Nabigatze-menua pasa eta edukietara joan

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Buletinak
    •  | Utzi  | Aukerak |
  • Aurreko portadak

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Bilatzailea

logotipo de fundación

EROSKI CONSUMEReko kanalak


Kokapen honetan zaude: Hasiera > Paperezko bertsioa > Gaurkotasuna eta aisia > Produktuen azterketak

Λ

Informazio honetan agertzen diren datuak, informazioak, interpretazioak eta kalifikazioak burutu ziren momentuari soilik dagozkio eta, beraz, iraupen mugatua dute.

Gazpatxoa brikean eta flaskoan, pasteurizatua eta esterilizatua: Fresko eta osasuntsua, kaloria gutxikoa eta ongi landua

Irregulartasun bakarrak: lagin baten esterilizazio urria eta lauren okerreko etiketatua

  Erraz prestatzeko modukoa, beste gauza gutxi bezain osasuntsua, dieta mediterraneoaren ordezkari arketipikoa, Andaluzian du jatorria baina Espainia osoan kontsumitzen da: etxeko errezetarik tradizionalenetako bat da gazpatxoa eta orain, presa eta erosotasunak nagusitu diren garai honetan, elikagaien industriak abilezia handiz atera du merkatura, etxean eginikoak baino gehiago iraun dezan ontziraturik, prezioan torlojoak gehiegi estutu gabe: dendak bizpahiru eurotan du litroa salgai.

Ontziratutako gazpatxoa 1999an merkaturatu zen estreinakoz eta kontsumitzaileak, egun, hainbat motatakoak ditu, aukeran. Ohikoena fresko hartzea da eta, horrenbestez, naturala izan, ontziratua izan, normalean hozkailuan gordetzen da kontsumitu arte edo, bestela, freskoago hartzeko, izotz kubotxoak eransten zaizkio. Gazpatxoaren bereizgarrietako bat, mahaian agertzen duen balio-aniztasuna da: bere zaporea freskagarri huts gisa dasta daiteke, entremes gisa, zopa hotz trinko modura edo jaki bezala ere har daiteke Espainian. Osagai nagusia tomatea izaki, gainerakoak hauek dira, gutxi gorabehera: pepinoa, piper berdea, tipula, olioa, ozpina, ogi mamia, gatza, baratxuria eta, errezeta batzuetan bakarrik, limoi zukua. Osagaien konbinazioak herrialde, urte sasoi, egile eta etxeko zaletasunen arabera aldatu egiten dira. Horregatik hamaika modutako gazpatxoak dabiltza Espainia hegoaldean: Extremadurakoa, Murtziakoa, "salmorejoa" eta "ajoblancoa", adibidez..

Azterketa honetan, sei gazpatxo lagin laborategian aztertu eta, ondoren, dastatu egin dira; horietako hiru, esterilizazio prozesua aplikatu zaienez, giroko tenperaturan eduki daitezke; gainerako hirurak hozkailuan sartu behar dira. Formatuak litro erdi eta litrokoak dira eta ontziak, berriz, beirazko flaskoak eta brikak. Prezioak, litroko, 2,12 eurotik (Gallina Blanca) 5,60 eurora (Alecosor) doaz, litroko; batez bestekoa, dena den, litroko 3 euro inguruan dabil.

Nola egiten duen industriak gazpatxoa

Lehengaia harturik, landarezko produktuak ikuzi eta desinfektatu egiten dira; berehala, abrasio bidez edo labanez zuritu egingo dira. Ondoren, gordinik xehatu eta nahasketa hori bahetik iragaziko da. Hurrengo pausoan gatza, ozpina, ura (kasu batzuetan baino ez) eta olioa (oliba olioa, ia denetan) erantsiko zaio. Produktuaren pH faktorea ozpinaren bitartez doituko da 3,8 edo 4ra; pH azido horri esker ez dira oxidaziozko erreakzioak eta alterazio mikrobiologikoak produktuan. Nahasketa horri 15 minutuz homogeneizazio-prozesua noziaraziko zaio, kontrolpeko tenperaturan. Horretaraz gero, fabrikatzaileak produktua pasteurizatu egin dezake (uraren irakite-puntuz azpiko tenperaturetara berotzea: horri esker, kaltegarri izan litezkeen mikroorganismo gehientsuenak suntsituko dira eta gazpatxoaren uhertze eta ezegonkortzearen eragile diren entzimak geldiaraziko dira); azidoa (ozpina) eta beroaren arteko konbinazioak pasteurizazioaren eragin bakterizida areagotu egingo du: horrela, kontsumitu arte hozkailuan eduki behar den elikagai segurua lortuko da. Esterilizatzea da gazpatxoari aplika dakiokeen beste trataera termikoa: produktua, ontziraturik eta hermetikoki itxita, tenperatura handira berotuko da bertako mikroorganismo guztiak (lizun, legamia eta pasteurizazioa egin ondoren bizirik irauten zuten beste hainbat zomorro) akabatzeko beharrezkoa den denboran. Esterilizaturiko gazpatxoaren bizitza baliagarria (urte batzuk) pasteurizatuarena (hilabeteren bat) baino luzeagoa da eta, gainera, produktua giroko tenperaturan eduki daiteke. Azterketa honetan sei gazpatxo lagin analizatu eta dastatu ziren: horietako hiru gazpatxo pasteurizatuak ziren eta gainerakoak, esterilizatuak.

