Sauna eta bainu turkiarra: Atsegin onuragarria

  Dela berotasun lehorra saunan, dela berotasun hezea bainu turkiarrean, bi-bietan tenperatura berdintsua dago, helburua transpiratzea izaki. Egun ez da bi espazio horiek gabeko gimnasio edo bainuetxerik baina asmakuntza hori ez da atzo goizekoa. Beroa terapia gisa antzina-antzinatik erabili izan da: maiek, aztekek, greziar eta erromatarrek, turkiarrez gainera noski, lurrunezko bainuak eguneroko bizitzan zerabiltzaten eta tradizio horri eutsi diote hainbat herrialdetan. Finlandian, adibidez, sauna bizi-filosofiatzat hartzen delarik, etxe gutxi-gutxitan ez da saunarik.

Antzinako zibilizazioetan bainu publikoa -garbitzeko aukera ez ezik- kultura eta ospe handiaren ikur zelarik, egun aisialdiarekin eta gorputza zaintzearekin hertsikiago dago lotua.

Bai bainu turkiarrak (hammam) bai saunak ere, biek ere izaten dituzte osasunean eta larruazalean eragin mesedegarriak. Maiztasun jakin batez erabiltzeak organismoaren desorekak, gaitzak eta gaixotasunak prebenitzeko balio du. Bi bainu horietan helburu terapeutiko edota higienikoak erdiesteko hotza eta beroa tartekatzen dira baina forman desberdinak dira: saunan berotasun bizi eta lehorra dagoen bitartean bainu turkiarrean tenperatura ez da horren handia baina hezetasuna dezente handiagoa da; horren ondorioz eta, dirudienaz beste aldera, saunan bainu turkiarrean baino izerdi gehiago ateratzen dira. Horren zergatia gorputzaren funtzionamenduak azaltzen du: kanpoko tenperatura gorputzekoa baino beroago dagoenean organismoak, bere burua freskatzeko, izerdia kanporatzen du, zabalduta dauden poroetatik likidoa atereaz; likido horrek lurrunduko bada beroa behar duenez, organismoari berotasuna erauzi eta gorputza freskatu egiten da. Giroko hezetasunak -bainu turkiarrean gertatzen den bezala- larruazal osoa estaltzen badu izerdirik ez da kanporatzen, freskatze eginkizun hori bainuko ur-lurrunak betetzen duelako.

Eduki honen erlazioak

Ekintza honek Bizkaiko Foru Aldundiaren Kultura Sailaren laguntza jaso du