Economía


Seccións dentro desta canle: Mascotas


Seccións dentro desta canle: Medio Natural


Seccións dentro desta canle: Solidariedade

Contidos de EROSKI

Pegada de Carbono

Participa e infórmache, calcula a túa pegada de CO2, comparte os teus trucos para reducir as túas emisións? Entramos en acción para manter o quecemento global por baixo dos 2ºC.

Ver campaña

Cambiar idioma

Outras utilidades

  • enviar a outra persoa

Os datos, informacións, interpretacións e cualificacións que aparecen nesta información corresponden exclusivamente ao momento en que se realizaron e teñen, xa que logo, unha vixencia limitada.

Animais de compañía: cómo nos comportamos con eles: Os animais esixen coidados e atencións que non sempre lles damos

Os animais domésticos proporcionan compañía, devolven sobradamente o afecto que reciben, introducen en nenos e mozos os necesarios conceptos de rutina e responsabilidade

Cómo son alimentadas as mascotas

A maioría dos propietarios de gatos (84%) danlles pensos preparados, a mellor maneira de alimentalos, xa que conteñen todo o que nutritivamente necesitan e afórranlles os moi diversos problemas que lles causa a inxestión de sobras da nosa comida. Estes pensos son menos utilizados nas localidades pequenas, aínda que tamén están moi estendidos nelas (61%), se ben é onde máis sobras de comida se dan ós gatos. O mesmo ocorre cos cans: un 83% dos enquisados di que alimenta o seu can con pensos, consumo que está moi implantado en cidades e en pequenas localidades (algo menos). Agora ben, os donos de cans que habitan en grandes cidades facilítanlles sobras de comida en só un 27% dos casos, mentres que nas pequenas localidades esta proporción alcanza o 64%.

Outra conclusión é que o can é o animal máis caro de manter: de media, máis de cinco mil pesetas ó mes. Séguelle o gato, que sae a unhas 3.300 pesetas. E a tartaruga é a máis barata: 615 pesetas ó mes. Por outro lado, este pasado verán amigos e familiares foron o recurso máis común para os que viaxaron e non levaron o seu animal de compañía. A outra alternativa máis habitual foi deixa-lo can (20% dos casos) ou o gato (36%) só na casa. O recurso a centros especializados que acollen e atenden a animais de compañía (cun custo aproximado de 1.000 pesetas o día) é aínda moi minoritario: 4% en cans e 1% en gatos.

Ben aceptados na casa

  A metade dos entrevistados por CONSUMER asegura, por outra parte, que no espacio onde reside non contan con suficientes espacios verdes para o paseo e esparexemento dos seus cans. E só unha cuarta parte afirman que o seu animal de compañía lles xera problemas no seu fogar. Os máis comúns son estragos no mobiliario, sucidade e diminución da liberdade persoal. Outro dato interesante: a muller encárgase de atender a diario a mascota familiar en dobre proporción que o home.

Esta enquisa, por último, detectou algúns hábitos incorrectos entre propietarios de mascotas. Vexamos algúns: un 25% dos que teñen aves instala a gaiola na cociña, o lugar menos adecuado. A metade dos que posúen un hámster ou unha cobaia non lle facilita unhas pedras para que poida roer e evitar así o crecemento desproporcionado dos seus dentes. E un 32% dos que teñen peixes recoñece que nalgunha ocasión estes padeceron fungos, o que indica falta de hixiene no acuario.

Control municipal sobre os cans, insuficiente

O número de cans sen rexistrar no concello da localidade onde residen os seus donos (o 46% dos enquisados) supera ó dos que están censados (o 41%), o que indica que as autoridades municipais non controlan a un bo número de cans, nin, por suposto, conta con información sobre as razas á que pertencen. E iso ocorre a pesar de que practicamente ningún dos propietarios de cans enquisados discuta a necesidade e a obrigatoriedade legal de rexistra-los cans, e de que un 2% deles recoñece que o seu can está cualificado de perigoso. Por outro lado, só un 31% asegura que o seu can porta un microchip electrónico coa súa identificación. O uso deste sistema está máis xeneralizado nas grandes cidades (53%) ca nas localidades pequenas (9%). A obrigatoriedade deste microchip varía segundo comunidades autónomas, pero a súa utilización garante o rexistro do animal no concello correspondente. O veterinario que coloca o microchip electrónico ó can transmite as súas características ó concello. O prezo medio deste microchip é de 4.562 pesetas.

Ós municipios correspóndelle-la elaboración dun censo municipal de cans, coa finalidade de controlar e localizar cada animal. Porque son os concellos os que se encargan de retirar da circulación os animais extraviados ou abandonados para que non representen un perigo para outros animais nin para os veciños. A autoridade municipal poderá confiscalos cando existan indicios de maltrato ou tortura, e ordena-lo seu illamento se se lles diagnostica algunha enfermidade transmisible ó home. Tamén ten a potestade de emitir unhas taxas pola tenencia e goce de mascotas co fin de obter recursos para sufraga-los servicios municipais destinados ós animais domésticos.

Paginación



Recursos desta páxina



Validaciones desta páxina

  • : Conformidad co Nivel Triplo-A, das Directrices de Accesibilidad para o Contido Web 1.0 do W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación do W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que os nosos titulares RSS teñen un formato correcto