Analisiak dioena

  Gazpatxoaren oinarria tomatea izanik eta piper, pepino, baratxuri, oliba olio, ozpin, gatz eta ogi mamiarekin osatu beharra dagoen arren, hamaika eratan egin daiteke: hori, argi eta garbi, agertzen da azterturiko laginen osagaien zerrendetan. Formula hauek, izan ere, errezeta klasikotik urrun dabiltza, jakia trinkotzen duen ogi mami klasiko hura ez baitute erantsi eta, horren ordez, tipula eta limoia edo limoi zukua erantsi diote. Azterturiko gazpatxo ontziratuen %90 baino gehiago ura da eta produktuaren karbohidrato-eduki apala ?barazkiak dira hauen iturri bakarra, Gallina Blanca laginean izan ezik, honek azukrea gehitu baitio produktuari? %3,4tik (Kaiku) ia %5eraino doa (Alecosor eta Gallina Blanca). Gantzak ere agerpen urria du baina dezente aldatzen da edukia lagin batetik bestera: %1etik (Gallina Blanca) %4,4eraino (Alecosor); gainerakoen portzentajeak %1,4 eta %3,3 inguru dabiltza eta honen sorburua olioa da (gazpatxoa egitean baliatu den osagairik garestiena).

Osagai hau dela eta, lagin guztiek oliba olioa sartu dute produktuan Mamia markakoak izan ezik (ekilore olioa ipini du honek). Elikagai bati ekilore olioa ezartzen zaionean honen gantz poliintsaturatuak ugaldu egiten dira eta, oliba olioa erabiltzekotan, batez ere gantz monointsaturatuen ?azido oleikoa? presentzia handitzen da. Gantz mota bat zein bestea kontsumitzeak odoletako kolesterol eta triglizeridoen mailak murrizten laguntzen duenez, bi olioak osasun kardiobaskularraren babesletzat jotzen dira eta, horrenbestez, aukeratzea gustu-kontua da, ez osasun-kontua.

Proteinen (landarezkoak bakarrik) edukia txikia ez ezik, hutsaren hurrengoa da: produktuaren %0,5 ingurukoa. Osaketa nutrizional hori duela, gazpatxoa kaloria gutxikoa izango da, nahitaez, laborategiak berretsi duen bezala: ekarpen energetikoa, ehun gramoko, 30 - 35 kaloriatakoa da sei laginetatik hirutan; seietatik bakar batek soilik dauka 60 kaloria baino gehiago ehun gramoko.

Mikronutrienteez ari garela, C, A eta E bitamina-iturri da gazpatxoa eta, gainera, mineral gatz (potasioa, sodioa, magnesioa) eta antioxidatzaile (likopenoa, adibidez) ugari dauzka. Zuntz edukia, berriz, hutsaren pareko da. Gatzari dagokionez, lau laginek %0,8 daukatela erakutsi dute, beste batek %1 eta gazienak, azkenik, %1,2. Hau da, kontuan izanik %1,8tik aurrera elikagaia "gatz ugarikoa" dela, azterketa honetako laginak ez dira hurreratu ere egin maila horretara.

Berariazko azterketa eginik, pertsona zeliakoentzat lagin bakar bat komeni ez zela ikusi zen: Mamia, bere osagaietako bat ogia baita. Glutena izeneko zati proteikoa gaitz zeliakoaren errudun da eta hainbat laborek dauzkate, hala nola gariak, garagarrak, zekaleak, oloak, etab.

Egoera higieniko sanitarioa

Gazpatxo pasteurizatuak (dauzkaten mikrobio guztiak suntsitu ez direnez) kontserbatzeko, hotzetan gorde behar dira; esterilizatuak, berriz, (bertako mikroorganismo guztiak akabatu egin baitira) bizitza baliagarri luzeagoa du eta giroko tenperaturan eduki daitezke. Lagin pasteurizatuetan honakoak bilatu dira: koliformeak, E. coli, S.aureus, Salmonella, Listeria monocytogenes eta aerobioak; esterilizatuei egin zitzaien azterketa, berriz, esterilizazioa frogatzeko kontrola baizik ez zen izan.

Irregulartasun bakarra Alecosor laginari atzeman zitzaion: gazpatxo honek zeuzkan mikroorganismo aerobioen kopurua esterilizatutako elikagai prestatuen gaineko arautegiak onartzen duena baino handiagoa izan zen baina, horrelako mikrobioen kopuru urri-urria izanik, hori ez da arriskutsua kontsumitzailearentzat. Dena den, bizitza luzeko (urte batzuk) produktua den aldetik eta giroko tenperaturan kontserbatzekoa denez, bakterio-flora hori ugaldu eta arazo larria bihur liteke.

Gazpatxoa eta dieta

Baldin bada osasuntsua izateaz harro egon daitekeen jakirik, horixe da gazpatxoa: dezente hidratatu eta elikatzen du, zapore handikoa da, kaloria gutxi-gutxi, bitamina eta mineraletan oparoa da, ez dauka gantz saturaturik eta gatz gutxi ematen zaio, gainera. Dieta gehienetan sartzeko modukoa izaki, eragozpen bakarra dauka: urdaila delikatua daukaten kontsumitzaileei bereziki errefluxua eta bihotz errea proboka diezazkieke. Izan ere, ozpina eta hainbat gatz organiko (zitratoak eta malatoak, besteak beste) edukitzearren, garratz izateaz gainera, gordinik hartuta digestio astunekoak diren elikagai batzuk dauzka (pepinoa, piperra, baratxuria).

Orrialde-zenbaketa



Ekintza honek Bizkaiko Foru Aldundiaren Kultura Sailaren laguntza jaso du

Beste zerbitzu batzuk


Bilatu

Copyright-i buruzko informazioa eta lege-oharra

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

 EROSKI CONSUMERen oso serio hartzen dugu zure datuen pribatutasuna, lege oharra. © EROSKI Fundazioa

EROSKI Fundazioa

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto