Nabigatze-menua pasa eta edukietara joan

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Buletinak
    •  | Utzi  | Aukerak |
  • Aurreko portadak

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Bilatzailea

logotipo de fundación

EROSKI CONSUMEReko kanalak


Kokapen honetan zaude: Hasiera > Paperezko bertsioa > Elikadura

Λ

Erosketa gida: biskoteak: Biskoteak, ogi mokadu kurruskatsuak

Gari irina, azukreak, gatza, legamia, landare gantzak eta gehigarriak izaten dituzte, eta maiz erabiltzen dira dieta egiteko garaian, oso erraz kontrolatzen baita zenbat jaten den

 

Gure inguruan zaila da otordu bat irudikatzea osagairik ohikoenetako bat gabe: ogia. Jende askok estimu handitan du elikagai hori (badira gutxiesten dutenak ere), eta etxe gutxitan falta izaten da. Izan gosaritan, bazkaritan, askaritan edo afal garaian, elikagaiek ez dute zapore bera ogi xerra batek laguntzen ez baditu.

Era batekoa edo bestekoa izan (egin berria, txigortua edo bezperakoa), jendeak atsegin handiz jaten du eta haren falta sumatzen du hain ohikoa ez den beste leku batzuetara doanean.

Biskotea ere ogi mota bat da, gure gizartean oso sustraitua dagoena, nahiz eta egungoak ez duen antz handirik jatorrizkoarekin (Italiako biscottia edo carquiñolia, zeina oso ohikoa baita Katalunian).

Gaur egun biskote gisa ezagutzen duguna ogi industriala da, labean birritan egina, lehorra, eta honako osagai hauek dituena gehienean: irin finduak, ura, azukrea, landare gantzak, esne gaingabetua, legamiak eta gatza. Ogi berezia da eta halaxe zehazten du egungo legediak ere, betiko ogia egiteko baino osagai gehiago erabiltzen baitira biskoteak egiteko. Formatua ere berezia du eta iraupen luzeagoa: hiru egunetik gorakoa izaten du kontsumo tartea behin ontzia ireki ondoren.

Funtsean, honela definitzen dira biskoteak: molde estalkidunetan egosten den ogia, xerratan moztu, txigortu eta ontziratzen dena (ez dira nahasi behar ogi txigortuarekin edo beroak lehortutako ogiarekin).

Biskoteak leku askotan jaten dira, ez gure herrialdean bakarrik. Erresuma Batuan, adibidez, onarpen handia dute; rusk esaten diete han, eta ohikoa izaten da haurtxoei ematea lehenbiziko hortzak ateratzen ari zaizkienean. Herbehereetan beschuit esaten diete; arinak izaten dira, biribilak eta hauskorrak. Suediako skorpor direlakoak ere ezagunak dira; hango ohitura izaten da usain belarrekin, fruitu lehorrekin edo espeziaren batekin onduta jatea, adibidez anisarekin edo kardamomoarekin.

Jatorria

Espainiako Estatuan, Recondo familiari esker ditugu biskoteak gure etxeetan, haiek inportatu baitzuten ideia Frantziatik orain dela hamarkada dezente. Ogitxo horien ekoizpenari eta salmentari esker, negozioaren buru-buruan dabil Gipuzkoako enpresa hori azken hiru hamarkadetan. Konpainiaren jatorria 1870. urtean jarri behar da; urte hartan, Ignacio Recondok, negozio gizon ekintzailea bera, okindegi bat ireki zuen Irungo alde zaharrean.

Egungo begiekin ikusita, esan liteke ongi asmatu zuela: Espainian ia 60 etxek egiten dituzte biskoteak, hainbat eratakoak egin ere: gatzarekin edo gabe, azukre gabe, mahaspasekin...

Nola egiten dira biskoteak?

 

Biskoteak oso erraz egiten dira. Dena den, ohiko ogiak baino osagai gehiago dituenez, kalitate kontrol gehiago behar izaten ditu lehengaientzat, eta, ondoren, bi aldiz txigortzen dute. Honako pauso hauek egin behar dira biskote bat ongi egiteko:

  1. Lehengai guztiak jaso eta kalitate kontrola egin. Fase horretan, laborategiak egiten du lana.
  2. Orea egiteko zikloarekin hasten da. Pisatu egiten dira irina, ura, koipekia, azukrea, legamia eta gatza. Osagaiak ontzira edo azpilera bota, eta oratu egiten da minutu batzuetan. Behin denbora hori igarota, kontrolatu egiten da tenperatura eta orearen testura.
  3. Ongi oratuta dagoenean, pisatu eta zati txikietan mozten da orea, eta ondoren bolak egiten dira. Hori eginda, egonean uzten da orea minutu batzuetan.
  4. Egonean eduki diren ore bolak luzatu egiten dira eta ogi obalatu luzekarak lortzen dira, eta molde luzekara batzuetan jartzen dira gero modu automatikoan.
  5. Fase horretan, hartzitzeko kamerara eramaten dira moldeak, giro hezean eta tenperatura handian egon daitezen. Orea harrotu egiten da.
  6. Ogiak egosi eta gorritu egiten dira ordu erdiz gutxienez.
  7. Moldetik atera egiten da ogi egosia.
  8. Moldetik atera ondoren, garraiatzeko zintan jarrita, kamera batean sartzen dira, eta han egonean uzten dira hamar orduz giroko tenperaturan. Gutxi gorabehera, 20 gradutan. Ogia gogortzea izaten da egonean uztearen helburua, azala kurruskatsua geldi dadin eta, horri esker, xerrak ongi moztu daitezen.
  9. Moztea. Ogi bakoitzetik nahi adina xerra ateratzen dira.
  10. Lortzen diren xerrak (horiexek dira biskoteak) garraiatzeko zinta batean jartzen dira, eta labera iristen dira, berriz txigortzeko. Han hezetasun guztia kentzen diete. Txigortu eta gorritu egiten dira biskoteen bi aldeak.
  11. Biskoteak multzo txikietan pilatu eta plastikoz biltzen dira. Eta horiek kartoizko kaxetan sartzen dituzte, saltokietara eraman ditzaten.

Orrialde-zenbaketa



Ekintza honek Bizkaiko Foru Aldundiaren Kultura Sailaren laguntza jaso du

Beste zerbitzu batzuk


Bilatu

Copyright-i buruzko informazioa eta lege-oharra

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

 EROSKI CONSUMERen oso serio hartzen dugu zure datuen pribatutasuna, lege oharra. © EROSKI Fundazioa

EROSKI Fundazioa

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto