Nabigatze-menua pasa eta edukietara joan

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Buletinak
    •  | Utzi  | Aukerak |
  • Aurreko portadak

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Bilatzailea

logotipo de fundación

EROSKI CONSUMEReko kanalak


Kokapen honetan zaude: Hasiera > Paperezko bertsioa > Elikadura

Λ

Erosketa gida: katiluan hartzeko txokolateak: Katiluan hartzeko txokolateak, ontzia bete tradizio

Helduek hilean 81 gramo txokolate hartzen dute batez beste, eta kezkatzeko moduko kantitatea ez den arren, osasun arloko adituek oroitarazten dute noizbehinka baino ez dela hartu behar, azukre ugariko elikagai guztiak bezala

 

"Txokolate hotza, errekara". Halaxe dio esaera zaharrak, txokolatea bero zerbitzatzekoa dela alegia. Baina ez gehiegi ere, txokolateak "gutxi egosia eta gutxi mugitua" behar duelako. Bi esaera horiek argi erakusten dute txokolateak zer-nolako garrantzia duen gure inguruko folklorean.

Produktu gustagarri hori XVI. mendearen hasieran iritsi zen Europara. Mitoz inguratuta egin zuen, gainera: aspaldiko jainko-jainkosen dietako osagaia omen zen edo ahalmen terapeutiko, suspertzaile eta lasaigarriak omen zituen. Noiz iritsi zen Espainiara? Ez dago argi, baina badirudi Aragoiko zistertar fraideak izan zirela dastatu zuten lehen espainiarrak. Gauza jakina da XVII. mende hasiera arte ez zela findu txokolatea egiteko modua eta jakina da, halaber, XX. mende hasiera arte herritarrek edari gisa hartzen zutela. Orain, aldiz, txokolatea entzun eta produktu solidoa etortzen zaigu burura, giroko tenperaturan hartzen dena.

Herritarrek txokolate on bat egiten ikasten duten unetik aurrera, txokolatadak edo txokolate-janak antolatzen hasten dira, hau da, txokolatea taldean hartzeko ohitura zabaltzen da, hainbat koadrok eta grabatuk islatzen duten bezala.

XVII. mendea bukatu baino lehen, txokolate beroak utzi egingo zion aristrokrazioaren gutizia izateari eta etxe guztietan hasiko ziren hartzen. Txokolatearen unerik gorena, hala ere, XVIII. mendean izan zen: leku guztietara hedatu zen, eta Madrilen, adibidez, ohikoa zen txokolatea buztinezko kikara txikietan saltzen zuten hainbat postu ikustea kaleetan barrena.

Hurrengo mendean, txokolatea zen Europako jende askoren ohiko gosaria, eta zer esanik ez Espainian. Merkea zen, kaloria ugari ematen zuen eta, batez ere, oso zapore berezia zuen, gozoa eta mikatza aldi berean; horrek ekarri zuen txokolatearen arrakasta eta, bide batez, baita txurro dendena ere. Hor dago, esaterako, "Can Culleretes" izenekoa Bartzelonan, 1786an sortua, edo are zaharragoa den beste bat, "Can Joan de S'Aigo", Palma de Mallorcan sortua, 1700. urtean. Madrilen ere izan dira aski famatuak, "Doña Mariquita" esaterako (egun desagertua dago).

Katiluko txokolatea laguntzeko, leku guztietan ez zuten elementu bera erabiltzen. Bartzelonan, adibidez, papereko bizkotxoekin eta sequilloekin zerbitzatzen zuten, Valentzian porrekin eta kruxpetekin eta Madrilen txurroekin (hain zuzen, txokolategi askori "txurro denda" esaten zaie egun). Txokolategi horiek guztiek bazuten, hala ere, gauza bat elkarrekin: txokolatearen testura lodi-lodia izaten zen, Europako gainerako herrialdeetan baino askoz gehiago.

Katilutik hartzeko txokolatea gure dietan lekua galtzen hasi zen txokolate solidoa agertu ahala (tabletak eta bonboiak), 1870. urte inguruan. Txokolate mota hori egiteko, aurrerapen teknologiko handiak behar izan ziren, eta horiekin batean egin ziren ospetsu txokolatearen industriako izen batzuk: Suchard, Lindt eta Nestlé, esaterako. Espainian ere garaitsu horretan sortu ziren txokolate enpresa entzutetsu batzuk: Nutrexpa, Elgorriaga, Valor eta Lacasa, adibidez. XX. mende hasieran, txokolate ontzen arrakasta erabatekoa zen, eta askaritarako ez zen beste aukera hoberik izaten: txokolatea eta ogia.

Gerra Zibilak murriztu egin zuen txokolatearen kontsumoa, ez baitzen hornidurarik iristen, eta ordezko jakiak sortu ziren, algarrobo txokolatea esaterako. Katiluan hartzeko txokolateari beste "aurkari" bat ere sortu zitzaion ustekabean: kafetegiak. Txokolatea lagunartean edo familian hartzeko ekintza soziala indarra galduz joango da, eta kafea hartzeko ohituta hedatuko da. Kontsumitzaileek gero eta gehiago joko dute kafetegietara, txokolategien kaltetan (horiek oraindik ere estimu handia izaten jarraituko dute neguan).

Nolanahi dela, gaur-gaurkoz, kafetegietarako txokolatea ekoizten duten herrialdeen artean garrantzitsuenetakoa da Espainia, eta kontsumoa gero eta gehiago ari da handitzen.

Motak

Katiluan hartzen den betiko txokolateari "espainiar erako txokolatea" esaten zaio. Harrigarria dirudien arren, urarekin egiten da, eta ez esnearekin.

Lau katilu egiteko, litro bat ur berotzen da eta, beroa dagoenean, 250 gramo txokolate eransten zaizkio, eta egosten utzi. Disolbatzen denean, berriz berotzen da, irakiten duen arte. Irakiten hasten denean, sutatik atera egiten da kazola eta burbuilak egiteari utzi arte itxaroten da. Une horretantxe, kazola berriz jartzen da sutan, eta irakiten hasi arte itxaroten da. Prozesu hori hiru aldiz egin behar da (zurezko koilara batekin eragiteari utzi gabe). Txokolatea lodi-lodia ateratzea da helburua.

Ura beharrean esnea erabiltzen bada, orduan "frantziar erako txokolatea" esaten zaio, eta txokolate katiluari esne-gain harrotua eransten bazaio (erdia txokolatea eta erdia esne-gaina", "suitzar erako txokolatea" izango da.

Nolanahi ere, honako hiru hauek dira katiluan hartzeko txokolatea prestatzeko produkturik ohikoenak merkatuan:

  1. Kakao hauts azukredunarekin egiten dena.
  2. Txokolate tabletekin egiten dena.
  3. Hartzeko prest dagoena (berotu besterik ez da egin behar).

Orrialde-zenbaketa



Ekintza honek Bizkaiko Foru Aldundiaren Kultura Sailaren laguntza jaso du

Beste zerbitzu batzuk


Bilatu

Copyright-i buruzko informazioa eta lege-oharra

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

 EROSKI CONSUMERen oso serio hartzen dugu zure datuen pribatutasuna, lege oharra. © EROSKI Fundazioa

EROSKI Fundazioa

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto